00-07bralds.jpg 00-07 bralds image by thitipornk

          เมื่อหลายวันก่อน มีเพื่อนครูอิงที่จบปริญญาตรีรุ่นเดียวกัน โทรศัพท์มารำพึงรำพัน

ถึงพฤติกรรมของคู่ชีวิตในความรำพึงรำพันนั้นครูอิงสรุปได้ว่า ครอบครัวนี้กำลังเกิดความ

เหลื่อมล้ำในเรื่องของโลกไซเบอร์ ลองอ่านดูนะคะ ครูอิงจะถ่ายทอดคำรำพึงรำพันของเพื่อนสนิทคนนี้ แล้วลองดูว่าสิ่งที่ครูอิงสรุปนั้นตรงหรือเปล่า

          “ใคร ๆ ก็บอกว่า ฉันเป็นคนโชคดี ที่ได้สามีดี ๆ แบบนี้ ขนาดไม่มีลูกด้วยกันเขายังไม่มีใหม่เลย” เพื่อนเริ่มเรื่องทันที

       “ฉันก็ยอมรับนะว่าเขาเป็นคนดี  เหล้าไม่กิน บุหรี่ไม่สูบ หน้าที่การงานดีมาก แต่...รู้มั้ยเขาใช้เวลาอยู่แต่กับคอมพิวเตอร์ วันละ 18-22 ชั่วโมง แรก ๆ ฉันก็คิดว่าเขาทำงานอย่างเดียว ฉันก็ไม่บ่น ไม่คิดอะไรมาก แต่มันมีปัญหาตรงที่เขาแชทกับสาว ๆ มากกว่าทำงาน เคยปิดประตูห้องทำงานไล่ไม่ให้ฉันเข้าไปในห้อง ฉันจะทำอะไรก็ต้องคอยระวังว่าเขาจะเปิดกล้องไว้ไหม” เฮ้อ...กลุ้ม         

      “มีอยู่วันหนึ่งเขานัดจะไปรับฉันกลับบ้านหลังเลิกงาน   ฉันก็รอ รอ เขาก็ไม่มาสักที ฉันโทรตามแล้วตามอีก ใจก็คิดว่าเขาคงมีงานติดพัน  หรือไม่ก็คงง่วงนอนมาก เพราะคืนที่ผ่านมาฉันเห็นเขานั่งหน้าจอคอมฯถึงตีสอง  พอฉันโทรตามครั้งสุดท้าย เขาก็ทำพูดเสียงอ้อแอ้ ๆ บอกว่าเพิ่งตื่นนอนจะรีบไปรับภายใน  20 นาที” ขณะนั้นเวลาสามทุ่มแล้ว”

        

“ฉันก็ไม่ได้โกรธ  เพราะชาชินกับพฤติกรรมเช่นนี้ของเขา  ขณะที่เขากำลังจัดการ

เอารถยนต์เข้าไปจอดและปิดประตูบ้าน ฉันเดินผ่านหน้าห้องทำงานเห็นเครื่องคอมฯและ

กล้องเปิดอยู่ จึงลองแอบ ๆ อ่านข้อความดู โอ้โหมีแต่คำหวาน ๆ ทั้งนั้น  หวานกว่าตอนที่

จีบฉันอีกนะเธอ  ไม่ใช่คนเดียวนะ   มีตั้งสี่ห้าคนแน่ะ  บางคนก็  ....ทักทายด้วยประโยค

ที่รักขา.....  สุดที่รักขา........ยอดรัก......โอ๊ย ฉันหล่ะกลุ้ม จะคุยธุรอะไรที เคาะประตูห้อง

เรียกไปเถอะ  5 นาที  10 นาที  15  นาที  เวลาเรียกให้ทานข้าว  เรียกตั้งแต่กับข้าวร้อน ๆ จนกับข้าวเย็นชืดไปแล้ว พอไม่อร่อยก็บ่น  ฉันจะทำยังไงดีเนี่ย”

 

        “บ้านอื่นเค้ามีปัญหาเรื่องสามีไม่อยู่บ้าน  แต่สำหรับฉันให้ตายเถอะ  วันไหนสามีไม่อยู่บ้านฉันรู้สึกสบ๊าย สบาย  อยากให้เขาอยู่ในโลกของความเป็นจริงบ้าง ไปเล่นกีฬา ไปเที่ยว

