“ชีวะ” จึงเป็นแกนกลางสำคัญ ในการดำรงอยู่ และต้องดำรงอยู่อย่างมีดุลยภาพและสมดุลระหว่าง “สัตยะ”และ “สุนทรียะ” เราจึงจะมีความสุข สงบ และพึงพอใจในชีวิตได้

รู้ว่า...ชอบภาพนี้ ใช่ไหมล่ะ?

 

     เมื่อสาย ๆ วันนี้ หลานสาวโทรมาบอกว่าจะลาออกจากงาน... เพราะเหตุต่าง ๆ นานา… เกินจะทานทนต่อไปแล้ว แม้เงินเดือนที่ได้จะมากโข เกินกว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน

 

       หันมาระลึกถึงความรู้สึกของตัวเอง...ที่เคยนั่งน้ำตาไหลบนเรือด่วนตอนกลับบ้าน ด้วยความคับข้องใจแสนสาหัสกับหัวหน้างานที่เราเคยนิยมชมชื่น แต่เมื่อได้ทำงานด้วยกัน กลับไม่เป็นดังที่เราคาดหวัง

 

       หลานสาวก็คงเป็นเช่นเราในครั้งนั้น...

 

       เจ้าตัว “ความคาดหวัง” นี่ ดูเหมือนจะเป็นตัวอันตรายต่อจิตใจของคนซึ่งอ่อนไหวและไวต่อความรู้สึกมากเกินไป

ชีวิตก็คือ "ละคร"  ถึงคราวก็ต้อง...เล่นไปตามบท...

 

    คิดไปถึงตอนที่อ่านหนังสือของ อาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์ เรื่อง “การเดินทางสู่ความเป็นมนุษย์ที่แท้ ฉบับปาฐกถามูลนิธิโกมลคีมทอง”  เขียนเล่าถึงช่วงที่ใช้ชีวิตในอินเดีย ข้อความบางส่วนทำให้คิดต่อไปได้อีกมากมาย  มีคำ 3 คำที่ทำให้คิดต่อ คือ

 

สัตยะ  คือ ความเป็นจริงที่ไม่ว่าเราจะอุบัติขึ้นบนโลกใบนี้หรือไม่ สภาวะแห่งความเป็นเช่นนั้น ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นไม่ผันแปรเปลี่ยนไป

 

ชีวะ คือ ความเป็นจริงที่ก่อตัวเป็น “ตัวเรา” ที่ทำให้ความหมายของสิ่งต่างๆ มารวมศูนย์อยู่ที่ตัวเรา

 

สุนทรียะ คือ ความเป็นจริงที่เราสร้างขึ้นให้งดงาม ทำให้โลกแห่งความเป็นจริงทั้งหมดทั้งมวลที่สัมพันธ์กับตัวเราได้อย่างรื่นรมย์

 

ถ้า “ชีวะ” หรือ การดำรงชีวิตเอนเอียงไปทาง “สัตยะ” อันเป็นความเป็นจริงทางวัตถุวิสัยหรือความจริงที่ปรากฏตามโลกสมมติมากเกินไป ชีวิตก็จะคับแค้น เจ็บปวดด้วยข้อเท็จจริงที่บีบคั้นความรู้สึก

 

แต่ถ้าชีวิตเอียงไปทาง “สุนทรียะ” อันเป็นความจริงทางจิตวิสัยหรือการสร้างสรรค์สิ่งน่าพึงพอใจมากเกินไป ชีวิตเราก็จะเลื่อนลอยเพ้อฝันและเปราะบางต่ออารมณ์ ความรู้สึกทั้งมวล ทั้งจากสิ่งที่เข้ามากระทบและจากตัวเราที่ปรุงแต่งขึ้นเอง

 

“ชีวะ” จึงเป็นแกนกลางสำคัญ ในการดำรงอยู่ และต้องดำรงอยู่อย่างมีดุลยภาพและสมดุลระหว่าง “สัตยะ”และ “สุนทรียะ”  เราจึงจะมีความสุข สงบ และพึงพอใจในชีวิตได้

 

       ฟังหลานพร่ำพรรณนาไปพร้อม ๆ กับการครุ่นคิด... จนได้ยินเสียงถามอีกครั้งว่า... อี๊ว่าไง จะออกดีไหม...

 

       ตอบไปว่า... คืนนี้สามทุ่ม เข้ามาอ่านบันทึกนะ ชื่อ “ดุลยภาพแห่งชีวิต” …

 

       ขอให้โชคดี ได้เจอ “ดุลยภาพในชีวิต” นะจ้ะ

                                                      (^___^)