ยิ่งสูง ยิ่งหนาว ร้าวรานจิต จะไปคิด วุ่นวาย ทำไมเล่า จะมีสุข มีทุกข์ เรื่องของเรา ดึงใจเขา มาสู่เรา ได้อย่างไร ***** ***** มีอะไร ทำไป ให้ประโยชน์ จะไปโทษ ใครเล่า ใครทนไหว อยากทำเก่ง ทำดี มีกว่าใคร ช่วยไม่ได้ หนาวในใจ ไร้คนมอง ***** ***** จงทำดี ดีได้ ด้วยใจกาย อย่ามุ่งหมาย ทำอวด ชนทั้งผอง หนาวกายนอก ไม่ช้ำชอก น้ำตานอง ออกมาฟ้อง อวดเก่ง ดีเกินใย ***** ***** ทำต่อไป ทำให้ตาย โลกแซ่ซ้อง แต่ขอท่อง ให้ขึ้นจิต มิตรทั้งผอง อย่าอวดเก่ง อวดดี เกินใจปอง จงเล่าท่อง ยิ่งสูงหนาว ร้าวรานใจ ***** ด้วยความรักและปรารถนาดี จาก ครูอ้อย แซ่เฮ
ยิ่งสูงยิ่งหนาวจริงหรือนั่น
ความจริงท่านรู้ร้อนหนาวก็ดีนี่
จริงก็คือร้อนและหนาวมันต้องมี
ก็ยังดี มีร้อนหนาว ให้เข้าใจ
*มองในแง่ดีก็คือ เรายังได้รู้สึกร้อนหนาว ไม่ได้ชาไปทั้งตัวก็ดีแล้ว..ไงคะ*
ขอบคุณ ครูอ้อย อย่างยิ่งสำหรับรางวัลเกียรติยศ ที่ครูอ้อยมอบให้ครูพิสูจน์ ผมถือเป็นเกียรติยศ...ยิ่งใหญ่เท่าๆกับรางวัลที่ชาวโกทูโนว์มอบให้...เพราะผมถือว่าครูอ้อย..ครูขจิต เป็นครูของผม....จากวันที่ผมเห็นผมฟังครูอ้อยไปสอนครู แนะนำครูสุพรรณ ที่ดอนเจดีย์...เป็นแรงบันดาลใจ..ทำให้ผมกลับมาหัดเขียนบันทึกอย่างจริงจัง...และใช้บันทึกของครูอ้อยเป็นแบบอย่างครับ
สวัสดีตอนเช้าวันอาทิตย์ค่ะ
ชักหนาว ๆ แล้วซิคะ พี่ครูอ้อย แต่งกลอนเก่งจังเลยค่ะ
ยิ่งสูง ยิ่งหนาว
แต่หนาวยังไง ชีวิต ต้องก้าวเดินต่อไป
มีความสุขเสมอๆนะคะ
สวัสดีครับครูพี่อ้อย
สาธุความสูงครับ :)
น้องขอเป็นคนข้างล่าง ช่วยยก ช่วยดันกันและกัน สนุกกว่าจ๊า :)
รู้ร้อน ร้หนาว รู้ที่เราอยู่นั้นดีแน่ :)