วันที่ตัวกับใจไม่เป็นสุข
ลืมกายใจ ไปหมดสิ้น เมื่อยินเสียง
แท้เป็นเพียง ขันธ์ 5 มาหลอกหลอน
ดึงสัญญา สร้างสังขาร ไม่ขาดตอน
ฉายสะท้อน การลาจาก แม้อยากลืม
ก่อให้เกิด ตัณหา ราคะจิต
หวนให้คิด ว้าวุ่นใจ อยากตัดถอน
ผลักดันกาย วาจา เร่งตัดตอน
อดตาหลับ ขับตานอน ก็ยอมทน
แม้นสมอยาก ก็กลับสร้าง สัญญาใหม่
ยากถอดถอน ย้อนกายใจ ให้รู้ตื่น
ย้ำวนเวียน ไปมา ทุกวันคืน
นั่ง เดิน ยืน เหมือนหลับ เก็บพับใจ
ตื่นกันเถิด พวกพ้อง พี่น้องเพื่อน
ร่วมช่วยเตือน เพื่อนร่วมทาง ไม่ห่างเหิน
วันใดเพื่อน หกล้ม ไม่หมางเมิน
ช่วยฉุดเดิน ร่วมก้าวไป ไม่ทิ้งกัน
อยากตื่นเหมือนกันครับ
อ้อ...ลืมไป พระอาจารย์ท่านบอกว่า "อย่าอยาก"
คงทำได้แค่ รู้เป็นคราวๆ ไปอย่างอนาถา ๆ
ได้แค่ไหนก็แค่นั้นครับ