สภาพครอบครัวไทยในปัจจุบัน มักเป็นครอบครัวเดี่ยวที่พ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้กับบุตรหลานมากนัก เนื่องด้วยความจำเป็นทางเศรษฐกิจที่ต้องดิ้นรนทำมาหากิน อีกทั้ง สภาพความห่างเหินแปลกแยกระหว่างคนในสังคมที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันโดยไม่เคยแม้แต่จะพูดคุย และทำให้คนในชุมชนและสังคมมีปัญหาสายสัมพันธ์ที่อ่อนแอลง มีลักษณะต่างคนต่างอยู่และสภาพการมีน้ำใจต่อกันลดลง ซึ่งต่างจากสังคมไทยสมัยก่อน ที่ผู้คนมีค่านิยมยินดีช่วยเหลือเมื่อผู้อื่นเดือดร้อน มีน้ำใจให้แก่ผู้อื่นแม้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ค่านิยมนี้ได้เริ่มเปลี่ยนไปภายหลังจากที่ประเทศไทยพัฒนาประเทศสู่ความทันสมัย และการเปิดประเทศเพื่อการค้าการลงทุน
การเปลี่ยนแปลงค่านิยมของคนในชุมชนและสังคมเหล่านี้ ส่งผลกระทบต่อเด็กและเยาวชนจำนวนมากในปัจจุบัน ที่กลายเป็นผู้ที่ไม่สนใจปัญหาสังคม การเมือง มีชีวิตอยู่เพื่อตนเองเป็นหลัก ไม่สนใจสภาพสังคมส่วนรวมเท่าที่ควร และส่งผลให้เด็กส่วนใหญ่เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยว มีทีวี เกม เป็นเพื่อน รวมทั้งในโลกยุคไซเบอร์หรือยุคไร้สายในปัจจุบันที่สร้างโลกเสมือนให้เด็ก ๆ ได้เข้าไปหาเพื่อนคุยแก้เหงาในโลกเสมือนนี้แทนโลกแห่งความจริง
สภาพการณ์เหล่านี้ ส่งผลให้เด็กรุ่นใหม่ที่กำลังเติบขึ้นมานั้นมีทักษะในการเข้าสังคมที่ถดถอยลงอย่างมีนัยสำคัญ ปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลเกิดเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าห่วงใยทั้งต่อตัวเด็กเองและต่อสังคมในภาพรวม ทั้งนี้เนื่องจากทักษะสังคมเป็นทักษะที่นำมาซึ่งความสุขและเป็นใบเบิกทางแห่งความสำเร็จในชีวิต เปิดให้เกิดมิตรภาพ เปิดประตูสู่มิตรภาพและโอกาสความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน นอกจากนี้ยังเป็นพื้นฐานสำคัญของการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขของคนในสังคม
ทักษะสังคมจึงเป็นทักษะสำคัญที่ผู้เกี่ยวข้องต้องให้ความสำคัญ เพื่อเป็นรากฐานสำคัญอันนำมาซึ่งความสุขความสำเร็จในชีวิตเมื่อเติบโตขึ้นต่อไปในอนาคต จากผลการศึกษาของสถาบันวิจัยนโยบายสาธารณชนของประเทศอังกฤษพบว่า การมีทักษะในการเข้าสังคมถือเป็นปัจจัยสำคัญที่จะช่วยเหลือเด็กให้ประสบความสำเร็จในอนาคต แตกต่างความเชื่อที่ผ่านมาที่มองว่าความสามารถในการเรียนในชั้นเรียนเท่านั้นที่เป็นตัวบ่งชี้ความสำเร็จของเด็ก
