3 กุมภาพันธ์ 2552 วันทหารผ่านศึก

                   3 กุมภาพันธ์ 2552  เป็นวันทหารผ่านศึก.....วลาประมาณ 20.00 น. พอดี  ครูแป๋มขณะนั้นกำลังสอนพิเศษ(ภาษาอังกฤษ) ให้กับนักเรียน 5 คน  ที่บ้านอยู่ใกล้โรงเรียน  และผู้ปกครองจะมารับอยู่ที่โรงเรียนเมื่อสอนเสร็จ ( อยู่ที่นีสอนฟรีค่ะ  แถมเลี้ยงข้าวอีกต่างหาก  สงสารเขาที่โอกาสทางการศึกษาน้อยกว่าเด็กในเมือง )   ......พลันได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกระทันหัน  รีบหยิบมาดูสิว่าจะเป็นใครหนอที่จะโทรมา  เพราะพ่อๆ(พ่อกับน้องชายค่ะ)จะโทรมาตอนที่บังคับให้ครูแป๋มทานข้าว  หรือเข้านอนน่ะค่ะ .....ทายสิคะ  ว่าเป็นใคร?

                  ผู้ที่โทรมา คือ พ่อแป๋มเองค่ะ เอ....นี่พ่อโทรมาแล้วนี่นา (เตือนให้ทานข้าวค่ะ...เด็กน้อยของพ่อเสมอ) อิ..อิ...น่ารักค่ะ  พ่อถามครูแป๋มว่า  "จำได้ไหม  วันนี้วันอะไร"  ตอบพ่อว่า "แหมพ่อก็...วันอังคารไงจ๊ะ..ล้อลูกเล่นเหรอจ๊ะ  ขำจัง...." " ลูกพ่อจำไม่ได้จริงๆ" แป๋มก็พยายามนึกนะคะ  วันเกิดพ่อก็ไม่ใช่  เดือนเม.ย. นี่นา,  วันของแม่กับน้องชายก็ไม่น่าจะใช่  เพราะต้องเป็นเดือน พย.  หรือ กค.  เอ..นึกไม่ออกค่ะ "ลูกยอมค่ะพ่อ" "อ้าว..เฉลย  วันทหารผ่านศึกไงลูก  วันนี้พ่อไปสวนสนามมาด้วยล่ะ "  " ตายจรืงลูกลืมได้ยังไงเนี่ย (ปกติไม่เคยลืมค่ะ) ลูกขอโทษพ่อด้วยที่ลูกลืม  และไม่ได้ทำแบบทุกปีจ้า " " โธ่..ไม่เป็นไรหรอกลูก  พ่อรู้ว่าลูกเหนื่อย  ก็เลยโทรมาอีกน่ะ  การ์ดที่เคยทำไม่สำคัญเท่าใจเราที่ส่งใจให้กันตลอดเวลา  จริงไหมลูก" " ค่ะพ่อ  แต่ลูกจะ ทำและวันหยุดนี้ลูกจะเอาไปให้พ่อด้วยตัวเองนะจ๊ะ" " จ๊ะ แต่ถ้าลูกเหนื่อยก็ไม่เป็นไรนะลูก พ่อสงสารลูก" "แหม..ลูกสิจ๊ะต้องห่วง  พ่อแก่แล้วนะ" " หา! ใครแก่  ลูกว่าใครแก่" ตกใจสิคะ พ่อไม่เคยเสียงแข็งแบบนี้กับลูก " เอ่อ...ลูก..ลูกขอโทษจ๊ะ" เงียบ...."พ่อจ๋า..ลูกขอโทษนะจ๊ะ" เงียบอีก.." ฮือ..ฮือ...โฮ..โฮ ๆๆๆๆๆ" ได้ผลค่ะ  เสียงของพ่อตอบมาพร้อมกับเสียงหัวเราะของน้องชายตัวดีของครูแป๋มเอง  " โอ๋.....หยุดร้องๆๆๆๆ ลูกสาวพ่อมาบอกพ่อแก่  เขามีแต่ทหารเก่านะไม่มีทหารแก่หรอกลูก" "5555555" อืม  เสียงเจ้าปิง  น้องชายตัวดีนั่นเอง บังอาจมาแกล้งพี่สาวเรอะ  หึ..หึ..กลับบ้านหนนี้เถอะ  ต้องเจอๆๆๆๆ  แค้นนักๆๆๆๆๆๆ (บ้านเราหยอกกันแรงๆแบบนี้แหละค่ะ) 

                     ขณะนี้ครอบครัวเราก็ได้พูดจากันถึงวีรกรรมที่กล้าหาญของทหารหาญ  ความหลังที่พ่อต้องไปชายแดนขณะที่เราเป็นเด็กกัน  แต่เราก็ภูมิใจที่พ่อของเรามีความกล้าหาญ  เดินทางไปปกป้องอธิปไตยของประเทศ  พวกเราต่างขยันเรียนเพื่อเขียนจดหมาย  นำเอาผลการเรียนและรูปที่พวกเรามักได้ขึ้นรับรางวัลจากผู้อำนวยการโรงเรียนเสมอๆ  รางวัลที่ได้  ใบประกาศฯ  โล่ห์รางวัล  และเหรียญรางวัลบางส่วนแม่เราจะเก็บไว้ที่ตู้โชว์ห้องรับแขก  กลับบ้านทีไรก็ภูมิใจที่พวกเรา 3 พี่น้องได้ทำหน้าที่ของลูกด้านการเรียนได้สมใจ  อานิสงค์นี้ส่งผลให้ลูกสาวพ่อเดินทางมาถึง ณ วันนี้  ด้วยเรามีพ่อแม่ที่ใส่ใจ  เป็นตัวแบบความอุตสาหะที่ไม่ต้องดุว่าให้หนักใจ  แต่พวกเราสามารถเห็นได้ด้วยตา  สัมผัสด้วยใจมาตลอด  เน่องจากวันนี้เป็นวันทหารผ่านศึก  ลูกแป๋มอยากบอกพ่อว่า "ลูกรักพ่อ และภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อนะคะ"....