เพลงอาลัยรัก

 ฉันรักเธอ  รักเธอด้วยความไหวหวั่น  ว่าสักวันฉันคงถูกทอดทิ้ง  มินานเท่าไหร่แล้วเธอก็ไปจากฉันจริงๆ เธอทอดทิ้งให้อาลัยอยู่กับความรัก.......   

                        ไปแล้วค่ะ คนงานทำความสะอาดอาคาร ๕  ที่อยู่กับครูพรรณา มาตั้งแต่เริ่มเปิดใช้อาคารนี้  นับเป็นระยะเวลา ๗ ปีเต็มที่นางสาวบาง  นวลดี    ทำความสะอาดห้องน้ำ ห้องส้วม วันละไม่ต่ำกว่า ๓๐ ห้อง ตัวอาคารทั้งภายนอกภายใน  เปิดปิดห้องเรียน จัดห้องประชุม พื้นที่และต้นไม้บริเวณรอบๆ ของอาคาร ผลงานเป็นอย่างไรผู้ที่เคยได้ใช้บริการต่างๆ ที่อาคาร ๕  คงเห็นประจักษ์แจ้งแก่ดวงตาและดวงใจ ด้วยสนนราคาค่าจ้างเฉลี่ยเพียงวันละ  ๑๘๐  บาท

             ครูพรรณา  มักเรียกขานเธอว่าคุณนายบาง หรือยายบาง  เพราะมีอายุเท่ากัน  ประกอบกับรูปร่างที่บอบบางเหมือนกัน   แต่ปีนี้ครูพรรณาหนาเพิ่มขึ้นมาอีก ๘  กิโลกรัม  ส่วนยายบางก็บางลงไปกว่าเดิมอีก ๕ กิโลกรัม  ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ยายบางของครูพรรณา  ต้องลาจากการงานที่ทำเพราะสังขารไม่เป็นใจให้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว

              เมื่อวานยายบางมาคุยด้วยและบอกลาครูพรรณา  ถามไถ่เหตุผลบอกว่าสุขภาพย่ำแย่และงานค่อนข้างหนักเอาการ เพราะต้องยก แบก ขน ครุภัณฑ์ต่างๆ เมื่อยามที่โรงเรียนมีงานเช่นจัดห้องประชุม โต๊ะ เก้าอี้ คราวละไม่ใช่น้อย ถึงแม้จะมีแรงงานจากลูกจ้างทุกคนเข้ามาช่วย  แต่กำลังและสุขภาพของคนวัยนี้แล้วคงสู้ไม่ไหวแน่  เรื่องค่าจ้างก็ไม่ได้เกี่ยงงอน ที่ทำอยู่ทุกวันมีความสุขและรู้สึกภาคภูมิใจด้วยซ้ำที่คนชาวบ้านธรรมดาอย่างฉันได้มีโอกาสเข้ามาร่วมงานกับข้าราชการครู  ซ้ำยังได้ความรักความเอื้ออารีจากครูและนักเรียน   ฉันรู้สึกภูมิใจและตื้นตันใจทุกครั้งเมื่อเด็กนักเรียนที่จบจากโรงเรียนไปแล้วพบเจอฉันก็สวัสดีและถามไถ่ว่าฉันสุขสบายดีไหม...จากนี้ไปฉันก็คงได้แต่คิดถึงวันเวลาเก่าๆ เหล่านี้เมื่อย้อนระลึกถึงความทรงจำ.....ถ้าอาจารย์เจอฉันที่ตลาดอย่าลืมทักฉันบ้างนะ  ......ครูพรรณาจึงเปิดบันทึกเรื่อง ขนุนเหลือง ๆ หวานกรอบ จ้า    ให้ยายบางอ่าน