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑
ขอขอบคุณผู้ให้ข้อมูล : ศ.ดร.เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์ ณ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครราชสีมา, /2552
สวัสดีค่ะ
สังคมไทย กำลังมีค่านิยมใหม่
ทั้งหมดคือวิวัฒนาการของมนุษยชาติ อารยธรรม และการเลียนแบบค่านิยมที่ต้องการอยู่รอด
ครอบครัว สังคม โรงเรียน คงต้องร่วมมือช่วยกันเพื่อเด็กเยาวชนไทยค่ะ
การพัฒนาทักษะทางสังคมในเด็กเยาวชนปกติเป็นเรื่องสำคัญคะ ...ยิ่งในเด็กพิเศษโดยเฉพาะกลุ่มเด็กออทิสติกเป็นพัฒนาการหนึ่งที่เด็กบกพร่องคะ หากมีการส่งเสริมเด็กกลุ่มด้วยก็จะช่วยเขาได้มากคะ
สวัสดีครับ คุณครูแป๋ม
"ทักษะทางสังคม" ที่ครูแป๋มกล่าวถึง สำหรับผมน่าจะหมายถึง "ทักษะการอยู่ร่วมกันในสังคม" ซึ่งผมคิดว่ากำลังเป็นปัญหาใหญ่อย่างที่คุณครูได้กล่าวไว้ คนเพิ่มขึ้น โลกแคบลง แต่ทำไมเราจึงเหมือนยิ่งรู้สึกโดดเดี่ยว และเดียวดายมากขึ้นทุกที
ที่ผ่านมาในชีวิต ผมก็จัดได้ว่ามีทักษะการอยู่ร่วมกันในสังคม ที่ค่อนข้างต่ำ แต่ตอนนี้ ผมกำลังเรียนรู้ และพยายามฝึกฝนพัฒนาสิ่งนี้อยู่
ผมกำลังฝึกฝน "ทักษะการสื่อสาร" ที่ตรงไปตรงมา เปิดเผย และจริงใจ ซึ่งโดยส่วนตัวผมคิดว่า มันน่าจะทำให้ความเป็น "เรา" หรือ "ชุมชน" เกิดขึ้นได้ง่าย และน่าจะนำไปสู่ความสงบสุขของสังคมอย่างที่ครูแป๋มได้ว่าไว้ครับ
นี่แหละค่ะ พี่ครูคิม ที่แป๋มอยากแลกเปลี่ยนเรียนรู้
กับคุณครูทั่วประเทศ จุดใหญ่ของปัญหา แป๋มว่า
อยู่ที่พื้นฐานครอบครัว ค่านิยม และบริบทของสังคม
ที่เด็กๆอาศัยอยู๋ "การกล่อมเกลาทางสังคม" ก็จะเป็นไปตามนั้น
คุยเรื่องนี้คงอีกยาว เอาไว้พบกัน หรือคุยกันนอกรอบดีกว่าค่ะ
จัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันไปเลย ถ้าช้าอยู่สังคมไทยจะเป็นยังไง
ไม่อยากคาดเดา...ร่วมมือร่วมใจกันนะคะ.
ขอบพระคุณ ท่านประสิทธิ์ นะคะ
ที่ร่วมแสดงความคิดเห็นที่เป็นประโยชน์
ต่อวงการศึกษาไทย..แป๋มเห็นด้วยค่ะกับ
ความคิดเห็นของท่าน เป็นสภาพจริงที่รู้กันอยู่
ซึ่งเราๆท่านๆที่มีส่วนเกี่ยวข้องก็ต้องเร่งแก้ไขอย่างเร่งด่วน
แต่...เอ่อ..ข้อ 1 2 3 น่ะ รู้สึกว่าจะ
อยู่ไม่ใกล้ ไม่ไกลตัวแป๋มเลย..จามหลายครั้งแล้วค่ะ....
ขอบคุณ แนวคิดที่หลากหลายออกไปนะคะ ทั้งจาก...
