ควันหลงวันวาเลนไทน์



     วันที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ได้ล่วงพ้นไปแล้ว  โทรทัศน์และสื่อต่างๆนำเสนอบรรยกาศการจัดงานวันวาเลนไทน์ เห็นแล้วบรรยายกาศน่าชื่นมื่น แต่ยังมีอีกมุมหนึ่งที่อยากจะนำเสนอ


    ตี ๑ ของวันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ได้รับโทรศัพท์จากผู้หวังดีที่ได้ไปเที่ยวผับกับลูกสาว ซึ่งเป็นผับที่ตั้งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลับชื่อดังแห่งหนึ่ง ในจังหวัดภาคเหนือ ผับดังกล่าวจัดงาน วันวาเลนไทน์ มีนักศึกษาเข้าเที่ยวมากมายขนาดที่เรียกว่า "ไหล" ทีเดียว 

   ได้เห็นบรรยากาศแห่งการฟุ่มเฟืีอย เพราะช่อดอกไม้เล็กๆ ๗ ดอก  ขายราคา ๑๕๐ บาท นักท่องเที่ยวซื้อให้คู่รัก

บรรยายภายในผับ เปิดเต้นกันเสียงดังมาก แน่นไปด้วยนักศึกษาที่พาคู่รักมาเต้นกันเต็มที่ มีเหล้า โซดาทุกโต๊ะ ทั้งๆที่เขาเหล่ายังขอเงินพ่อแม่เรียนหนังสือ

นักศึกษาใ นคราบนักท่องเ ที่ยว    เต้นกันอย่างสนุกสนาน แ ละเ มามัน ใ นสุราแ ละอารมณ์  ดีเจพูดยั่วยุอารมณ์ ผู้ปกครองที่ไปกับลูกสาวโทรมาเล่้าให้ฟังว่า ฟังแทบไม่ได้ ขอยกตัวอย่างสักเล็กน้อยต้องขออภัย นี้คือคำพูดจาดีเจจริงๆๆๆ

"Happy birthday ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ -ขอให้กลับไ ปปี้ กันที่บ้าน

ใครอยู่ล่าง ขอให้....ใหญ่ ใครอยู่บนขอให้เข้า......ลึกๆๆ "

ฯฯฯฯฯฯฯฯฯ 

ทุกคนอยู่ในวัยศึกษา ฟังแค่นี้คงตีความหมายออกว่า สิ่งที่ดีเจพูดนั้นหมายถึงอะไร คงไม่ต้องอธิบาย

นักศึกษาที่พาคู่รักไปต่างก็ลูบคำกันอย่างเมามัน แล้ววันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์  นักศึกษาจะไปต่อกันที่ไหน ไม่ต้องพูดถึงทุกท่าคงเข้าใจ