ครั้งเมื่อได้มีโอกาสไปแม่ฮ่องสอน วันที่ 7 – 9 เมย. ที่ผ่านมา พอลล่ามีโอกาสได้ไปแอ่วกาดเช้า(ตลาดนั่นเองค่ะ)ในตัวเมืองจังหวัดแม่ฮ่องสอน อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมอิมพีเรียลธาราที่พักเท่าไหร่ค่ะ เราไปกาดเพื่อไปเยี่ยมชมและเข้าให้ถึงวัฒนธรรม ประเพณี ความเป็นอยู่ของชาวแม่ฮ่องสอนให้มากขึ้น เราไปกันแต่เช้า...อิอิ เจ็ดโมงนะคะ เช้าไหมคะ เอาเป็นว่าเช้าของเราค่ะ

 

 

ไปถึงยังมีหลวงตาเดินบิณฑบาตรอยู่เลยค่ะ อิอิ พอลงจากรถตู้ปุ๊บ เราเห็นแผงที่ขายชุดสำหรับใส่บาตร... ป๊าด.... เหมือนบ้านเราเลยจัดเป็นชุดๆ ใส่ถุงพลาสติก ชุดละยี่สิบบาทเท่านั้นค่ะ มีทั้งข้าว กับข้าว ขนมและน้ำ ครบชุด พี่คะพระกลับวัดหมดหรือยังคะพี่.. ยังค่ะ ยังมีอีกองค์ค่ะ นั่งไงกำลังเดินออกมาแล้ว.. เราจึงซื้อคนละชุดแล้วเราก็ไปใส่บาตรหลวงตากันค่ะ ใส่เสร็จ หลวงตาคะขอถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึก เอ๊ย ระลึกหน่อยค่ะ อิอิ ...หลวงตายืนยิ้มให้เราถ่ายหลังจากให้ศีลให้พรเราเรียบร้อยแล้ว

จริงๆแล้วก่อนมากาดเราสืบเสาะข้อมูลและได้ข้อมูลมาบ้างแล้วจากประชาสัมพันธ์สุดสวยของเรา น้องชม บอกว่าขนมที่นี่มีชื่อแปลกๆ พี่พอลล่าลองเดินหาดูนะ อันแรกก็ เป็งม้ง อาละหว่า และส่วยทมิฬ จำยากจังท่องอยู่น๊าน นานกว่าจะจำได้ น้องชมเลยบอกเคล็ดลับการจำโดยการนำมาแปลง นิดหน่อย

เป็งม้ง ก็ แปลงว่า เป็นม้ง ประมาณว่าเป็นเผ่าม้งไง

อาละหว่า แปลเป็น เอาละหว่า ...เอาสิ

ส่วยทะมิฬ แปลเป็น สวยทะมึน ป๊าด...... ชื่อของเขาดีอยู่แล้วนะ แต่เพื่อการจำที่ง่ายขึ้นไม่ได้ลบหลู่แต่ประการใดเจ้าค่ะ

 

 

เราเดินชมไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ปากทางเข้าตลาด พบร้านขายกระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้า หมวก สวยงามดีค่ะ แต่ไม่ใช่เป้าหมาย เลยเดินผ่านไปก่อน อิอิ..

 

ที่นี่เป็นตลาดที่สะอาดพอสมควร ไม่มีกลิ่น ไม่มีขยะทิ้งเกลื่อนกลาด ข้าวของก็จัดแบ่งเป็นโซนดีค่ะ ทั้งอาหารคาว หวาน ดอกไม้ ผัก ผลไม้มีให้เลือกมากมายเลยค่ะ สดสะอาดมากๆค่ะ

มะระเขียวสดลูกใหญ่มากค่ะ

ที่แปลกๆ(สำหรับพอลล่า) พอลล่าก็ถ่ายรูปไว้ เช่นไข่มดแดงเป็นกองๆเลยค่ะ กองละสองร้อยบาทแพงจังเลย แผ่นถั่วเน่า หนอนไผ่ เหลืองอร่ามนักเชียวค่ะ

 

 

นำตาลอ้อย ถั่วเน่า หนอนทานได้ค่ะ ดูไกลๆเหมือนใบไม้ค่ะ

 

อาหารคาวที่แปลกๆ ก็มีไข่ลูกเขยแม่ฮ่องสอน แอบอ่องออ เป็นไขมันเป็นชั้นๆ (ไม่แน่ใจว่าจำชื่อถูกไหมคะ แก้ไขได้ค่ะ โปรดแนะนำ นะคะขอบพระคุณค่ะ)

 

ไข่ลูกเขยแม่ฮ่องสอนค่ะ ไม่ได้ชิมเลย

รังผึ้งก็มีค่ะ

เดินมาสักพักเราก็เจอแล้วค่ะ ขนมแปลก เป็นขนมพื้นเมืองของชาวไตค่ะ(ไทยใหญ่เป็นชาวพื้นเมืองของที่นี่ค่ะ) มีขายเจ้าเดียวจริงๆ ค่ะในกาดนี้ คุณป้าคนขายใจดีให้ลองชิมดูก่อนได้ ชิ้นละห้าบาทค่ะ พอลล่าไม่ซื้อค่ะ ชิมอย่างเดียวแต่เพื่อนซื้อมาค่ะ แป่วววว

