"มองตัวเราให้เข้าใจ”

           เพราะตาเราเอาแต่มองจ้องคนอื่น  จึงขมขื่นไม่มองเราเฝ้าสงสัย

           มองคนอื่นอยากให้เป็นเช่นดังใจ    น่าเสียดายเราไม่มองจ้องตัวเรา

          นี่แหละหนาอัตตาของมนุษย์          ถือที่สุดยกตัวเป็นเด่นกว่าเขา

          เรานี้ดีดังเด่นเห็นมัวเมา             มองใครเขาไม่เข้าท่าน่าปรับปรุง

        กลับมามองตัวเราก่อนเขาเถิด        สิ่งที่เกิดเปิดปัญญาพาจิตสูง

        เมื่อมองเราอย่างเข้าใจถึงไส้พุง       แล้วปรับปรุงส่วนบกพร่องยกย่องตน

       ส่วนคนอื่นเป็นอย่างไรไม่ต้องปรับ    เร่งขยับที่ตัวเราเข้าถึงผล

       อยากให้ใครเป็นอย่างไรให้ทำตน      จักเกิดผลทุกคนเป็นดังเช่นเรา

 

บทประพันธ์ : คุณวิโรจน์ พูลสุข เมื่อ ๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๔๑