กุหลาบแดงสำหรับเด็กดื้อ

"กุหลาบแดงสำหรับเด็กดื้อ"

นี่เป็นประโยคหนึ่งที่..เราสองคนพ่อแม่รางเลือน(ไม่ได้ลืม)

แต่ลูกชายเป็นคนไปพบการ์ดเล็ก ๆ (แผ่นกระดาษเล็ก ๆ)

ที่ผู้เป็นแม่เก็บไว้

ลูกชายแกะและอ่านออกเสียงดัง

"กุหลาบแดงสำหรับเด็กดื้อ"

ลูกถามว่า

"ใครเป็นเด็กดื้อล่ะ..พ่อ"

***********        ***********

 

 

ข้างบนนี้คือคอมเม้นท์ที่ไปเยี่ยมบ้านคุณดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี บันทึก พลังอมตะของครอบครัว

มาค่ะ

 

**แล้วจึงหวนคำนึงถึงเรื่องนี้**

 

 

 

"กุหลาบแดงสำหรับเด็กดื้อ"

หนึ่งตอนแทรกสั้น ๆ เรื่องเล่าของพ่อและแม่

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว   สมัยที่ยังมีห้างไทยไดมารูอยู่  หลายคนเกิดไม่ทันแน่ ๆ   ตอนนั้น เรา-หมายถึงดิฉัน เริ่มมีใจโอนเอน  เกือบอืมน่าจะเซ็นสัญญาไปแล้ว  คบกับเด็กนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ แถมเป็นคนที่ชอบวิชาคณิตศาสตร์และตรรกศาสตร์มาก ๆ 

  

เมื่อเขาเปิดการเจรจานั้น เขาก็ hit to the point ในคำพูดเลย คือ

“คราวนี้  ใกล้ ๆ เรียนจบแล้ว บอกมาได้แล้ว จะคบเราเป็นเพื่อนธรรมดา หรือ เพื่อนใจ”

 

 

เราบวกลบแล้ว (รู้คณิตศาสตร์แค่นี้เองจริง ๆ)

เอา..เซ็นก็เซ็น

 

 

เมื่อวันหนึ่งของเดือนกุมภาพันธ์  ใช่แล้วค่ะ  14 กุมภาพันธ์ สมัยนั้นอย่างเริ่ดสุดก็คือ กุหลาบแดง

 

เราสองคนเดินเล่น เดินเที่ยวในห้างนี้นั่นแหละ  ไทยไดมารู  ตอนนั้นรู้สึกห้างเขาใกล้จะปิดกิจการ ดู ๆ เอาจากสถานการณ์ น่ะค่ะ    หนังสือเราเลือกหาได้แล้ว  ตั้งแต่คบกันมาก็มีสิ่งนี้ การเลือกหาซื้อหนังสือ ขนหนังสือ แย่งกันอ่านหนังสือฯ   

 

มันดูเหมือนเป็น กิจกรรมธรรมดาสำหรับเรามาก  เราไม่เคย หรือไม่ค่อยดูอย่างอื่นในห้างเลย เพราะราคาแพงเกินฐานะของเราทั้งคู่ 

 

จู่ ๆ เดิน ๆ อยู่    และใกล้ ๆ เวลาที่เราจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

ดิฉันคิดอะไรขึ้นมาในใจก็ไม่รู้  นานจนจำเนื้อหารายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด 

จำได้แต่ว่า อารมณ์เด็กบวกอารมณ์โมแรนติค เข้าสิง

 

อยากได้ดอกกุหลาบเหมือนคนอื่น ๆ ที่เดินผ่านหน้าเราไปมา

 

คิดย้อนหลังแล้วคงเข้าข่าย  จิตวิทยามวลชน

 

ไม่ยอมขึ้นรถเมล์กลับเสียที

 

หนักเข้า เขา..คุณพ่อขายาวเนี่ยแหละ ต้องหันมาถามตรง ๆ ว่า “จะเอาอะไร”

 

เราเขิน บวกน้อยใจว่า ต้องให้บอกด้วยหรือ

 

จึงชี้ไปที่ดอกไม้ ดอกกุหลาบสีแดงดอกเบ้อเริ่มข้างป้ายรถเมล์  เป็นดอกไม้พลาสติค ซึ่งมันไม่ใช่ดอกที่เราอยากได้ แต่ชี้เพื่อเป็นสัญญลักษณ์ให้ดูเป็นตัวอย่างเท่านั้นว่า 

 

นี่คือสิ่งที่ต้องการ

 

การกลับเป็นว่า เขารีบซื้อเจ้าดอกกุหลาบสีแดงสด แต่เป็นดอกพลาสติค 

ใหญ่เบ้อเริ่มนั้น ข้าง ๆ ป้ายรถเมล์  และก็ยื่นใส่มือเราพร้อมกับเสียงดุ ๆ ห้วน ๆ ว่า “เอ้า”

 

เรา งอน เฮ้อ คุณจ๋าคุณ ซื้อดอกไม้วาเลนไทน์ให้แบบนี้น่ะหรือ

น้ำตาเจ้ากรรมรื้น ๆ ขึ้นมา

 

เขา งง

 

สักพักคงคิดขึ้นมาได้

จึงหยิบกระดาษฉีกออกจากสมุดโน้ตงานเล่มเล็ก ๆ ที่ติดกระเป๋าตลอด

 

เขาจบทำงานแล้วในตอนนั้น

ได้กระดาษแล้วก็คว้าปากกาหมึกซึมสีดำขึ้นมาเขียนกำกับ

 

"กุหลาบแดงสำหรับเด็กดื้อ"

 

 

 

ดิฉันยิ้มออก

ขำ ความโมแรนติคของคนอุปนิสัย “ตรงไปตรงมา”  อย่าง

 

เขา