รู้จักกันไหมคะ ช่วยอธิบายทีค่ะ the small house near the rice storage

พี่เปเล่ หัวหน้าพยาบาลสาวสวย จิตใจงาม พอลล่าได้รู้จักพี่เปเล่ เมื่อครั้งไปทำกิจกรรมพัฒนารพ.ด้วยรักที่จังหวัดอุดรธานีค่ะ พี่เปเล่มีคุณสมบัติเล่าเรื่องได้เก่งมาก ทุกคนตั้งใจฟังตาไม่กระพริบ... และที่สำคัญพี่เขาเล่าเรื่องซึ้งให้ตลกได้ค่ะ ..เวลาพี่เขาเล่าจะมีสำเนียงภาษาอีสาน ปนภาษากลาง ภาษาอังกฤษพี่เขาก็พูดได้น่ารักค่ะมีอยู่คำหนึ่งพี่เขาพูดมาทุกคนในห้องถึงกับเอ๋อ.... ลองฟังดูนะคะ เรื่องนี้พี่เขาให้ชื่อเรื่องว่า”ทำบุญเชิงวิชาชีพ”

สี่โมงเช้าแล้ว... ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ของท่นผอ.รพ.ปกติจะได้รับโทรศัพท์จากผอ.รพ. เสมอ เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว แต่! วันนี้น้ำเสียงของผอ.เหมือนทุกข์ใจ ไม่สบายใจ หมอบอกว่าสำนักพระราชวังให้เราออกไปดูแลคนไข้พิการ มีรายชื่อมาด้วย...ชื่อนายประดิษฐ์ ได้เปิดดูบัญชีรายชื่อผู้พิการว่าไม่มีชื่อนี้ เพราะจำชื่อคนไข้ได้ดี แต่ขอเปิดดูอีกครั้งหนึ่ง ได้ค้นหาชื่อ ที่อยู่ เพื่อให้น้องๆ ค้นประวัติให้ พบว่านายประดิษฐ์เคยมารับการรักษที่รพ.เราเมื่อห้าปีก่อน..แต่มาวันนี้เป็นผู้พิการ.. จึงประสานทีมเยี่ยมบ้านต้องออกไปดูผู้ป่วย จากข้อมูลระบุว่าอยู่แถวโคกสว่าง

เมื่อไปเยี่ยมที่บ้าน พบว่าตลอดระยะเวลาที่ทำงานเยี่ยมบ้านไม่เคยพบกับบ้านที่มีสภาพบ้านแบบนี้ คงใช้คำว่าบ้านไม่ได้ ลุงประดิษฐ์อยู่ในที่เรียกว่า ”ตูบ ต้อ เล้า” คือเป็นเล้าที่ต่อมาจากฉางข้าว มีฝาขัดแตะสามด้าน กลิ่นขี้ควายเหม็นสาบเพราะไม่ได้รับการอาบน้ำมาหลายปี หนวดยาวรุงรัง นั่งงอตัวตลอดมองเข้าไปเห็นมุ้งดำๆกางอยู่ ในบ้านเห็นแต่หน้าคนดำๆ กว่าจะเข้าไปถึงต้องกวาดขี้ควายออกให้พอเป็นทางเดินเข้า มีทางสำหรับคนที่เอาข้าวมาให้จากวัด ใส่จานสังกะสี มีใบตอง ขวดโค๊กนำมาตัดปาก เพื่อให้ผู้ป่วยช่วยตัวเอง โทรเรียนผอ.ว่าสภาพผู้ป่วยต้องรับไว้ในรพ.จึงช่วยกันนำขึ้นรถ

