"มหาสมุทรที่เงียบเหงาไม่เคยสร้างนักเดินเรือผู้ยิ่งใหญ่

เพาะรักและพันผูกของใจหลายๆดวง

เริ่มต้นเช้าของวันใหม่ งัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติฟ้ายังไม่ทันสาง ย้อนหวนนึกความฝันเมื่อครั้งราตรีกาล ฝันว่าไปพบพระรูปหนึ่งที่น่าเลื่อมใสมากท่านอาศัยอยู่กลางป่าเขาลำเนาไพร ได้เข้าไปกราบนมัสการท่านด้วย (โอ้ไม่เคยฝันอย่างนี้เลย...) วันนี้ฉันเป็นเวรยืนหน้าประตู....รับไหว้ ยิ้มต้อนรับทักทายนักเรียนที่มาเรียนอย่างตั้งใจ....

กริ๊งๆ เสียงสัญญาณบอกเวลาหมดคาบสองของการเรียน ได้เวลาแห่งการเริ่มต้นแห่งการเรียนรู้ซึ่งกันและกันของวันนี้ 

“นักเรียนกราบ”...สวัสดีค่ะคุณครู

วันนี้ฉันนึกครึ้มๆ เลยลองถามนักเรียนว่า “นักเรียนรู้ไหมคะทำไมน้ำตกจึงสวย” นำเข้าสู่บทเรียนแปลกๆ เอจะเกี่ยวกับเรื่องที่จะเรียนไหมหละนิ

คำตอบที่ได้ล้วนหลากหลาย

เพราะน้ำตกเป็นน้ำตก, เพราะน้ำตกมันไหลไปเรื่อยๆไม่มีสิ่งปฏิกูลตกค้าง เพราะน้ำตกมันมีน้ำไหลเป็นชั้นๆ...

เปล่าหรอกลูกที่น้ำตกมันสวย เพราะมันรู้จักเรียนรู้ที่จะให้และแบ่งปันออกไปให้มากที่สุดต่างหากคะ ลองสังเกตดูจากภาพสิคะน้ำตกไหลเป็นทาง เป็นชั้นๆไปเรื่อยๆ ไม่สะสม ไม่กักตุน ลงไปยังชั้นถัดไป น้ำตกจึงไม่เห็นแก่ตัว...น้ำตกจึงสวย 

ลูกๆหละคะอยากเป็นคนที่น่ารัก และมีเสน่ห์ จงทำตัวอย่างเช่นน้ำตก ยิ่งเรายิ่งเรียนรู้ที่จะแบ่งปันและให้ออกไปมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งจะเป็นผู้ที่ได้รับอย่างแท้จริง นะคะ ^_^

เอาหละคะวันนี้ นะคะครูจะให้นักเรียนแต่ละกลุ่มช่วยกันร่างแบบสอบถามความคิดเห็นในเรื่องที่ตนเองจะทำการสำรวจกัน  โดยให้ดูตัวอย่างที่ให้ไปนะคะ...(เน้นการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง โดยการเสนอสถานการณ์ปัญหา ตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์) จากนั้นฉันก็เดินดุให้คำปรึกษาชี้แนะว่าอย่างนี้ดีไหม ใช้ได้ไหม ถ้าอย่างนี้หละจะเป็นอย่างไร...

กริ๊งๆเสียงสัญญาณบอกหมดเวลา

“พร้อมรึยัง” มีเสียงตอบกลับมา พร้อมแล้วๆ 

เอ้าๆหัวหน้าบอกทำความเคารพไปเรียนวิชาต่อไปได้แล้วนะคะ

อะแห่มๆ เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้น 

“คุณครูคับ พวกผม ม.5/9 ไม่มีอะไรจะให้ครูครับ  พรุ่งนี้ก็วันวาเลนไทม์แล้ว พวกเรามีสิ่งเล็กๆน้อยมาสไปส์ครูคับ 

ว่าแล้วก็ยื่นกระดาษร้อยปอนด์ครึ่งแผ่น พับตกแต่งเป็นการ์ดอวยพรขนาดใหญ่ เขียนด้วยปากกาหลากสีสัน อย่างดี ดีที่สุด ดีจริงๆนะนะคะมาให้.... น้ำตาเริ่มปริ่มๆ...อึ้งๆ พุดไรไม่ออกนอกจากคำว่า ครูขอบใจมากลูก ขอให้พวกเรามีความรักที่ไม่จำกัดรูปแบบ ที่พร้อมจะให้และแบ่งปันแก่ผู้คนรอบข้างด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์นะคะ ^-^

จากนั้นก็มีบางคนทยอยเอา อาร์ทบีท (ลุกอมรูปหัวใจ) มาให้ พร้อมกุหลาบเล็กน้อย

 

ไปกันหมดแล้ว !!!!!

