มีเพื่อนดี...ไปใหนก็ไม่(อด)ตายค่ะ

สัปดาห์ก่อนสงกรานต์นั้น ผู้เขียนมีวันหยุดอยู่ 1 วันจึงถือโอกาส ขับรถกลับบ้านเกิดไปเยี่ยมพ่อแม่ที่อำนาจเจริญค่ะ และบังเอิญว่าโรงเรียนอำนาจเจริญได้จัดทำผ้าป่าสามัคคีเพื่อการศึกษา ผู้เขียนซึ่งเป็นศิษย์เก่า จบมาหลายปีมีโอกาสได้ทดแทนบุญคุณบ้างก็เล็กน้อยรู้สึกอายคุณ(อีปึก:ในเพลงนะคะ)ทั้งหลาย  ครั้งนี้มีโอกาสจึงไปรับซองผ้าป่ามาจำนวนหนึ่งค่ะ  ..ตอนไปรับซองผ้าป่า ก็มีโอกาสได้ไปกราบไหว้ ครูบา อาจารย์ สมัยที่สอนอยู่มัธยม  ผ่านไป 20 กว่าปีแล้ว บางท่านยังไม่แก่เลยค่ะ  เหมือนเพิ่งผ่านไปไม่กี่ปีเองค่ะ ..ู..

 

ตอนใกล้ๆเที่ยงเพื่อนของผู้เขียน 2ท่านซึ่งเป็นครูที่โรงเรียนอำนาจฯได้ชวนเพื่อนๆพยาบาลในโรงพยาบาลอำนาจฯ ไปรับประทานอาหารกลางวันกัน ..ขณะที่ผู้เขียนขับรถพาเพื่อนๆไปที่แพ(ร้านอาหาร) ทุกคนรู้สึกว่าจู่ๆแอร์รถยนต์ก็ไม่เย็น แต่มีลมเป่าจากพัดลมออกมา..ใผู้เขียนคิดในใจว่า..เอ..เพิ่งเปลี่ยนแอร์ใหม่นะเนี่ย..เกิดอะไรขึ้น (ขายหน้าจริงๆค่ะ)  .?? แต่เราต้องรีบไปเพราะคุณพยาบาลต้องกลับมาทำงานต่อ..เราจึงเปิดกระจกขับรถต่อไป..จนถึงร้านอาหาร แพบ้านค่าย..

 

 

เมื่อเพื่อนเก่า(แก่)เจอเพื่อน..ความหลังก็พรั่งพรู..เฉพาะที่เจอกันก็คุยกันไม่มีวันจบ..ยังคุยทางโทรศัพท์อีกจำนวนหนึ่งค่ะ..วันนั้นมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อสโรชา หรือคุณหงวน เธอเป็นเพื่อนใหม่ที่รู้จักกันในงานศิษย์เก่านักเรียน ม. รุ่นแรก ซึ่งภายหลังเธอบอกว่า พอได้ยินว่าลดามา..ฉันรีบมาเลย..ฉันประทับใจบางอย่างในตัวเขา..(เรื่องนี้เรารู้กัน)” และวันนั้นคุณหงวนเธอเลี้ยงค่ะ..

   

พวกเรากินไป (บ่น)คุยไป..เผลอแป๊ปเดียว..เหมือนที่ใครๆบอกว่า"ช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นมักจะสั้นเสมอ".."ต้องไปส่งพยาบาลเข้าทำงานเสียแล้ว..พอ start รถครั้งนี้  เอ๊ะ !! แอร์รถมันเย็นแล้ว..แปลกดี..แต่พอขับไปได้สักพัก..อ้าว!!!ร้อนอีกแล้วค่ะ...หลังจากส่งเพื่อนๆไปทำงานราชการหมดแล้ว มีเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ต้องกินเงินเดือนหลวง แต่กินเงินของตัวเองและสามี..   ก็คือคุณหงวน บ้านเธออยู่ใกล้ๆกับศูนย์โตโยต้าอำนาจเจริญ  เธอบอกว่า รู้จักพนักงานในศูนย์หลายคน เพราะเธอซื้อรถที่นั่น 4 คันแล้ว..!!!เธอพาผู้เขียนเอารถเข้าศูนย์ฯ ..ใช้เวลาตรวจเช็ค 1ชั่วโมง..พอถึงเวลานัดผู้เขียนก็ไปรับรถ..พนักงาน(ช่าง)บอกว่า..รถไม่มีอะไรผิดปกติ...แอร์ก็เย็นดี...ลอง Start รถดู..แอร์เย็นเฉียบค่ะ..OK.!!! และไม่มีค่าบริการเลย....เยี่ยม!!

 

ครั้นได้เวลากลับขอนแก่น..ผู้ขียนขับรถออกจากบ้านแม่ได้ประมาณ 3 กิโลฯ  แอร์ไม่เย็น..อีกแล้ว..แต่ด้วยความที่ว่าต้องกลับแล้ว  เดี๋ยวไม่ทันเข้าเวร คืนนี้..จึงตกลงกับลูกว่า..เปิดกระจกไปนะคะ...ขณะนั้นเวลาเกือบบ่าย 4 โมงแล้วแดดส่องตาค่ะ..จึงบอกลูกว่า หยิบแว่นกันแดดให้แม่ด้วยค่ะ..หลังจากสวมแว่นกันแดดเรียบร้อย..เท้าก็แตะคันเร่ง (เต็มที่) ในใจก็คิด  อำนาจเจริญ-ขอนแก่น  sport rider withturbo..3 ชั่วโมง..ถึงแน่นอน...!!!

  

และขณะที่รถกำลังวิ่งด้วยความเร็วที่ 100-120 กิโลเมตร/ชม..ถนนกลางท้องทุ่งนา..ผู้เขียนได้กลิ่นแปลกๆ..คิดว่าเขาเผาหญ้า..เพื่อปลูกแตงโม..ยังไม่ทันคิดเป็นอื่น..ทันใดนั้นเครื่องยนต์ของรถดับลงทันทีค่ะ ..แผงควบคุมขึ้นแดงหมด..แต่รถไม่หยุด..ผู้เขียนจึงเบรค..และบังคับรถเข้าจอดข้างทาง..พอถอดแว่นกันแดดออก..พระเจ้าช่วย!!!.นั่นควันขึ้นที่ห้องเครื่องค่ะ...ตกใจมากกลัวไฟไหม้รถ..เคยเห็นแต่ในทีวี..รีบบอกลูกลงจากรถ..คนแรกที่คิดได้..คุณหงวน..เธอน่ารักมาก. สำหรับผู้เขียน..เธอบอกว่าทันทีที่ได้รับโทรศัพท์เธอขับ Toyota  tiger 4x4 สีดำ เพิ่งซื้อใหม่ๆ เข้าไปที่ศูนย์แล้วบีบแตร..พร้อมตะโกนบอกพนักงานว่า..” ไฟไหม้  sport rider ของเพื่อนฉัน”เท่านั้นแหละ...ช่างก็กรูกันวิ่งขึ้นรถเธอแทบไม่ทัน...ผู้เขียนเห็นเธอขับรถมาด้วยความเร็ว..แซงทุกคันที่(ขวาง)อยู่ข้างหน้า...อดซาบซึ้งใจไม่ได้...

 

สุดท้าย..ปัญหาทั้งหมดนี้เกิดจากหม้อน้ำของ(รถ)ผู้เขียนรั่วค่ะ..แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่า...เหตุการณ์ครั้งนี้สอนให้ผู้เขียนรู้ว่า..มีเพื่อนดี...ไปใหนก็ไม่(อด)ตายค่ะ...