1 คุณน้อยหน่า กับเรื่อง "บ ว ร" ที่ยังคงสำคัญอยู่เสมอ
2 คุณดินสอพอง กับการใส่ใจเด็ก "ออทิสติก" ที่พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่ง
ของสังคมไทย
3 คุณณภัทร๙ ให้ความสำคัญกับทักษะการสื่อสาร แต่ขอแป๋มขอ
เสนอนิดนึงนะคะว่า บางทีคนเรา "ไม่ยอมรับความจริง"ก็มาก
แต่คุณเก่งอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้คุณสบายมาก แป๋มรู้ค่ะ
4 คุณครูอ้อ เป็นการสรรหาสาระมาเพิ่มเติม เพิ่มสีสันให้กับบันทึกนี้ขึ้น
มาอีก ขอบคุณครูอ้อค่ะ
และขอบพระคุณทุกท่านเป็นอย่างสูงค่ะ
สวัสดีครับ
ไม่มี ณภัทร๙ อีกแล้วล่ะครับ คุณครูแป๋ม
ณภัทร๙ ได้จากที่นี่ไปพร้อมกับอาจารย์หญิงพิมญดา ที่ได้มอบบทเรียนสุดท้ายไว้ว่า บางอย่าง "ภาพลักษณ์" ที่เราคิดว่าดี มันก็ Fake ได้
ความเปิดเผย จริงใจ ที่มีให้กับทุกคน บางครั้งมันก็กลายเป็นภัยที่ย้อนเข้ามาสู่ตัว
โศกนาฏกรรมที่เกิดกับคุณพิมฯ ทำให้ผมต้องกลับมาทบทวนหลายๆ สิ่งที่หลายๆ อย่างที่ได้ทำลงไป
หรือว่า...เราซับซ้อนเกินไป จนยุ่งยากกันแน่
ผมคิดว่า...นี่คงเป็นอีกสิ่งที่ผมคงต้องเรียนรู้ให้มากกว่านี้ เพื่อที่จะเพิ่มพูน
"ทักษะสังคม" ให้มากขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน G2K
คุณครูแป๋มเองก็ต้องระมัดระวังตัวด้วยนะครับ
G2K ก็คือสังคมๆ หนึ่ง ซึ่งก็คงมิได้แตกต่างจากสังคมทั่วไป มีคนอันหลากหลาย คนดีมีอยู่เยอะ ส่วนจิ้งจอกก็มีแฝงตัวอยู่ไม่น้อย ที่จ้องกินแกะอยู่
สวัสดีค่ะ คุณซวง
แม้การมองโลกในแง่มุมของแป๋ม
อาจจะดูซื่อและดูเขลาสายตาผู้อื่น
แต่แป๋มเชื่อทุกคนมีเหตุผลของตนเอง
ที่ผู้อื่นไม่อาจทราบได้...ขอบคุณค่ะ
คุณบอกว่า....ความเปิดเผย จริงใจ ที่มีให้กับทุกคน บางครั้งมันก็กลายเป็นภัยที่ย้อนเข้ามาสู่ตัว.....แป๋มเห็นด้วยค่ะ
คำเตือนของคุณที่ว่า....
คุณครูแป๋มเองก็ต้องระมัดระวังตัวด้วยนะครับ
G2K ก็คือสังคมๆ หนึ่ง ซึ่งก็คงมิได้แตกต่างจากสังคมทั่วไป มีคนอันหลากหลาย คนดีมีอยู่เยอะ ส่วนจิ้งจอกก็มีแฝงตัวอยู่ไม่น้อย ที่จ้องกินแกะอยู่.......ค่ะ แป๋มจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้นค่ะ
โฟกัสให้แคบลงสั้นๆนะครับ
ตามหัวข้อโรงเรียนกับชุมชนและปัญหาการศึกษาไทย
ปัญหาการศึกษาไทยในบริบทระหว่างโรงเรียนกับชุมชนที่คุณครูแป๋มนำมาเสนอนั้นมีความชัดเจนมากครับเป็นปัญหาระหว่างครอบครัวที่เป็นผู้ปกครองเด็กที่มีทัศนะต่อการศึกษาครอบครัวผู้ปกครองเป็นตัวกำหนดบทบาทที่สำคัญและมีผลต่อการศึกษาของเด็ก
ลักษณะทางสังคมการศึกษาไทยให้การยอมรับและให้โอกาสคนที่เล่าเรียนมาทางสายการศึกษาให้มีความก้าวหน้าในชีวิต คนที่มีทักษะทางสังคมดีแต่ขาดการพัฒนาทางการศึกษาตามหลักสูตรการศึกษาจะไม่มีโอกาสเท่าคนที่ผ่านขั้นตอนทางการศึกษา เพราะค่านิยมของสังคมวัดกันด้วยหลักประกันความรู้ทางการศึกษา แต่ถ้ามีทั้งสองอย่างก็จะมีโอกาสประสบผลสำเร็จในชีวิตที่ดีมากกว่าที่มีเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง
ขอบคุณค่ะ คุณสุวัฒน์
ขอบคุณค่ะ คุณปลายฟ้า มาทานด้วยกันนะคะ.....
ทึ่ง และอึ้งกับครูคนนี้มากครับ ทุกภารกิจที่ทำด้วยใจ
แม้ไม่มีใครเข้าใจเราได้ทั้งหมดขอเป็นคนส่วนใหญ่ยังดีนะครับ
เอาใจช่วยในงานคุณครูแป๋มนะครับ.
ผมชอบบันทึกนี้ครับ
สวัสดีค่ะ คุณtim