หลังจากส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านอกนานเกือบๆ จะครบเดือน
โดยมีคุณปู่และคุณย่ารับหน้าที่
“ครูสอนพิเศษ”
วันนี้ ทั้งผมและเพื่อนชีวิต
ถือโอกาสเดินทางไป “นิเทศ”
ผลการเรียนพิเศษของลูกๆ
ที่บ้านเกิดของผมเอง
ลูกๆ ตัวอ้วนกลม ผิวคล้ำดำเข้มเหมือนเด็กๆ
ตามชนบทโดยแท้
คุณย่าของหลานๆ บอกว่า...
แต่ละเย็น
สภาพสองหนุ่มแต่ละคนราวกับ
“ควายที่ขึ้นมาจากปลัก”
มอมแมน เลอะเทอะเป็นที่สุด
เช่นเดียวกับเจ้าจุกนักเลงลูกทุ่ง ก็เล่าให้ฟังว่า...
บางวันไปวัดกับคุณปู่
บางวันติดสอยห้อยตามคุณปู่ไป
“ถวายกัณฑ์เทศน์” ตามวัดต่างๆ ..
บางวันลงทุ่งจับปลากับคุณปู่
บางวันก็ลงทุ่งต้อนวัวช่วยคุณย่า
ขณะที่บางวันก็นัดเพื่อนร่วมรุ่นมาวิ่งเล่นที่ชายทุ่งอย่างสนุก
โดยมี “พี่ดิน”
เป็นแม่ทัพจัดแจงการละเล่นต่างๆ
วันนี้ แดดร้อนอบอ้าวอย่างที่ใจคิด
เกือบทุกชีวิตของคนในครอบครัวอิ่มสุขอยู่บนเถียงนาชั่วคราวอย่างเรียบง่าย
(ห้อง) เรียนพิเศษเรื่องแรก เกิดขึ้นใต้ร่ม
“ขี้เหล็ก”
สองหนุ่มน้อยนั่งเล่นกับเพื่อนต่างวัย
เรื่องหลักๆ ที่คุยกันนั้นก็คือ
การ์ตูนและการไปเที่ยวในตัวเมือง
(ห้อง) เรียนพิเศษเรื่องที่สอง
เกิดขึ้นภายใต้ชายคาของเถียงนาชั่วคราว..
ครูคนแรกสอนเรื่องการจับปลา
ครูคนที่สองสอนเรื่อง
“รามเกียรติ์”
(ห้อง) เรียนพิเศษเรื่องที่สาม
เกิดขึ้นกลางทุ่งนาที่เปลวแดดเริ่มโรยแสงลงทุกขณะ
ครูผู้หญิงเดินนำหน้าลงสู่ภาคปฏิบัติ...
จับปลาในแบบภูมิปัญญาเดิมๆ ของชาวบ้าน
สนุกสนานกันถ้วนหน้า-
แต่ได้ปลาติดมือมาแค่
“ตัวเดียว”
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">
จบการเรียนพิเศษประจำวันที่บ้านนอก
เสร็จสิ้นการนิเทศลูกๆ …
พวกเขายังต้องอยู่ที่นี่เพื่อเรียนพิเศษกันต่อไป
เพราะพวกเขาดูสดใส…และมีชีวิตชีวาเป็นยิ่งนัก
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">
</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">http://gotoknow.org/blog/pandin/175384
ส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;"></p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">…</p>
<p class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 10pt;">๒๒
มีนาคม ๒๕๕๒
บ้านทุ่ง-บ้านเกิด
กาฬสินธุ์</p>
ห้องเรียนนี้น่าสนใจมากๆ เลยครับอาจารย์
บทเรียนที่หาเรียนได้ยากครับ
สวัสดีครับ อ.แผ่นดิน
น่าสนุกจริงๆค่ะ อยากส่งหลานไปมั่งจัง
อบอุ่นใดก็ไม่เท่าความอบอุ่นของครอบครัว...
อบอุ่นใดก็ไม่เท่าความอบอุ่นแห่งอ้อมกอดของธรรมชาติ...
อบอุ่นใดก็ไม่สู้ความอบอุ่นในวิถีแห่งชนบท...
อบอุ่นใดไหนเล่าจะเท่าความอบอุ่นแห่ง "บ้านเิกิด"...
...มีความสุขมาก ๆ ในวันนี้ครับผม...
เยี่ยมมากค่ะ..เยี่ยมจริงๆ
คอร์สนี้น่าสนใจนะค่ะ
เปิดเรียนที่ใดค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
ตอนนี้ตัวเองก็ส่งลูกไปเข้าคอร์ส
เรียนพิเศษหลักสูตรเดียวกันเลยค่ะ
คิดว่าปลายเดือนจะกลับไปนิเทศเช่นเดียวกับคุณแผ่นดิน
สวัสดีครับ..ศรีกมล
โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่เคยคิดไกลไปถึงขั้นว่า โตขึ้นอยากให้ลูกๆ เป็นอะไร..
เพียงแต่หวังที่จะเตือนให้คิดว่า "ก้าวไกลแค่ไหน..แต่ต้องไม่ลืมว่ารากเหง้าของเขาเอง..เป็นใคร..."
และต้องไม่ลืมว่า-บ้านเกิดเมืองนอนนั้น คือที่ใด-ครับ
สวัสดีครับ...อ. จารุวัจน์
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเสมอๆ นะครับ...
ผมเองก็คิดไปเองแหละครับว่า นี่คือบทเรียนบทหนึ่งของลูกๆ ที่ควรต้องเรียนรู้
ผิดถูก ผมก็ตัดสินใจไปแล้ว..
เพื่อนๆ ของลูกในช่วงเวลาเดียวกันนี้ หลายคนไปเรียนพิเศษ เรียนดนตรี เรียนร้องเพลง เรียนเต้น ..ฯลฯ...
และสองหนุ่มของผมยังไม่รีบร้อนครับ, ค่อยเป็นค่อยไป
ไม่สายเกินไป ใช่ไหมครับ
สวัสดีครับพี่ยาว เกษตรยะลา
ก่อนหน้านี้ มีคนถามผมว่า ทำไมสอนให้ลูกจมอยู่กับอดีตของผมเอง..
ผมไม่รู้จะบอกยังไง ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เขาเข้าใจว่า สิ่งที่ผมคิดและชวนลูกๆ สัมผัสนั้น หาใช่ฉุดให้ย่ำอยู่กับที่ แต่หมายถึงการหวนรำลึกถึงที่มาที่ไปของบรรพชนเท่านั้นเอง ครับ