กลับมาเล่าเรื่องราว กลับมาเขียนใหม่ กลับมารายงานตัวครับ

ไม่ได้เขียนบันทึกเสียนานเกือบปี ล่าสุดเมื่อพฤษภาคม 2551

ไม่ได้เขียนก็จริงแต่ก็เข้ามาอ่านอยู่บ้างตามสมควร งานการก็เคลื่อนอยู่อย่างเข้มข้นเป็นปรกติ

เพื่อนฝูงก็โทรมาสอบถาม ล่าสุดก็เพื่อนเก่าคุณชาญวิทย์-นครศรีฯ ก่อนหน้านั้น ก็ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิช ฝากบอกกับน้องปาน จาก สรส. ว่าให้บอกครูนงด้วยว่าให้กลับมาเขียนบันทึกบล็อกเหมือนเดิม

กลับมาก็มาพบกับความเปลี่ยนแปลงของ gotoknow ที่ประทับใจอย่างหนึ่งก็คือการนำรางวัลสุดคะนึงมาเป็นเครื่องมือ ซึ่งใช้ได้ผลมาแล้วในอดีต กระตุ้นให้คนดีนำความรู้ประสบการณ์มาแลกเปลี่ยน และผมเองก็เรียกร้องและสนับสนุน เป็นผลขึ้นมาแล้ว รู้สึกว่าดีใจ

อ่านรายละเอียด

ขณะเขียนก็ได้รับโทรศัพท์จากหมอวิเชียร ไทเจริญ จาก รพ.มหาราชนครศรีธรรมราช เพื่อน นร. ร.ร.คุณอำนวยเมืองคอน ที่ขับเคลื่อนกิจกรรมร่วมกันอยู่หลายกิจกรรม เช่น วิจัยหมอพื้นบ้าน จัดการน้ำเสียคลองท่าซัก ภาคีเครือข่ายชุมชนอินทรีย์ อยู่ดีมีสุข และเศรษฐกิจพอเพียงอำเภอเมืองนครศรีธรรมราช ที่กำลังประชุมสมัชชาสุขภาพอยู่ที่กรุงเทพฯ บอกมาทางโทรศัพท์ว่าท่านหมอประเวศ วะสี และหมอวิจารณ์ พานิช สองปูชนียบุคคลที่ชาวนครีศรีธรรมราชเคารพนับถือ มาร่วมในงานด้วย หมอวิเชียรกลับมาคงจะได้เล่าและสาธยายความรู้ประสบการณ์จากปูชนียบุคคลดังกล่าวให้ทราบอย่างแน่นอน

และเมื่อวานนี้ อ.บุญธรรม เทอดเกียรติชาติ เลือดเนื้อเชื้อไข กศน.ท่านหนึ่งก็มาหามาเยี่ยมและให้กำลังใจถึงที่ทำงาน พร้อมกับบอกว่างานที่ทำร่วมกันอยู่งานหนึ่งคือโครงการวิจัยและพัฒนาเครือข่ายศิลปินพื้นบ้าน ซึ่งเป็นโครงการวิจัยโดยทุนสนับสนุนจาก สกว. ผมเองก็ได้รับมอบบหมายให้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาโครงการวิจัย มีความคืบหน้าไปมาก ผ่านไปแล้ว 6 เดือน ควรจะได้รายงานความคืบหน้าให้สาธารณะได้รับทราบและได้ชื่นชมบ้าง ตกลงกันว่าจะใช้ห้องสมุดประชาชนจังหวัดนครศรีธรรมราชเป็นที่จัดกิจกรรมในวันที่ 23 ก.พ. โดยภาคเช้าจัดเป็นเวทีเสวนาวิชาการของทีมงานวิจัยและทีมสนับสนุนจากส่วนกลาง ส่วนภาคบ่ายจะเป็นการโชว์ของศิลปินในโครงการวิจัยทั้ง มโนราห์ ลิเกฮูลู และเพลงบอก

เข้ากับคอนเซ็ปห้องสมุดมีชีวิตเลย

จะต้องนำสิ่งดีๆอย่างนี้เข้าห้องสมุดให้บ่อยๆให้ผู้สนใจได้เรียนรู้ได้แลกเปลี่ยนได้ชื่นชม ได้สืบสานอันเป็นการเรียนรู้ในวิถีชีวิต เรียนรู้ตามอัธยาศัย ซึ่งคิดว่าห้องสมุดประชาชนจังหวัดนครศรีธรรมราชจะจัดกิจกรรมห้องสมุดมีชีวิตอย่างนี้อย่างน้อยสัปดาห์ละครั้ง

กลับมาเล่าเรื่องราว กลับมาเขียนใหม่ กลับมารายงานตัวครับ