เมื่อมาถึงรพ.ทีมคิดว่าผู้ป่วยยังไม่พร้อมที่เข้าห้องฉุกเฉิน เพราะมีกลิ่นสาบมากจึงนำไปอาบน้ำสระผมให้ อาบน้ำแล้วหน้าตาดีขึ้นเป็นกองเลย...(นึกในใจ)จากประวัติลุงประดิษฐ์เป็นเกาท์มาสี่ปี ไม่ได้รักษาต่อเนื่อง มีประวัติขอยาแก้ปวด ได้ยาแก้ปวดไปรับประทาน เจ้าหน้าที่ที่สอ.ไม่รู้ว่ามีผป.พิการในพื้นที่ตนเอง เมื่อมีจดหมายจากสำนักพระราชวังมาจะมีผู้ว่าและคุณนายผู้ว่ามาเยี่ยมด้วย มาดูที่รพ.หาทางช่วยเหลือ อยู่รพ.อาทิตย์หนึ่ง ผป.อาการดีขึ้นเล็กน้อย ทีมได้ปรึกษากันว่า ถ้ารักษาที่นี่อาจจะไม่ครบถ้วนเพราะไม่มีแพทย์ข้อ ไม่มีแพทย์โรคกระดูก ไปคุยกัยผู้ป่วยไม่อยากไปรพ.จังหวัด ทั้งๆที่มีแพทย์ดีๆ ลุงบอกว่า”กลัวพยาบาลจะไม่เหมือนที่นี่” กลัวไม่มีใครมาเยี่ยม ไกลบ้าน ได้บอกลุงว่า หนูอยู่บ้านใกล้ รพ.จังหวัดจะไปเยี่ยมลุงเอง ลุงจึงตกลงว่าจะไป รพ.จังหวัด เมื่อมาถึงรพ.จังหวัดพบว่าแพทย์ยินดีรอรับผป. ดูแลเป็นอย่างดี อธิบายการรักษาให้ รับไว้สองอาทิตย์ ดิฉันได้มาเยี่ยมผู้ป่วยอาทิตย์ละครั้ง พยาบาลบอกว่า ผู้ป่วยปฏิบัติตามคำแนะนำดี

ต่อมาพยาบาลโทรศัพท์มาให้รับผู้ป่วยกลับรพช. และกลับบ้าน เราต้องช่วยปรับปรุงบ้านให้ลุงก่อน ท่านผอ. ได้เชิญ อบต. สถาปนิกมาดูแลให้สร้างบ้านในชุมชน โดยดูแลตนเองได้ไม่เป็นภาระกับคนอื่น อบต.รับอาสาให้งบที่ดินชาวบ้านบริจาค ก่อนกลับบ้าน หลังจากแพทย์มาเยี่ยมแล้ว ลุงบ่นปวดท้อง อยากเข้าห้องน้ำ น้องผู้ช่วยมาบอกว่าลุงตาค้าง... หยุดหายใจทีมได้ไปดู...ก็พบว่าลุงเสียชีวิตแล้ว เมื่อจะส่งศพกลับบ้าน ชาวบ้านบอกว่า จะเข้าในชุมชนไม่ได้เพราะจะมีงานแต่งงานลูกผู้ใหญ่บ้านต้องไว้รพ. ก่อน รพไม่มีที่ไม่มีที่เก้บศพ โลงก็ไม่มี โทรปรึกษาท่านผอ. ว่าไม่มีโลง ท่านให้ไปซื้อให้ก่อนขณะนั้นมีเงินอยู่ 500 บาท โลงราคา 1,200 บาท เมื่อได้พูดคุยกับทางร้าน ทางร้านจึงช่วยทำบุญลดราคาให้ 500 บาทเราได้จัดการดูแลศพลุงประดิษฐืให้อย่างสมศักดิ์ศรี

ขอบคุณเรื่องราวดีๆจากพี่เปเล่ ที่สะท้อนให้เห็นว่า วิชาชีพพยาบาล มีโอกาสที่ได้ทำบุญอยู่ทุกวินาที เพียงแค่คิดว่างานประจำของเราคือการทำความดีเท่านั้น ใจเราจะเป็นสุขค่ะ

สรุปว่า "ตูบ ต่อ เล้า" คืออะไรคะ ...ใครมีภาพบ้างอยากเห็นค่ะ ........