กับเพื่อนฝูง ถึงจะกลับดึกแค่ไหนฉันก็ยังรู้สึกสบายใจกว่า ดีกว่าที่เขานั่งจมอยู่แต่กับโลกไซเบอร์

         ครูอิงปล่อยให้เพื่อนรักได้อธิบายความอัดอั้นอย่างยืดยาว ก่อนจะถามไถ่ในเรื่องของความรู้เกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต  ทำให้ทราบว่าเพื่อนของครูอิงไม่สนใจในเรื่องนี้นัก  เขาใช้คอมพิวเตอร์สำหรับการพิมพ์งานในหน้าที่เท่านั้น  ครูอิงจึงไม่รอรีที่จะอธิบายให้เพื่อนฟัง พร้อมกับเปิดบ้าน G2Kให้เขาดู พาเขาท่องไปในบันทึกนั้นบันทึกนี้ สุดท้ายก็บอกเขาว่าตัวครูอิงเองก็ติดแชทเหมือนกัน อิ...อิ..อิ... แต่คนละแบบกันกับกรณีคู่ชีวิตของเพื่อนที่เล่าให้ฟังนะ  ครูอิงเริ่มด้วยการให้เพื่อนสมัครอีเมลก่อน  ทำให้สามารถพัฒนารูปแบบการสนทนา  จากการสนทนาทางเสียงเป็นการสนทนาด้วยตัวอักษร  พร้อมกับบอกเพื่อนว่า ตอนที่ครูอิงเข้ามา G2K ใหม่ครูอิงก็เริ่มต้นแบบนี้และเข้ามาด้วยตัวเอง ไม่มีใครแนะนำ  เพียงแต่พยายามทำตัวให้เหมือนแก้วน้ำที่พร้อมจะรับน้ำอยู่ตลอดเวลา จนสามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างทุกวันนี้

               ในที่สุด  บ้าน G2K แห่งนี้ก็ได้มีโอกาสต้อนรับสมาชิกใหม่อีกหนึ่งท่าน  ตอนนี้กำลังหัดจัดการรูปถ่ายตัวเองอยู่ค่ะ

               ครูอิงว่าความเหลื่อมล้ำในครอบครัว ก็เป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันนะคะ  ถ้าขจัดออกไปได้ แล้วเดินไปด้วยกัน อีกคนไม่ทำตัวล้ำหน้าจนเกินไป  พยายามดึงคนที่เหลื่อมให้มาเดินไปพร้อม ๆ กันให้ได้  ครอบครัวก็คงไม่มีปัญหา

          สำหรับครอบครัวครูอิงไม่มีปัญหาอันใดค่ะ  เพราะลูก ๆ สองคน นั่งเล่นเกมและแชท

อยู่ใกล้ ๆ ครูอิงตลอดเวลา  ใช้เครื่องคอมแยกกันคนละเครื่อง บางครั้งครูอิงก็ต้องให้ลูกแนะนำในสิ่งที่ครูอิงไม่รู้  และลูก ๆ ก็เรียนรู้บางเรื่องจากครูอิง ไม่มีช่องว่างระหว่างวัยค่ะ

เพื่อนรักของครูอิงประสบปัญหา“ สามีติด chat  ภรรยา  SO SAD”   แต่ถ้าครูอิงมีคู่ชีวิต คงต้องเป็นตรงกันข้ามกับเพื่อนรักแน่เลยค่ะ   ต้องเปลี่ยนเป็น “ภรรยาติด  chat  สามี   SO  SAD”  

    

           เอ๊ะ!!!!ว่าแต่ตอนนี้ใครบ้างคะ ที่กำลังติด chat   ลองสังเกตดูหน่อยมั้ยคะว่า  คนข้างเคียง  SO SAD  หรือเปล่า  เอ๊ะ  หรือว่า หนุ่ม ๆ หลาย ๆ คนที่หายไปจากบ้าน G2K  กำลังเจอมรสุม“ห้าม chat  นะยะ “  เข้าแล้ว อิ..อิ..อิ