ผมเพิ่งมาเป็นผู้อำนวยการบ้านหนองหวายไม่นาน  การบริหารโรงเรียนที่เราขาดแคลนทุกอย่างต้องใช้ความร่วมมือจากทุกฝ่าย  ต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส...นักเรียนของผมยากจน...ดังนั้นต้องสอนเกษตรเพื่อใช้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องนักเรียน...แบบว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง...เมื่อท้องอิ่มปัญญาก็จะเกิด...นักเรียนควรท้องอิ่มก่อน  ผมให้นักเรียนเลี้ยงปลา

บ่อปลาในกระชังของนักเรียน

นี่หมูที่นักเรียนรัก...ดังเพื่อนตาย...

  การบริหารโรงเรียนที่ขาดแคลนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผม...แต่ผมยังไม่ท้อนะครับ