ความสุขความดีใจมักจะมาหาเราโดยไม่รู้ตัว

                    ว่ากันว่า  ความสุขความดีใจมักจะมาหาเราโดยไม่รู้ตัว  ไม่น่านก็จะจากไปราจึงควรเก็บความสุขความประทับใจไว้ในความทรงจำให้มากเข้าไว้.....เฉกเช่น...พวกเขา  8 หนุ่มแห่ง "จักรยานน้ำเก็บขยะ"  ผู้ฝากผลงานที่ผู้คนต่างทึ่งในความสามารถ  ที่เกิดจากแรงบันดาลใจของพวกเขาหลอมรวมกัน  ออกเป็นชิ้นงานที่ใครเห็นก็ต้องยอมรับ  ซึ่งกว่าจะถึงวันนี้  ทุกท่านคงจะได้อ่านเรื่องราวของพวกเขาไปบ้างจากบันทึกก่อนหน้านี้ไปแล้วนะคะ
                     จากวันนั้นจวบวันนี้ครึ่งปีแล้ว  ไวเหมือนโกหกเลยนะคะ  พวกเราต่างได้รับการยอมรับในความสามารถในระดับหนึ่ง  พวกเรามีความสุขมากๆ  ตอนเย็นทุกคนจึงอยากแบ่งปันความสุขโดยการเป็นผู้ให้บ้าง  นั่นคือ การอาสาที่จะสอนวิธีการที่จะได้มาซึ่งชิ้นงาน  และยังสอนทักษะการปฏิบัติให้กับผู้ที่สนใจ  อีกทั้งมี"นัน" ที่พอจะมีความรู้ภาษาอังกฤษพื้นฐาน  แถมยังมีบริการสอนการพูดหน้าที่ประชุมชนให้อีก  เรียกกันว่า  ใครถนัดอะไรก็จะถ่ายทอดสิ่งนั้น   ตามที่ตนถนัด  ทำไมครูแป๋มถึงกล้าที่จะให้พวกเขาสอนน้องๆน่ะเหรอคะ... นี่แหละค่ะเป็นการฝึกทักษะการสื่อสารให้ผู้อื่นเข้าใจ "เราต้องสรรหาวิธีการที่จะพูดให้ผู้อื่นเข้าใจ  ไม่ใช่ให้ผู้ฟังหาวิธีการฟังให้รู้เรื่อง" ซึ่งทักษะหลังนี้จะต้องเชี่ยวชาญทักษะแรกให้ได้ก่อน  ทุกอย่างราบรื่นดีค่ะ  เพราะพวกเขามีวินัยในตนเองที่จะต้องมาบอกครูแป๋มหากจะไม่ได้มา  หรือไปธุระต้องมาช้า  เป็นตัวอย่างให้กับเด็กในโรงเรียนที่มักจะมาถามครูแป๋มด้วยความสงสัย .... ครูแป๋มไม่ให้คำตอบหรอกค่ะ  "อยากรู้ก็ไปถามพี่เขาเลยสิจ๊ะ ได้ข้อมูลตรงเลย น่าจะดีกว่าไหมจ๊ะ" "ค่ะ" วันแรกๆเขิน ต่อๆมาวันไหนน้องไม่มาหรือตัวเองไม่ได้  ก็จะรู้สึกว่าชีวิตจะต้องขาดอะไรไปอย่าง.....ดีใจจังค่ะ เขารู้จักรับผิดชอบตัวเอง  หากครูแป๋มต้องไปราชการ กระบวนการ็ยังดำเนินอยู่  นี่ค่ะ คือสิ่งที่ครูแป๋มต้องการที่จะบอก  เด็กห้องท้ายเอาคะแนนมาล่อไม่ได้ผลหรอกค่ะ  จะให้บังคับมาเหรอคะ ลืมไปเลย สิ่งที่จะทำให้พวกเขามาได้อย่างเต็มใจ คือ "การให้การยอมรับความสามารถของพวกเขา  ยอมรับความเป็นมนุษย์ที่ไม่ได้ต่างจากเด็กแผนวิทยืเลย  บางคนมีมากกว่าด้วยซ้ำ การให้กำลังใจที่มากกว่าปกติ เมื่อพวกเขาจะไม่เป็นที่ยอมรับ  และเสริมแรงให้พวกเขาอยากที่จะพิสูจน์ตัวเอง" 
                  
นี่คือช่วงเวลาแห่งความสุขที่กำลังจะพรากจากไป  ตอนหน้าจะเป็นเรื่องจะเป็นภาคต่อนับจากนี้  เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา  ทำไมต้องทุกข์ใจ  และทุกข์ใจมากกว่าวันแรกที่เขาเดินมาหาครูแป๋ม....รอนะคะ