ช่วงหัวค่ำของวันนี้ (๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๒) ท่านพระอาจารย์ได้มอบหมายให้พระผู้ใหญ่รูปหนึ่งมารับข้อมูลเพื่อไปเทศน์สอนกับให้คณะภิกษุณีที่เดินทางมา ณ สถานที่แห่งนี้

เมื่อพระผู้ใหญ่รูปดังกล่าวมาพบท่านพระอาจารย์แล้ว ท่านพระอาจารย์ได้เมตตาให้ข้อมูลเพื่อไปเทศน์ ไปสอนเป็นเอนกปริยาย อาทิ

เรื่องการคิด คิดไม่ดีอย่าไปคิด การคิดไม่ดีมันเป็นบาป

ถ้าเห็นรูป ได้รับกลิ่นแล้ว ไม่ได้พิจารณาลงสู่พระไตรลักษณ์ ปล่อยจิต ปล่อยใจให้ลุ่มหลง ให้เพลินไปอย่างนี้ก็ต้องอาบัติแล้ว เป็นบาปแล้ว

อย่าทำอะไรตามใจ ย่อหย่อนให้กิเลสแม้ว่าเพียงเล็กน้อย อย่าให้กิเลสมันมาถล่มทลายเรา เรามีหน้าอะไรทำ

มีงานที่ต้องเสียสละก็ทำไป ไม่ต้องไปถามถึงนิพพาน ทำไปแล้วจะรู้เอง

ต้องถือนิสสัยพระพุทธเจ้า

คนที่จะสวดปาฏิโมกข์นี้ ต้องไม่ยุ่ง ไม่สุงสิงกับใคร คนที่จะบรรลุธรรม ก็ต้องไม่ยุ่ง ไม่วุ่นวายกับใคร

ชีวิตนี้ให้คิดเสียว่าถ้าเรามาบวชแล้วชาตินี้ไม่ได้ถึงโสดาบันถือว่าขาดทุน ขีดเส้นให้ตนเองไว้ ถ้าทำไม่ได้ให้ถือว่าเราไม่มีประสิทธิภาพ ไม่มีศักยภาพ

ให้ดูการปฏิบัติของพระพุทธเจ้าเป็นตัวอย่าง อย่าไปมัวแต่มองว่าคนนั้นไม่ดี คนโน้นไม่ดี ให้มองตัวเราเองว่าเราไม่ดีตรงไหน ต้องแก้ไขตรงไหน เป็นต้น 

โดยสุดท้ายกำชับว่าให้เทศน์แบบเน้น ๆ เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง และโอวาทสุดท้ายเป็นคำพูดที่สำคัญยิ่ง ซึ่งอาตมาขอยกมาเพื่อเป็นคติในแนวทางดำเนินของผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย คือ

“เทศน์แค่ครึ่งชั่วโมงก็พอนะ การเทศน์ครึ่งชั่วโมงนี้ถ้านำไปปฏิบัติให้จริง ก็เป็นพระอรหันต์แล้ว...”

และในช่วงท้ายของค่ำคืน ท่านพระอาจารย์ได้เมตตาให้พระลูกศิษย์รูปหนึ่งเข้าพบเพื่อขอลาไปช่วยงานปฏิบัติธรรมที่ต่างจังหวัด ซึ่งท่านก็ได้มีเมตตาให้คำสั่งสอนดังนี้ว่า

“วัดเราไม่เคยมีการจัดการปฏิบัติธรรมที่มีการดำริขึ้นโดยพระ ที่มีกันก็เพราะเขามาขอทำกัน ”
รวมทั้ง “จะเป็นนักเทศน์ นักอะไร ถ้าปฏิบัติไม่ดีก็เสื่อม...”