 

 

 

 หน้าตาของขนมแปลกทั้งสามชนิดค่ะ

อืม...หวานๆ หอมๆ ค่ะ หน้าตาไม่ได้เร้ย...พอลล่า

เรามาศีกษากันดีกว่า เริ่มที่ ขนมเปงม้ง (หรือเปม้ง) กันค่ะ

ทำจากแป้งข้าวเจ้าโม่ (หรือแป้งสด;ข้าวที่นำไปโม่...แป้งข้าวเจ้าโม่นีนำไปทำขนมครกจะอร่อยเป็นพิเศษ) เคี่ยวกับกะทีและน้ำอ้อยปึกสีน้ำตาลหวานหอม และใช้ผงฟูเป็นตัวเร่งให้ฟู 

 

 

จากภาพ เห็นได้ว่าเมงม้งเนื้อขนมจะร่วยคล้ายเค้ก จนฝรั่งเ้าเอาไปเรียกเป็นเค้กพม่า ในรูปมีการทานกับไอศกรีมด้วย สามารถหาได้ตามคาเฟ่ในอำเภอปายที่มีเกลือนเต็มไปหมด

 

อะละหว่า และอะละหว่าโจ่ง

ส่วนผสมเหมือนเปงม้งทุกประการ ยกเว้นแต่ไม่ใส่ผงฟู ทำให้เนื้อขนมไม่ฟูแบบเปงม้ง เนื้อสัมผัสจะคล้ายๆกับบราวนี่ฟัดจ์

 

ส่วนอะละหว่าโจ่ง คือขนมที่มีการเติมนมและเนยลงในอะละหว่า (บางทีมีการใส่ทุเรียนด้วย...สรุปมันคืออะละหว่าที่ไม่ธรรมดา)

ส่วยทะมิน

 

อันนี้แปลกกว่าเพื่อนตรงที่ไม่ใช้แป้ง แต่ใช้ข้าวเหนียวนึ่งแทน เอาข้าวเหนียวนึ่งมากวนกับน้ำตาลทรายและกะทิที่เคี่ยวจนแตกมัน คล้ายพวกข้าวมันที่ใส่สังขยา

 

สิ่งที่เหมือนกันของขนมสามอย่างนี้คือหน้ากระทิค่ะ...ตรงหน้ากะทิจะอร่อยมากเลย ใช้หัวกะทิต้มกับน้ำตาลนิดหน่อยเหลือเล็กน้อย และใส่แป้งหมี่หรือแป้งข้าวเหนียวเพิ่มความข้น

หลังจากเทส่วนผสมขนมแต่ละชนิดในถาดวุ้น ราดหน้ากะทิลงไป ลูกๆหลานต้องสุมไฟจากเปลือกมะพร้าวค่ะ ควันที่ได้นี่แสบหูแสบตาสุดๆเลยทีเดียว ใช้เตาอังโล่ธรรมดา ข้างล่างเป็นถ่านแดงไฟอ่อน ข้างบนถาดปิดด้วยแผ่นสังกะสีหรืออลูมิเนียมตามศรัทธา และวางเปลือกมะพร้าวเผาร้อนๆลงไปเพื่อให้หน้ากะทิเกรียมแบบในรูปนั่นแหละค่ะ

ชิมขนมและรู้จักขนมแล้ว เราไปกันต่อดีกว่าค่ะ

ช่วงนี้ใกล้เทศกาลสงกรานต์เราจะเห็นของที่นิยมนำไปถวายพระ เช่นร่มคันจิ๋ว ชีวิตจะได้ร่มเย็นเหมือนร่มค่ะ นอกจากนี้ก็มี ตุง หลากสีรวมปีเกิดไว้ครบครัน

รวมทั้งมีกล้วยไม้ ดอกเอื้องนาๆชนิดจำหน่ายในราคาไม่แพงค่ะ

กล้วยไม้ นานาชนิด

แปรงสีฟันค่ะ เหมือนแปรงมากๆเลย

และที่แม่ต้อยต้องการไปหาซื้อโดยเฉพาะคือขมิ้นส้มป่อยไว้สำหรับผสมน้ำสำหรับอาบน้ำผู้ใหญ่ค่ะ ติดตามอ่านได้ที่บันทึกแม่ต้อย อิอิ พอลล่าไม่ได้ซื้อมาค่ะ เพราะที่บ้านใช้น้ำอบและดอกมะลิค่ะ

หน้าตาของขมิ้นส้มป่อยค่ะ ไม่ได้ชิมเลยค่ะ เพราะอู้กับพี่เขา บ่อฮู้เรื่องเจ้า

เดินไปเดินมาตื่นตาตื่นใจ ได้เวลาทำงานไม่รู้ตัวเลยค่ะ ก่อนไปทำงานเราแวะพระธาตุจองคำสักเล็กน้อยค่ะ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ทีมงานค่ะ สาธุ

วันนี้พาแอ่วกาดเช้าเท่านี้ก่อนนะคะ ยังมีกาดค่ำอีกค่ะ ขอบอกๆ ว่าตรึมเลยค่ะ อิอิ

 

ขอบคุณข้อมูลเพิ่มเติมจาก http://cofactor.exteen.com/20080905/entry-1