จุดประกายก่อเกิด..พาน้องท่องวิถีพุทธ

เช้าวันหนึ่งเวลาประมาณ 6.00 น.ฉันขึ้นปฏิบัติงานเวรดึกขณะที่กำลังฉีดยาให้คนไข้ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคุณพ่อน้องมอสเดินเข้ามาพร้อมกับหอบของพะรุงพะรัง ฉันถามพ่อน้องมอสว่า" ซื้อของจะไปไหนเหรอคะ"

"ไปตักบาตรหน้าคณะพยาบาลครับ" นี่คือคำตอบของพ่อน้องมอส "ดีจังเลยทำบุญตักบาตรให้ใจสบาย อานิสงค์จะได้เกิดกับลูกที่ป่วย อย่างน้อยก็ให้ทุเลาเบาบาง" ฉันสนับสนุนสิ่งที่พ่อน้องมอสทำและอนุโมทนาด้วยก่อนที่จะเดินไปทำหน้าที่ฉีดยาต่อพร้อมกับความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา "เออฉันน่าจะพาคนไข้ที่ตึกตามพ่อน้องมอสไปนะเดี่ยวเอาไว้วันพุธหน้า ฤกษ์ดีจะชวนคนไข้และผู้ปกครองไปทำบุญดีกว่า"

อาทิตย์ต่อมาฉันเริ่มชวนคนไข้ที่ตึกไปตักบาตรนัดหมายกันเป็นวันพุธจำได้ว่าเป็นวันพุธที่ 19 มีนาคม 2549 ปรากฎว่ามีผู้สนใจมากกว่าที่คิดประมาณ10 กว่าครอบครัว เราเดินลัดเลาะถนนไปที่สามแยกคณะพยาบาลศาสตร์ซึ่งห่างจากโรงพยาบาลประมาณ 500 เมตร

ไม่อยากเชื่อนะคะว่าพ่อคนไข้คือเเรงบันดางใจให้เกิดโครงการนี้ขึ้นได้ แต่ไม่แปลกหรอกนะคะ ฉันเชื่อว่าหลายสิ่งหลายอย่างที่เราทำในงานบริการสุขภาพ คือการได้ทำไปเรียนรู้ไป learning by doing คนไข้คือครูของเรา จากนั้นกิจกรรมนี้ก็ดำเนินไปในทุกวันพุธอย่างเป็นกิจวัตร

เมื่อถึงวันพุธฉันต้องตื่นเเต่เช้าเพื่อเตรียมตัวพาคนไข้เเละครอบครัวไปทำบุญ น้องพยาบาล ผู้ช่วยพยาบาลเวรดึกของวันอังคารก็เตรียมคนไข้รอ หากทำงานเสร็จก็จะตามไปตักบาตรด้วย ทำอยู่ประมาณ 11 ครั้งเมื่อโครงการได้นำเสนอในระดับแผนก ทางผู้บริหารให้ความเห็นว่าการเดินไปทำบุญอาจจะเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ จึงได้นิมนต์พระท่านมาบิณฑบาตที่ตึก แหละนี่คือจุดเริ่มต้นของการดูแลในมิติจิตวิญญาณผ่านโครงการพาน้องท่องวิถีพุทธสำหรับผู้ป่วยเด็กโรคมะเร็งและผู้ป่วยเด็กโรคมะเร็งระยะสุดท้ายตลอดทั้งผู้ป่วยเด็กโรคเรื้อรังที่มารับการรักษาที่หอผู้ป่วยเด็ก 3ง โรงพยาบาลศรีนครินทร์ของเรา3 ปีที่ยังดำรงคงอยู่คอยเยียวยาจิตใจและจิตวิญญาณของผู้ทุกข์ยาก ตลอดทั้งจิตใจและจิตวิญญาณของทีมผู้ดูแลด้วย

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการก่อเกิดการดูแลในมิติจิตวิญญาณใรงพยาบาล ยังมีเรื่องราวที่ประทับใจมาเล่าสู่พี่น้องชาว g2k อีกมากมายโปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ

ปล.กิจกรรมตักบาตรนับตั้งเเต่ย้ายมาอยู่ชั้น 8 ตึก 19 ชั้น พระท่านมาไม่สะดวกพยายามที่จะไปนิมนต์ วัดป่ามหาลัยก็ติดขัดตรงที่ไกล วัดอื่นๆก็ไม่มีคนรับส่งพระช่วงเช้า จึงงดไว้ แต่กิจกรรมอื่นยังคงดำเนินต่อไป พอดีตึกสงฆ์อาพาธอยู่ที่ชั้น 10 จึงพาผู้ป่วยไปทำบุญถวายสังฆทานตามความศรัทธา