30 ยังแจ๋ว

ทำไมถึงทำกับฉันได้...... ครั้งที่ 30 กับการวิดน้ำออกจากห้องเรียน ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ฝนตก..หลังคารั่ว..............รั่วมานานแย้วววว  เป็นครั้งที่ 30 อิอิ  30 ยังแจ๋วววว..

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเธอได้ ความคงทนที่ถาวร

ในรอบกี่ปี อิอิตั้งแต่เริ่มมีการปฏิรูป พร้อมกับความชราภาพของอาคารเรียน ความเสื่อมที่ปฏิรูปได้เพียงทาสีให้ดูสวยงาม ดูใหม่ ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย....แต่  30 ครั้ง ยังเหมือนเดิม ต่างกันแต่เพียง ครั้งที่ 30 นี้ ไม่เหม็นเน่า เหมือนก่อน  ยังโชคดี ..นะคะ

ครูต้อยทำอะไรไม่ได้ เพราะแก่เกินกว่าจะปีนหลังคาเอง..........................

อิอิความจริงคือกลัว

แก้มลิงๆๆๆอยู๋ใกล้แค่เอื้อมกับโรงเรียน

ฝนเทลงมาๆๆๆๆๆ

ให้ท่วมห้องเรียน ท่วมห้องเรียน ท่วมห้องเรียน

ใส่ขาสั้น เสื้อยืด สวมวิญญาณเด็ก (แก่ อิอิ) วิดน้ำ

ย้ายของให้สูงขึ้น

หาผ้าพลาสติกไปปิดสมบัติผลงานนักเรียน

โอ๊ะ! 

มันเปียกเกินแก้ไขแล้ว ค่ะ

ลมแรง ที่ปิดเอาไว้เลื่อนไปตามแรงลมหมด

ฝนตกหนัก หลังคารั่ว

 รูเบ้อเร่อเลยๆๆ

เดี๋ยวจะเอารูปมาฝากตอนเย็น

ใจเย็นๆรอดูนะคะ

ท่วมเป็นครั้งที่ 30 แล้ว ไชโย

ครูต้อยชนะการคาดคะเน

08.30 แล้วยังไม่เลิกตก รถติดๆๆๆๆๆๆๆๆ

อุบัติเหตุซ้ำซาก

ชีวิต และความเจ็บปวด

หมอ พยาบาล

รถฉุกเฉิน รถยก รถลาก ออกทำงาน .....พร้อมมิจฉาชีพเริงร่า

ตำรวจ.......ตำรวจ

...หน่วยกู้ภัย...

.......ครูต้อยวิดน้ำ.......

ย้ายสมบัติที่ตีค่าเป็นเงินไม่ได้ ไม่มีใครรับซื้อ ขายไม่ได้ เขาเรียกมันว่าขยะ

แต่มันคือผลงานที่เด็กน้อยภูมิใจ..และมันคือแรงบันดาลใจให้เด็กน้อยเติบโตอย่างภาคภูมิใจในตนเอง

และครูต้อยต้องรักษามันไว้ ....สมบัติของลูก...อนาคตของชาติ

มาลุยน้ำเล่น..เล่นน้ำฝนกันไหมค่ะ