วันนี้ได้มีโอกาสนำคณะแพทย์ ไปตรวจดูอาการของครูบาอาจารย์
พอท่านพบ แล้ว เรียก ชื่อเรา จำชื่อเราได้
แหม ความสุขมันลอยเด่น ตัวกูขึ้นเต็มๆ เลยครับ มีกูบนโลกใบนี้แล้ว ไม่ใช่อากาศอีกต่อไป
พอมีโอกาสได้สนทนาธรรมกับท่าน
ท่านเตือนเรา โดยเปรียบเทียบกับท่านอื่น โดยว่าเราเหมือนเด็กใหม่
ต้องเรียนรู้โดยใช้ ตัวรู้ ไปก่อนไม่ต้องคิดอะไร เพราะยังไม่ตื่น
สำหรับผู้ที่ตื่นแล้ว ให้เอะใจว่าตัวรู้จริงๆ มันก็ไม่มีมาก่อน และมันก็ไม่ใช่เรา
แหม เห็นตัว มานะ เต็มๆ เลยครับ
กูก็เก่ง ทำไมกูสู้คนอื่นไม่ได้ ไม่จริงหรอก กูเก่งกว่าคนอื่นแน่ๆ กูน่าจะต่อยอดได้แล้วนะ
แต่จริงๆ นั้น ครูบาอาจารย์ท่านพูดถูกต้องนะครับ
แต่ความคิด มันเกิดเร็วมาก ตอนนี้ก็ยังค้างเติ่ง โดยไม่ตื่น อยู่เลยครับ
อีกช่วงหนึ่งท่านสอนเรื่อง การจำสภาวะได้ โดยอาจอาศัยการระลึกรู้กายไปก่อน โดยให้ห่างจากบริเวณที่เราจะกลับไปคิดได้ง่าย เช่น ให้รู้ที่เท้า กระทบพื้น แทนการดูลมหายใจไปก่อน (กรณีสัญญาเดิมวนเวียน)
(ก็ถือโอกาสกราบขออโหสิกรรม ครูบาอาจารย์ไว้ตรงนี้ต่อหน้าเพื่อนกัลยาณมิตร ถ้าหากผมถ่ายทอดอะไรผิดเพี้ยนไปจากครูบาอาจารย์สอนนะครับ)