 

 

                   ด้านหน้า เบื้องหน้า ของการ์ดแผ่นใหญ่ ที่ทำให้หัวใจพองโต

 

 

 บอกกล่าวเรื่องราวความรู้สึกตั้งแต่เลขที่ 1 อันเป็นลูกชายของแม่ครู

ในนี้มีหนึ่งคนที่บอกว่า ครูคือแรงบันดาลใจ ให้หนูอยากเรียนศึกษาศาสตร์ 

(ปลื้มจังค่ะ ^_^)

มีบางคนที่ขอโทษ เพราะมีบางครั้งที่หนูไม่อยากเรียน

มีบางคนที่ขอโทษที่มีอคติคิดไม่ดีกับครู

มีบางคนที่ขอโทษที่บางครั้งทำตัวไม่ดี ไม่ตั้งใจเรียน ....

 

อยากบอกลูกของครูว่า ไม่มีสักครั้งเดียวที่ครูถือโทษหรือเคืองโกรธด้วยความสัตย์จริง...

 

 

       ถึงตรงนี้ มีคนหนึ่งบอกว่า มหาสมุทรที่เงียบเหงาไม่เคยสร้างนักเดินเรือผู้ยิ่งใหญ่ อย่าปล่อยให้มหาสมุทรเหงานะคะครู...หากวันใดที่ครูรู้สึกท้อและเหนื่อยหน่ายกับชีวิตเดิมๆกับเด็กๆที่เกเรอย่างหนู ให้ครูจำเอาไว้ว่า “ไม่มีนักเรียนคนไหน เกลียดและทำร้ายครูของเค้า    ได้ลงคอ นะคะ สักวันเราะพบกันบนดอย เพื่อตอบสนองจิตวิญาณความเสียสละของเรา”

ปิดท้ายด้วยจดหมายน้อยๆของสาวน้อยพร้อมกุหลาบที่แนบมากับหัวใจ

วันแห่งความรักปีนี้ช่างพิเศษและมีความหมายเสียจริงๆ

ทำให้ครูมั่นใจได้ว่า ครูยังมีพวกเราก็เคียงข้างและคอยให้กำลังใจอยู่เสมอ

*_*  (^_^) *_*

มาถึงวันนี้ ถึงตอนนี้ เวลานี้....

 ฉันรู้แล้วหล่ะว่าตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่พร่ำสอนมาไม่ได้สูญเปล่าไปไหนเลย...

มันช่างมีคุณค่ามากกว่ายิ่งนักสำหรับชีวิตการเป็นครู ชีวิตเล็กๆของเทียนน้อยๆเล่มนี้

เป็นรางวัลตอบแทนความตั้งใจดีๆที่ได้ทุ่มเทตลอดมา

เป็นรางวัลที่ครูดีใจและภูมิใจกับมันมาก

มากยิ่งกว่าใบประกาศ คำชม การเลื่อนขั้นเงินเดือน หรือโบนัสฯลฯ (อิอิ ซึ่งคงไม่ได้)

นี่แหละ "คือ โบนัส ที่ดีที่สุด สำหรับปีการศึกษานี้"

เพราะสำหรับครูแล้ว ชีวิตการเป็นครู ก็คือทำงานเพื่อลูกศิษย์ ให้เป็นคนดี ที่มีความรู้

มีคุณธรรมนำชีวิต สามารถดำรงตนอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข

คงถึงเวลาที่จะต้องส่งต่อเมล็ดพันธ์ให้เจริญงอกงามต่อไป....

รู้ไหมคะ แม้เวลาจะผ่านไป ใจดวงนี้ยังเหมือนเดิม

ยังรออยู่ที่เดิม ที่ยังคงมีความรัก มีความห่วงใย

ยังคงอยู่เคียงข้าง คอยให้กำลังใจ

ในวันที่ท้อแท้ ในวันที่เหนื่อยล้า ในวันที่สิ้นหวัง หรือแม้ในวันที่คิดว่าไม่มีใคร

พึงระลึกไว้เสมอว่ายังมีครูอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้ อยู่ที่เดิม

ที่หันมองมาเมื่อไหร่ก็ยังคงเจอ...

 คอยดูวันที่พวกหนูเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงา

ครูก็รักพวกเราทุกคนค่ะ...^_^

เพาะรักและผูกพันใจหลายๆดวง