ลูกเอ๋ย...ธรรมชาติสิ่งแวดล้อมในบ้านนอกที่พ่อเคยอยู่อาศัยตอนเป็นเด็กนั้นมีความอุดมสมบูรณ์มากไม่ไกลจากหมู่บ้านก็มีลำห้วยมีน้ำไหลผ่านยามฤดูน้ำมาบรรดาเด็ก ๆ จะพากันมาลงเล่นว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน
เลยหมู่บ้านห่างไปท้ายชายป่าที่อุดมสมบูรณ์ประมาณ 3 กิโลก็เจอหนองน้ำใหญ่ยามแล้งชาวบ้านจะนัดกันเพื่อจับปลากันทั้งหมู่บ้าน ยามทำนาความสดเขียวเรียวใบข้าวปลิวไสวแกว่งไกลไปตามสายลมเมื่อยามข้าวแก่ออกรวงสีเหลืองเรืองรองข้าวรวงสีทองมองไสวชูช่อสวยงามตา
เมื่อยามเก็บเกี่ยวแล้วเล่นว่าวแกว่งโหวด ทำลานเพื่อตีข้าวนอนในเถียงนาน้อยปลายนา ออกหาอาหารจากท้องทุ่งนา เก็บผักป่า มากินกัน ยามเย็นหรือเช้าชอบมองไกลไปประมาณ 15 กิโลได้จะเห็นทิวขุนเขาเหยียดยาวคู่ขนานไปตามลำแม่น้ำโขงอยู่ฝั่งประเทศลาวอันไกลนั้น
เมื่อตอนเกิดการสู้รบในเมืองลาวยามค่ำคืนได้ยินเสียงปืนเสียงระเบิดและออกมายืนมองไปเห็นแสงลูกปืนไหลลงมาเป็นจุด ๆ จากบนเครื่องบินดังกระหึ่มเลยละ
จะติดตามตอนต่อไปครับ
สวัสดีครับ คุณ ประสิทธิ์ - หนูกุ้ง
มีความสุขมาก ๆ ในทุกวันนะครับ
ขอบคุณครับ
ชอบจังค่ะ ท่านอ. .. อ่านแล้วคิดถึง ตอนเด็กๆ ที่ป๋าจะเล่านิทานให้ฟัง
ลูกเอ๋ยๆ ลูกสาวเอ๋ย ...
... คิดถึงเถียงนาที่อิสาน และทุ่งข้าวที่เมืองลาว จังค่ะ .... ฝันดีค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณยูมิ
อิอิ วันก่อนตัดผมให้ลูก
วันนี้ก็เล่ากันอีก
ใช่แล้วค่ะ พ่อกับแม่ต้องขยันเล่าน่ะค่ะ ไม่งั้นลูกก็ไม่ได้เรียนรู้เลยค่ะ
ใยมดรบกวนถามอะไรหน่อยน่ะค่ะ
พอจะรู้เรื่องกระจกมั้ยค่ะช่วยอธิบายหน่อยค่ะ
สวัสดีครับ คุณ poo
เรื่องเล่ามีเยอะนะ เป็นความทรงจำเก่า ๆ ที่ยังจำได้อยู่
อิ อิ อิ
ขอบคุณครับผม
สวัสดีครับ คุณใยมดฮ่ะ..เย้ๆๆๆๆๆ
เออ...ต้องขยันเล่าจริง ๆ นะนี่ อิ อิ อิ
ขอบคุณครับผม
สวัสดีค่ะอาจารย์ สุนันทาเคยอยู่จังหวัดอุบลราชธานีค่ะ พาให้นึกถึงบรรยากาศเก่าค่ะ
สวัสดีครับ คุณ สุนันทา
เป็นความจำที่สวยงามในธรรมชาติแบบบ้านนอกนะครับ
ขอบคุณครับ
อิจฉาเด็กบ้านนอกได้พบธรรมชาติแต่เด็กๆ ครูต้อยกลับต้องมาแสวงหายามแก่เฒ่านี่เอง ขอบคุณความทรงจำที่อบอุ่น และมีคุณค่า
สวัสดีครับ คุณ krutoi
การได้อยู่เติบโตมาตามธรรมชาตินี่ คุ้มค่าของความเป็นคนจริง ๆ ครับ
เพราะกินก็ของธรรมชาติ ปลอดสารพิษนะ อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