ทุกๆองค์กรย่อมมีความดี ความงามอยู่อย่างแน่นอน

หลายครั้งหลายหนที่แม่ต้อยได้มีโอกาสออกไปจัดประชุมตามพื้นที่ต่างๆ   เพื่อสร้างกระบวนเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมองค์กรโดยการใช้มุมมองในด้านบวก ( appreciative Inquiry) เพื่อสร้างพลังและรวมทั้งค้นหาศักยภาพด้านดีขององค์กร ซึ่งอาจจะแตกต่างจากวิธีการจัดการที่มุ่งเน้นการค้นหาปัญาและอุปสรรคการทำงานซึ่งเป็นการพัฒนาองค์กรอีกด้านหนึ่ง

     ในการค้นหาศักยภาพ  รวมทั้งการค้นหาสิ่งที่ดีดีในองค์กร หรือของคนทำงาน  เป็นการสร้างองค์กรจากจุดแข็งของตนเอง เป็นการสร้างอนาคตหรือต่อยอดองค์กรจากสิ่งที่มีอยู่แล้วนั่นเอง  เรามักจะบอกว่า ทุกๆองค์กรย่อมมีความดี ความงามอยู่อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นองค์กรก็คงจะล่มสลายไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้  และเช่นเดียวกัน คนทุกๆคนก็มีความดี ความงามอยู่ใตตัวตน มีเมล็ดพันธ์ ความดี อยู่ในตัวตนด้วย และการใช้วิธีการนี้จะช่วยทำให้คนมีความสุข มีกำลังใจ ในการสร้างอนาคตการทำงานของตนเองและองค์กรได้เป็นอย่างดี

 

         การใช้แนวคิด appreciative Inquiry นั้น ใช้วิธีการสนทนากัน โดยการยกตัวอย่างเป็นกรณีให้เห็น หรือเล่าเรื่องเป็นตัวอย่างให้เห็น ให้ชื่นชม กัน  และในการเล่าเรื่องกรณีตัวอย่างนี้เองที่เราสามรถสะท้อน ค่านิยม ความคิด วิธีการที่คนในโรงพยาบาลทำงานร่วมกัน  นิสัยใจคอ รวมทั้งสามารถเห็นการสร้างหรือคิดค้นสิ่งใหม่ๆความหมายใหม่ของงาน ที่เราชอบเรียกกันว่า “นวตกรรม” ได้อยู่เนืองๆ

    

แต่ว่าบางครั้ง ผลพลอยได้จากการที่เรามีความไว้เนื่อเชื่อใจกันในระหว่างการสนทนา ความรู้สึกที่ปลอดภัย ทำให้บางครั้งเรื่องเล่าดีดี ได้ขยายวงจากในห้องประชุมไปสู่วงน้ำชา  กาแฟ หน้าห้องประฃุมหลายต่อหลายครั้ง และบางเรื่องได้สะท้อนถึงแก่นแท้ของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

 

ดังเรื่องราวที่แม่ต้อยจะขอเล่าดังต่อไปนี้....

ในการประชุมที่จังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคอิสาณ  เมื่อเราได้ทำกลุ่มสนทนากัน เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่ดีดีให้กันและกันแล้วในรอบแรก  ก็ถึงเวลาพักรับประทานน้ำชา และกาแฟ ถึงตอนนี้ หลายๆคนยังอ้อยอิ่ง กับเรื่องเล่าของเพื่อนๆ แม่ต้อยคิดว่า เรื่องเล่าที่ดีดี นั้นบางทีสามารถเป็นแรงผลักดันให้เรื่องราวที่ตนเองเคยท้อถอย ..กลับมามีความหวังมีเรี่ย วแรงในการทำงานต่อไป ทุกคนจึงยังอยากที่จะคุยกันต่อแม้ว่าจะเป็นเวลาหยุดพัก

 

แม่ต้อยสังเกตเห็นคุณหมอคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ  พร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุ่น.. ควันบางๆๆ

 ..” อาจารย์ครับ..ผมมีเรื่องเล่า.. อยากจะเล่าต่อสักนิดครับ..”

.. “ คะ..ยินดีคะ”  แม่ต้อยรีบมองหาที่นั่งเพื่อคุยกันแบบสบายๆ ทันที

“ ..มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ Humanized นี่แหละครับอาจารย์ แต่มันเป็นอีกมุมหนึ่ง”..

