3 วันผ่านไปกับการรักษาด้วยยาฉีดผมเข้าไปในห้องสมเพ็ชรดูเหมือนสมเพ็ชรจะอาการ
ดีขึ้นนั่งยิ้มอยู่ผมเข้าไปคุยอาการตามปกติสมเพ็ชรยิ้มแล้วชี้ที่รูปดอกไม้ที่ใส่กรอบแขวนไว้
ใกล้ๆเตียงผมก็บอกว่าสวยหรือสมเพ็ชรบอกสวยๆแล้วชี้อีกหลายครั้ง
ผมเริ่มสงสัยว่าทำไมสมเพ็ชรจึงชี้หลายครั้งผมจึงถามว่า“ทำไมหรือ” “เอาออก”สมเพ็ชรกล่าวผมหยิบรูปนั้นออก
แล้วผมก็ถึงเข้าใจว่าทำไมต้องให้เอาออกเพราะผมเห็นลายเขียนเป็นรูปคล้ายอวัยวะเพศชาย
ลายเส้นเป็นสีแดงคล้ายเลือดผมมองที่นิ้วสมเพ็ชรจึงเห็นนิ้วชี้มีผ้าก๊อซปิดไว้แล้วพยาบาลที่ยืน
ข้างๆก็รายงานว่าเมื่อวานเห็นนิ้วมีเลือดออกและมีแผลคล้ายรอยฟันกัดรวมทั้งเมื่อวานพยาบาลที่
อยู่เวรก็บอกว่าสมเพ็ชรถอดกางเกงโชว์อวัยวะเพศให้ดูจนพยาบาลที่อยู่เวรบ่นไม่พอใจกันหลาย
คนผมจึงรู้ว่างานนี้คงต้องรักษากันอีกนานแน่
จากการที่ผมเป็นแพทย์เพียงคนเดียวเป็นทั้งผู้อำนวยการและแพทย์ผู้ทำการรักษาผมจึง
เป็นแพทย์ที่ต้องแก้ปัญหาและรักษาสมเพ็ชรแต่เพียงผู้เดียวไม่สามารถปรึกษาใครได้แล้วเวลาก็
ผ่านไปอีก 2 สัปดาห์กับการแก้ปัญหาไปวันๆตามปัญหาที่เกิดบวกกับยาฉีดที่ให้ทุกวันอย่าง
ต่อเนื่องสมเพ็ชรเริ่มพูดคุยกับผมรู้เรื่องแต่ในบางเรื่องก็ยังงงๆอยู่แต่ผมคิดว่าคงไม่อาละวาดแล้ว
แต่อาจจะไม่สามารถไปทำงานทำการอะไรได้คงต้องให้คนดูแลต่อผมจึงคิดว่าน่าจะให้กลับบ้าน
ได้โดยทานยาต่อเนื่องไปอีก
ผมจึงให้พยาบาลตามพ่อสมเพ็ชรมาคุยเพื่อรับกลับบ้านตอนบ่ายเมื่อ
พ่อสมเพ็ชรมาถึงผมกลับได้รับคำปฎิเสธที่จะรับกลับบ้าน
“ผมเอากลับไปมันก็เป็นมาอีกแหละผมไม่เอาแล้วผมจะฝากหมอไว้ที่นี่แหละถ้าเอากลับไปผมก็ต้องขังมันไว้แหละใครจะไปดูมันได้ทั้งวันผมต้องทำงานไม่งั้นผมจะเอาอะไรกิน” พ่อสมเพ็ชรบอก“
พ่อก็ต้องค่อยๆดูแลเขาจะให้หมอรับมาดูแลได้อย่างไรเดี๋ยวเขาก็ค่อยๆดีขึ้นให้ยากินทุกวันก็ดีเอง”ผมตอบด้วย
ความรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่ญาติจะไม่รับผิดชอบอะไรเลยแต่หลังจากคุยกันอยู่นานครึ่งชั่วโมงผมก็
รู้ว่าถ้าผมยังยืนยันให้สมเพ็ชรกลับไปสมเพ็ชรคงต้องเข้าไปอยู่ในกรงขังอีกแล้วผมคงต้องเดินไป
ที่กรงพร้อมปลัดอำเภอเพื่อนำสมเพ็ชรมาอีกครั้งเมื่อเรื่องของสมเพ็ชรกลับไปขึ้นหน้าหนึ่งของ
หนังสือพิมพ์อีกครั้ง
วันนั้นผมได้แจ้งให้เภสัชกรช่วยหายารักษาโรคจิตเภทซึ่งฉีดแล้วออกฤทธิ์นานถึง 3
สัปดาห์หรือ 1 เดือนผมจำได้ว่าตอนที่เรียนอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดีผมเคยเห็นอาจารย์สั่งยา
ชนิดนี้มาใช้พยาบาลที่ห้องผู้ป่วยในบอกผมว่าถ้าให้สมเพ็ชรอยู่ห้องพิเศษต่อคนไข้ที่เป็น
ข้าราชการซึ่งป่วยแล้วอยากนอนห้องพิเศษก็จะไม่ได้นอนแล้วต้องขอไปนอนที่โรงพยาบาล
จังหวัดแล้วโรงพยาบาลก็ขาดรายได้ด้วยในขณะนั้นเงินบำรุงโรงพยาบาลมีอยู่ประมาณสอง
แสนบาทแต่รายจ่ายซึ่งเป็นค่าจ้างลูกจ้างชั่วคราวและค่าอยู่เวรของเจ้าหน้าที่เดือนหนึ่งก็เกือบหนึ่ง
แสนบาทซึ่งเราสามารถหารายรับมาช่วยเหลือในแต่ละเดือนจากห้องพิเศษเดือนละ3-4 หมื่นบาท
ทำให้มีความจำเป็นต้องให้สมเพ็ชรออกจากห้องพิเศษแต่ถ้าให้อยู่ห้องผู้ป่วยรวมก็ยังเกรงว่า
สมเพ็ชรอาจจะรบกวนผู้ป่วยคนอื่นได้ถ้าอาการกำเริบ
ผมจึงเดินไปปรึกษาหัวหน้าฝ่ายบริหารงานทั่วไปว่าจะทำอย่างไรดี 3 วันถัดมาด้วย
ความร่วมแรงร่วมใจของคนงานหลายคนผมก็เห็นกระต๊อบเล็กๆที่ทำด้วยไม้ไผ่และใบจากซึ่งตัด
มาจากป่าใกล้ๆบ้านของคนงานซึ่งอยู่ละแวกนั้นสมเพ็ชรได้อยู่ในกระต๊อบนั้นและพยาบาลก็นำยา
ไปให้ที่นั่นทุกวันโรงครัวก็ทำกับข้าวผู้ป่วยไปส่งให้ที่นั่นผมได้ไปตรวจผู้ป่วยตอนเช้าหรือที่
เรียกกันว่าราวด์ผู้ป่วยที่กระต๊อบนั้น
