ด้วยมีภารกิจทั้งงานราษฎร์ งานหลวง  ได้ทิ้งการเขียนและอ่านบันทึกไป.....ตั้งแต่วันที่ 9 ที่ผ่านมา  เว้นไปได้เพียง 2 วันเท่านั้น  กลับมาแล้ว.....ไม่เว้นวรรคแล้ว 

ขอบคุณทุกท่านที่มาส่งความคิดถึงไว้ในบันทึก  เพื่อเป็นการตอบแทน ความคิดถึงและน้ำใจที่มีต่อครูอ้อย 

ในระหว่างที่ไม่ได้เขียนบันทึกนี้  ก็ได้มี.....ประสบการณ์ ทั้งในการทำงาน  ในการดำรงชีวิตมากมาย  ได้เก็บภาพมาให้ได้ชม และ อ่านกันอย่างจุใจ 

คนเขียนไม่เคยเบื่อ  ไม่ทราบว่า  มิตรรัก จะอ่านเบื่อ หรือเปล่า....สิน่า 

******

เรื่องที่จะเล่าในบันทึกนี้  ก็คือ  เรื่อง.....นินทาพ่อบ้าน  ต้องรีบเขียน  เพราะ เธอจะมาแล้ว  มาเพื่อ.....การเลือกตั้ง ผู้ว่า กทม.คนใหม่  ไงล่ะคะ 

เริ่มเลยนะคะ

*****

เนื่องจาก  ครูอ้อย  ไม่ค่อยได้ไปไหน  อีกทั้งระยะ 2 ปีที่ผ่านมา  ครูอ้อย สวมเสื้อผ้าตามสบาย  ดังนั้น รองเท้าก็ตามสบายไปด้วย  ก็เลยต้องเดือดร้อนไปถึงพ่อบ้าน.....

เรื่องที่จะต้องเดือดร้อยก็คือ  ครูอ้อยเองล่ะค่ะ  ที่ออกคำขอร้องกับพ่อบ้านว่า.....พ่อจ๋า  วันนี้  พ่อต้องเดินใกล้ๆนะคะ  เพราะ ต้องสวมรองเท้า  ส้นสูง ที่ไม่ได้สวมมานานแล้ว 

*****

พอไปถึงรถ  ครูอ้อยก็สบายใจขึ้น  เพราะไปพบรองเท้า  ส้นเตี้ย ที่มีในรถ  แถม  สี เขียว เข้ากับชุดพอดีเปี๊ยบเลยยยย 

การจราจร ติดขัดมาก เกือบจะตัดสินใจไม่ไปงานนี้แล้ว แต่ต้องดั้นด้นไปจนได้  เพราะ  รับปากไว้แล้ว 

งานแต่งงานนี้  เป็นการแต่งงานระหว่าง.....หญิงไทย กับชายต่างชาติ

ครูอ้อยไปถึงหน้างานช้า กว่าเพื่อนๆ

แต่ยังมีคนมาช้ากว่า  คือ เดินทางมาจาก ฉะเชิงเทรา 

เมื่อไปถึงงาน  พ่อบ้าน ก็ให้ เขียนลงนามอวยพรก่อนเลย.....แล้ว ถ่ายภาพกับเจ้าบ่าว เจ้าสาว......

ในงานมีแต่สมาชิกที่เป็นเพื่อนๆครูอ้อย  ไม่มีเพื่อนของพ่อบ้านเลย  แต่ชมภาพสิ  พ่อบ้าน ของครูอ้อย ออกไปครวญเพลง อย่างไพเราะ.....เอิ๊กเอิ๊ก 

Frans6

*****

Bea1

*****

เรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า.....ร้องเพลงได้  ไปไหนก็ไปได้ อย่าง มีความสุขนะคะ

 

บันทึกอ้างอิง

ขอเว้นวรรค..ด้วยบันทึกนี้

*****