เด็กๆผู้ใสซื่อ
การปิดภาคเรียน ก็ปาเข้าไป เกือบเดือนแล้ว เด็กๆคงจะคิดถึงคุณครูแน่เลย ผมยังจำภาพได้ติดตา เมื่อผมขี่เจ้า 2 ล้อ คู่ใจ ไปถึงหน้าโรงเรียน เด็กๆก็จะจำเสียงรถได้ ต่างก็วิ่งปรือ กันออกมา แล้วยกมือทั้งสองข้างประนมขึ้น พร้อมกับกล่าวคำว่า ครูครับสวัสดีครับ ครูทำไมไปนานจังเลยครับ ผมช่วยถือของครับ เมื่อไปถึงบ้านพัก เด็กก็จะไปบอกต่อๆกันว่า ครูป่ามาแล้ว (ครูป่า ภาษา ลาหู่ หรือมูเซอ แปลว่า ครูผู้ชาย) จากนั้นในไม่มีนาที ก็จะมีเด็กๆมาเยี่ยมที่บ้านพักแทบไม่มีที่อยู่
พวกเขาคงดีใจ ที่เห็นคุณครูกับมา ที่จะได้มีเพื่อน ทุกๆครั้งผมก็จะซื้อขนมติดไม้ติดมือไป ถึงไม่มากแต่ก็ด้วยนำจิตน้ำใจ เด็กๆก็จะช่วยกันทำความสะอาดบ้าน กวาดบ้านถูบ้าน
นี่คงเป็น พฤติกรรมที่บ่งบอกได้ว่า ความใกล้ชิด ความผูกพัน ระหว่าง ครูกับนักเรียน มันแน่นแฟ้น อาจจะตรงกันข้ามกับนักเรียนในเมือง ซึ่งเมื่อ หลังโรงเรียนเลิก 4 โมงเย็น ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ดังนั้น ความรักความอบอุ่นระหว่างครูกับศิษย์นั้นแสนห่างเหินยิ่งนัก และในปัจจุบัน โรงเรียนก็เป็นโรงเรียนเพื่อนเด็ก
ครูทุกคนต้องดูแลเด็ก สั่งสอนเด็ก เป็นทั้งครู เป็นทั้งเพื่อน ในระหว่างเรียน
หากท่านๆลองคิดดูว่า การเรียนที่ครูและนักเรียน มีความรัก ความผูกพัน ระหว่างเด็กและครูเห็นหน้ากันแค่ ชั่วโมงเรียน ประสิทธิภาพประสิทธิผล อันใดน่าจะดีกว่ากัน
โอ้โม้มานาน ออกนอกประเด็นซะไกลเลย...
อยากให้เปิดภาคเรียนเร็วๆจัง
ผมชักจะคิดถึงพวกเขาซะแล้ว กะไอ่พวกซน ซน ทั้งหลายแหล่
สามเสือจอมซน
จะได้ขึ้น ป. 1 แล้ว....
ไม่ใช่ ม๊อบเสื้อแดงนะครับ
สำหรับ บันทึกนี้ขอจบลงแค่นี้ก่อน ไว้แล้ว คราวหน้าจะบันทึกเรื่องราวเด็กดอยอีกครับ
--โรงเรียนนี้ เป็นสุสานคนเป็น ของใคร(ก็ช่างเขา)
--แต่คือ มหาวิทยาลัยประสบการณ์ชีวิตของครูดอย
--กำลังใจส่งมาให้แล้วนะครับ
--ขอให้เป็นเช่นครูแดง(อ.เตือนใจ ดีเทศน์ ผู้หญิงตัวเล็กๆที่เก่ง แกร่ง กล้า อดีตครูดอยที่เคยได้เป็น ส ว เชียงราย)
แวะมาส่งกำลังใจให้ครูดอยในการปั้นเด็กๆให้งดงาม
ชื่นชมในความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงๆค่ะ ^__^
เห็นเด็กๆแล้วอยากให้โรงเรียนเปิดเร็วๆเช่นกันค่ะ..
คิดถึงเพลง"ตะวันล้า"ของครูซันเลย
เป็นกำลังใจให้ครับ...
สวัสดีค่ะ
อยากไปเยี่ยมจะได้หรือเปล่าค่ะ
อยากไปพักใจเป็นครูสักอาทิตย์จะได้หรือเปล่าค่ะ
อยากไปช่วยครูด้วยใจจริง
อยากไปสอนเด็ก
ดอย
มั้งจังเลยโน
^^
เด็กๆน่ารักจัง ทำให้นึกถึงความทรงจำเก่าๆ