โลกแห่งความเป็นจริงหญิงชายนั้น หากใกล้กันมักได้เสียเป็นเมียผัว หลายคู่เริ่มจากเพื่อนกันหันพันพัว ล้วนเสียตัวเพราะเพื่อนรักไม่หักใจ

 

 

 เพื่อนดีมีไว้ให้รัก

คนดีของฉัน ประพันธ์ขึ้น เมือ 28 พฤศจิกายน 2551

     หญิงกับชายในโลกนี้มีเป็นคู่            เราเห็นอยู่ทั่วไปมีให้เห็น

ต่างเกิดมาเป็นคู่กันนั้นกรรมเวร            จึงได้เป็นเช่นคู่รักสร้างครอบครัว

      หญิงกับชายใช่แค่เป็นเช่นคู่รัก       เมื่อรู้จักสนิทกันปานเมียผัว

รู้เข้าใจในความจริงสิ่งรอบตัว               แล้วเปลี่ยนขั้วกลับด้านการเทคแคร์

     ความรักชอบมอบให้ได้เหมือนเก่า    สุขทุกข์เศร้าเข้าใจได้แยแส

บริสุทธิ์ทางกายไม่เปลี่ยนแปร              เป็นเพื่อนแท้ชู้ทางใจจึงไม่มี

     หญิงกับชายจะได้เป็นเช่นเพื่อนรัก   เห็นประจักษ์ความจริงใจได้สุขี

เป็นเพื่อนแท้ดูแลกันปันความดี            เพื่อนอย่างนี้มีแต่สุขไม่ทุกข์ใจ

     "กัลยาณมิตร" จิตสีขาว                ผ่องแวววาวพราวพร่างอย่างสุกใส

โลกงดงามความรักดีที่ประกาย            สุดแห่งใส "สหายแก้ว" แนวเพื่อนดี

 

ในวันเดียวกัน ฉันก็ได้ประพันธ์ตอบไปว่า

  ชายกับหญิงเป็นยิ่งกว่า"คู่รัก"    ถ้าประจักษ์รู้ใจกันมั่นเสมอ....

ดูแลทุกข์หรือสุขใจใช่ปรนเปรอ         คิดเหิมเห่อเป็นเจ้าเข้าครอบครอง

รักที่เป็นเช่นคู่รักมักเป็นทุกข์          เมื่อไม่สุขสมรักมักหม่นหมอง

เห็นหลายคู่ดูวิวาห์ว่าเรืองรอง        สุดท้ายต้องแยกย้ายให้ร้ายกัน..

แต่คำ"เพื่อน"เพื่อนแท้แม้หายาก     ใครก็อยากมีเพื่อนแท้ไม่แปรผัน..

จะมีสุขหรือทุกข์ใจช่วยแบ่งปัน       เพื่อนคนนั้นอยู่ที่ไหนใคร่อยากเจอ

 

  ณ วันนี้ วันที่ 15 มกราคม 2552 ฉันขอประพันธ์ต่อว่า

                   ชายกับหญิงยากยิ่งนักรักแบบเพื่อน     

                   ดูลางเลือนเหมือนช่องว่างที่ห่างหาย

                   เพราะมิใช่ตัวคนเดียวเปลี่ยวใจกาย         

                   ขืนชิดใกล้เหมือนทำร้ายคนใกล้ตัว

                                          โลกแห่งความเป็นจริงหญิงชายนั้น

                                          หากใกล้กันมักได้เสียเป็นเมียผัว

                                          หลายคู่เริ่มจากเพื่อนกันหันพันพัว

                                          ล้วนเสียตัวเพราะเพื่อนรักไม่หักใจ

                   แต่ก็ใช่จะไม่มีที่เพื่อนแท้

                  ไม่ผันแปรแม้เนิ่นนานผ่านเพียงไหน

                   เพื่อนรักหาย....กลายยอดชู้  คู่ฉันใด

                   เคยรักใคร่...กลายเพื่อนกัน  ฉันนั้นเอย

                    แต่ช่องว่างความต่างห่างชายหญิง 

                    มากเสียจริงเกินเอ่ยปากยากเฉลย

                                           บางครั้งเหมือนรู้จักดีที่คุ้นเคย

                                           หรือไม่เลยเหมือนไม่เคยรู้จักกัน