ฉันดีใจที่ไม่ต้องทำลายบ้านของใคร ฉันดีใจที่ไม่ตัดสินใจเก็บวัสดุก่อสร้างนั้นทิ้งไปตั้งแต่วันนั้น ฉันดีใจที่เค้าจะได้ไปอยู่ในที่ที่ดีและเจ้าของเต็มใจกว่านี้

ช่วงเวลาที่งานยุ่งจนไม่ได้สนใจสิ่งรอบตัวมากนัก
โดยเฉพาะสิ่งใกล้ตัวมากๆ ทั้งเตียงนอน ตู้เย็น ห้องน้ำ และระเบียงห้อง
ทุกอย่างถูกทิ้งไว้ได้ใช้งานเฉพาะที่จำเป็น ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่ใช่การปฏิบัติที่ถูกต้องนัก... 

ระเบียงห้องชั้น 7 ของฉันในช่วงเวลาที่พระอาทิตย์ยังไม่ส่องแสงเต็มที่และฉันก็ยังไม่ตื่นเต็มตาในห้วงสัปดาห์ที่ผ่านมา
มีนกพิราบคู่หนึ่งมาเกาะที่ระเบียงส่งเสียงพูดคุยกันให้ฉันตกใจตื่นทุกวัน 
 ด้วยสายตาที่สั้นของฉันทำให้ฉันมองไม่ถนัดนักว่านกคู่นี้มาทำอะไรที่ระเบียงห้องฉันทุกเช้า 

จนกระทั่งวันหนึ่งที่ฉันเพิ่งได้นอนเมื่อก่อนสว่าง
ความรู้สึกหงุดหงิดที่ต้องถูกปลุกเพราะการสนทนาของนกคู่นี้ 
 ฉันเดินออกไปดูที่ระเบียงเห็นมูลนกเรี่ยราด 
 ฉันต้องจัดการล้างสิ่งที่ทั้งคู่ทิ้งไว้อย่างไม่เต็มใจ 
 ภาชนะหลังระเบียงของฉันที่อิงผนังไว้ถูกเคลื่อนที่ 

สิ่งที่ฉันพบหลังกาลามังอิงฝา คือ กิ่งไม้แห้ง ไม้เสียบลูกชิ้น และใบไม้ 
 ระเบียงชั้น 7 ไม่มีทางมีกิ่งไม้ ใบไม้ ปลิวมาแน่นอน  และที่สำคัญฉันไม่เคยเกินลูกชิ้นแล้วทิ้งเรี่ยราดไม่ว่าในห้องหรือนอกห้อง... 
 คงเป็นฝีมือของคู่รักนกพิราบแน่นอน 
 ฉันควรทำอย่างไรดี นกมีเชื้อโรค มีมูล คงไม่ดีแน่ถ้าจะมีเพื่อนร่วมห้องเป็นนกพิราบในเมืองใหญ่แบบนี้  
ฉันควรเอากาลามังอิงไว้ที่เดิมให้มันสร้างรังรักกันต่อไปเพราะเห็นแก่ความพยายาม
หรือเก็บกิ่งไม้ ใบไม้ ไม้ลูกชิ้น ไปทิ้งเพื่อประกาศเจตนาว่าเจ้าของที่ไม่เต็มใจให้ท่านอาศัยด้วย...

ฉันนิ่งคิดอยู่นาน ใจหนึ่งก็ไม่กล้าพอที่จะเก็บทุกอย่างไปทิ้ง แต่ก็ไม่ใจดีพอที่จะปล่อยให้การก่อสร้างลุล่วงไป  

สิ่งที่ฉันทำได้ในเช้าวันนั้น คือ เอากาลามังออกเผยให้เห็นวัสดุก่อสร้างที่ชัดเจน
และบอกกับนกคู่นั้นในวันต่อมาว่า ฉันไม่ค่อยเต็มใจนักที่เค้ามาสร้างเรือนหอกันที่นี่ 

แล้วภาวะไม่สนใจสิ่งใกล้ตัวก็คืบคลานกลับมาอีกครั้งนกคู่นั้นยังมาเกาะที่ระเบียงตอนเช้าและใช้เวลาคุยกันนานขึ้นกว่าเดิม หรือเพราะฉันตั้งใจฟังทั้งคู่มากขึ้นก็ไม่แน่ใจ 
 ฉันพร่ำบอกมันทุกวันจากเตียงนอนว่าไปหาที่อื่นที่เจ้าของเค้าเต็มใจให้อยู่ดีกว่าไหม 
 ฉันไม่อยากทำลายบ้านของพวกเธอนะ...

 เช้าวันนี้ฉันออกไปที่ระเบียงอีกครั้งเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์หลังจากอุดอู้อยู่หลายวัน 
 รอยยิ้มของฉันอาบแก้มด้วยความฉงน
กิ่งไม้ ใบไม้ และไม้เสียบลูกชิ้น หายไปหมดแล้ว 
 ฉันย้อนคิดอีกครั้ง  ไม่ได้ยินนกสนทนากันตอนเช้าที่ริมระเบียงมาหลายวันแล้วเช่นกัน 
 นกคู่รักนี้คงรับรู้ได้สินะว่าเจ้าของบ้านไม่เต็มใจให้พักพิง จึงเก็บข้าวของออกไปเองโดยที่ไม่ต้องมีการขับไล่ให้เจ็บช้ำน้ำใจกัน 

ฉันดีใจที่ไม่ต้องทำลายบ้านของใคร 
 ฉันดีใจที่ไม่ตัดสินใจเก็บวัสดุก่อสร้างนั้นทิ้งไปตั้งแต่วันนั้น 
 ฉันดีใจที่เค้าจะได้ไปอยู่ในที่ที่ดีและเจ้าของเต็มใจกว่านี้ 

ฉันเชื่อและทำตามความคิดของฉันที่ว่า...จงทำในสิ่งที่อยากทำ แต่อย่าทำให้ใครเดือดร้อน...

คงเหมือนนกคู่นี้กระมังมันคงรู้ว่าฉันคงไม่สบายใจถ้ามีพวกมันร่วมชายคา 

นกมันยังรู้ ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ แต่คนเรานี่สิ...ยากแท้จะเข้าใจอะไรง่ายๆ 

หรือฉันคิดมากไป