4 . อาณาจักรทวารวดีมีอายุราว พ.ศ. 1100-1600 ปี
ช่วงนี้จะเล่าเรื่องเมืองโบราณที่ค้นพบหลักฐานทางประวัติศาสตร์ว่า ในปี พ.ศ. 1200 มีอาณาจักรเกิดขึ้นในแถบลุ่มน้ำเจ้าพระยาที่เรียกว่าเจ้าพระยาเพราะสายน้ำนี้ไหลลงทะเลตรงตำบลเจ้าพระยานะ และอาณาจักรนี้เองที่สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพเรียกว่า...อาณาจักรทวารวดี...ตามชื่อในเหรียญเงินที่ค้นพบบริเวณ ต. พระประโทน จ. นครปฐม เขียนว่า...ศรีทวารวดี ควรบุญยะ...
เชื่อว่าเป็นอาณาจักรของพวกละว้า ( ภาษาบาลีแจกตามปุริโส ปุริสา ก็คือ ละโว้ ละว้า ศัพท์เดิมคือ ลาว นั้นเอง ) แต่มีบางท่านแย้งว่าน่าจะเป็นอาณาจักรของพวกมอญ แต่จารึกสมัยทวารวดีไม่สื่อถึงคนมอญในแถบนี้ แต่บางท่านเตือนว่าเราควรให้น้ำหนักไปที่กลุ่มชนเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ไม่เจาะจงว่าเป็นใครแต่ผสมกันอยู่ภายใต้อารยธรรมเดียวกันรวมถึงการรับเอาวัฒนธรรมอินเดียกับจีนเหมือนกัน
เท่าที่เห็นอาณาจักรนี้มีความเจริญรุ่งเรืองทางพุทธศาสนาฝ่ายหินยานไม่ปรากฏเรื่องราวทางผู้ปกครองและยังมีความเชื่อว่าศูนย์กลางอาณาจักรนี้อยู่ที่เมืองอู่ทองในภาคกลาง
ถ้าเป็นภาคเหนือก็เมืองหริภุญชัย ถ้าเป็นทางภาคอีสานก็ค้นพบที่เมืองเสมา ที่โคราช เมืองฟ้าแดดสงยาง จ. กาฬสินธุ์ เมืองหนองหาน จ. อุดรธานี เมืองตาดทอง ( พระธาตุกล่องข้าวน้อย ) จ. ยโสธร นั้นคืออาณาจักรนี้ที่พระพุทธศาสนารุ่งเรืองมากสุดอาณาจักรหนึ่งและกลายเป็นรากฐานทางอารยธรรมไทยในปัจจุบัน.
ขอแก้เมือง"ฟ้าแดดสูงยาง" เป็นเมือง "ฟ้าแดดสงยาง" เพราะคำว่า "สง" แปลว่า
ป่าดง บริเวณนี้เป็นป่าไม้ที่มีไม้วงศ์ยางขึ้นเยอะจึงเรียก "สงยาง"
สวัสดีครับ คุณพิมล มองจันทร์
ปรับแก้ตามนั้นครับ น่าชื่นชมในข้อมูลนะนี่
ขอบคุณครับผม