 

เอ้ะ ...แบบนี้ นี่แม่ต้อยยิ่งอยากฟังขึ้นมาในทันที แม่ต้อยนั่งนิ่ง  พร้อมกับสบตาคุณหมอ .. รอรับฟัง..

 

“ บ่ายวันหนึ่ง ผมมีธุระที่ต้องเดินทางไปที่จังหวัด( คุณหมอทำงานที่รพ.ฃุมชน อยู่ห่างจากตัวจังหวัดประมาณ ๑๓๐ กิโลเมตร)  เมื่อทำธุระเสร็จ เย็นนั้นผมก็ขับรถกลับบ้านคนเดียว เนื่งจากเป็นธุระส่วนตัวจึงขับรถไปเองเป็นรถกะบะคันเล็กๆ เก่าๆ”

 

“ เมื่อเสร็จธุระมองดูนาฬิกาก็ทราบว่า เป็นเวลาค่อนข้างเย็น ผมก็ขับรถกลับด้วยความรีบร้อน เพราะว่าระยะทางไกลและค่อนข้างเปลี่ยว..“ ขับไปสักครู่ รู้ตัวว่าออกจากนอกเมืองเพราะว่าเริ่มมองไม่เห็นบ้านคน สังเกตเห็นรถที่วิ่งสวนไปมาน้อยลง.. พระอาทิตย์ กำลังจะตกดิน..”

 

“ ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่ง ยืนข้างถนน มือถือถุงย่ามใบหนึ่ง คล้ายๆจะขอความช่วยเหลือ ผมจึงจอดรถ และถามว่า  จะไปไหนครับ?  เขาบอกผมว่าจะไปอำเภอที่ผมกำลังจะไปพอดีเลย  ผมเลยรับ พี่ผู้ชายคนนี้ขึ้นรถมาด้วย นึกในใจว่าดีจริง เราจะได้มีเพื่อนคุย”

 

อาจารย์ ครับ.. ตลอดทางตั้งแต่ผมรับเขาขึ้นมา ผมสังเกตเห็นเขานั่งเงียบ ไม่ค่อยคุย มือวางบนย่ามใบนั้นตลอดเวลา  ผมเป็นฝ่ายชวนเขาคุยอย่างสนุกสนาน เพราะว่าระยะทางค่อนข้างไกล ..เรานั่งมาด้วยกันน่าจะสักชั่วโมงกว่าๆ..

 

 ตอนหลังผมเห็นเขาเริ่มคุย คุยมากขึ้น หัวเราะ มือที่วางบนย่ามใบนั้นค่อยๆไหลเลื่อนลงไปวางบนเบาะที่นั่งอย่างผ่อนคลาย

       ในที่สุดเขาก็บอกผมว่าถึงจุดหมายที่เขาต้องการจะลงแล้ว ผมส่งชายคนนั้น ลงที่ถนนก่อนที่จะถึงในตัวอำเภอไม่ไกลสักเท่าไหร่   .. ก่อนที่จะลง ..เขาลังเลใจสักครู่หนึ่ง แล้วยกมือไหว้ผมพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับมือผม .พร้อมกับพูดเบาๆว่า

       “ หมอครับ ผมขอบคุณมากครับ” และผมอยากจะบอกว่า “ หมอครับ..ทีหลังอย่าทำ..ทีหลังอย่ารับใครในที่เปลี่ยวแบบนี้อีก.. วันนี้ผมทำคุณหมอไม่ลงจริงๆครับ”

 

ในทุกเรื่องเล่า เรามักจะได้เรียนรู้ และเห็นมิติทางจิตวิญญาณ จารีตประเพณี รวมทั้งวิกฤติทางสังคม เศรษฐกิจ  ศีลธรรมได้เป็นอย่างดี

ในเรื่องเล่านี้ เราคงได้เห็นความดีงามความมีน้ำใจของคุณหมอ ความรู้สึกสำนึกในบุญคุณของโจรคนหนึ่งที่วางแผนจะ ปล้นรถ  หลายเป็นโจรกลับใจในวินาทีสุดท้ายได้อย่างฉิวเฉียด

       แต่แม่ต้อยเชื่อว่า สุภาษิตที่ว่า  “ คนดี ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้” นั้นยังใช้ได้อยู่เสมอ...

และต้องขอขอบคุณ คุณหมอท่านนี้ ที่ได้เล่าเรื่องราวที่ชวนตื่นเต้น นี้ให้ฟังอีกครั้งคะ

สวัสดีคะ

 

 

 เป็นเรื่องเล่าของคุณหมอที่นั่งล้อมวงนี่ละคะ