หลายท่านที่อ่านบันทึกของคนไม่มีรากแล้ว มักจะรู้สึกและบ่นว่า ทำไมเครียดจัง ซีเรียส น่าจะเขียนเรื่องที่อะไรขำ ๆ เบา ๆ บ้าง ทำไมชอบเขียนแต่เรื่องหนัก ๆ ไม่เหมือนตัวจริงที่ดูโก๊ะ ๆ ตลก ๆ ไม่เอาเรื่องเอาราวกับใคร....สมองรีบประมวลผลอย่างรวดเร็ว มีคนมาอ่านและคอมเม้นท์ไว้ว่า...
อ่านหลาย ๆ เรื่องของอี้แล้ว ... รู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นมาค่ะ ....ถ้าไม่รู้จักตัวคนเขียนมาก่อน จะคิดว่า...คนเขียนนี่ เครียด จริงจัง เอาจริงเอาจังมากเลย เอ...หรือว่าจริง ๆ แล้ว ตัวจริงของอี้เราเป็นคนเครียด จริงจัง ล่ะนี่ น่าจะเล่าเรื่องตลก ๆ ฮา ๆ ขำ ๆ บ้างนะคะ อย่าซีเรียสมากนักนะ เรียนหนัก ยังเขียนเรื่องหนัก ๆ แทนที่จะผ่อนคลาย ยิ่งเครียด...ใช่มะล่ะ :P มาฟังเพลงบาบานัม...เจอพี่กฤษณ์...งงหน่อยอ่ะ ทำไมเรียกพี่สาวเราว่า....อาปิง ล่ะคะ แปลว่าอะไรคะ งง ๆๆๆๆๆๆ :)
วันนี้จึงเอาใจแฟนคลับสักหน่อย ตามคำขอ เล่าเรื่องเบา ๆ ดีกว่าค่ะ... เล่าเรื่องของไก๊ด์หนุ่มชาวจีน สุดหล่อขวัญใจของคนไม่มีรากค่ะ
เมื่อหลายปีก่อนคนไม่มีรากกับแม่และพี่สาวอีก 3 คน ซื้อทัวร์ไปเที่ยวเมืองจีน เราเลือกไปที่เซี่ยงไฮ้ เพราะมีโปรแกรมไปไหว้เจ้าแม่กวนอิมที่ โผ้วท้อซัว (ผู่ถ่อซัน) ซึ่งเป็นเกาะที่มีประวัติว่า เจ้าแม่กวนอิม สำเร็จญาณและประทับที่นั่น รวมทั้งเดินสายไหว้พระโพธิสัตว์อีกหลายพระองค์ ...ตามความต้องการของแม่ คนที่เคยไปทัวร์เมืองจีนจะพบว่านอกจากมีหัวหน้าทัวร์ ซึ่งตามไปดูแลจากเมืองไทยแล้ว ที่เมืองจีนจะมีไก๊ด์ของจีนที่จะติดตามดูแลเราไปตลอดการเดินทางอีกหนึ่งคน ในแต่ละเมืองที่เราไปก็จะมีไก๊ด์ท้องถิ่นมาดูแลต่างหากอีก และในการเดินทางครั้งนี้มีไก๊ด์ที่ดูแลทริปนี้ ชื่อ “อาปิง” เนื่องจากเคยได้ทุนจากรัฐบาลจีนมาเรียนภาษาไทยที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 1 ปี ทำให้อาปิง มีชื่อไทยว่า “ปรีชา” อาปิงเล่าว่ารัฐบาลจีนส่งเสริมให้นักศึกษาเรียนภาษาต่างชาติเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว หลายคนเลือกเรียนภาษาไทย เนื่องจาก คนไทยเป็นนักท่องเที่ยวมากเป็นอันดับหนึ่งของเมืองจีน (ในขณะนั้น) อาปิง เป็นเด็กหนุ่มร่างสันทัด แต่แข็งแรงมาก ยกกระเป๋าที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวได้สบาย ๆ อารมณ์ดีช่างพูด และที่สำคัญชอบพูดภาษาไทยมาก วันแรกที่พบกันที่สนามบิน คนไม่มีรากสงสารอาปิงมาก เพราะต้องยกกระเป๋าใบโต ๆ ของอาม่า อาซ้อ อาเจ้ อาหมวยทั้งหลายจนหอบ จึงยกของตัวเองใส่รถจะได้เบาแรงอาปิงบ้าง แต่หนุ่มปิงรีบเข้ามาแย่งและกุลีกุจอช่วยยกทั้งที่กำลังหอบแฮ่ก... อาปิง: ผมยกให้ครับ... คนไม่มีราก: ไม่เป็นไร ไม่หนักยกเองได้ ... บอกยิ้ม ๆ อาปิง : ยกได้ ยกได้ ขอให้ถีบหนัก ๆ ก็แล้วกัน... คนไม่มีราก: เอางั้นเลยหรือ? ถามด้วยสีหน้าจะยิ้มก็ไม่ใช่ หัวเราะก็ ไม่เชิง...ทำความเข้าใจกับภาษาไทยของอาปิงอยู่ครู๋ ใหญ่จึงเข้าใจว่าหมายถึง “การทิป”
เนื่องจากกลุ่มที่ไปในทัวร์นี้ส่วนใหญ่อยู่ในวัย 50 ปี ขึ้นไปจนถึง 82 ปี จึงทำให้คนไม่มีรากกลายเป็น "อาหมวย" ของทุกคน ต้องทำหน้าที่ประสานงานแทนสมาชิกทัวร์กับหัวหน้าทัวร์ และยังต้องคอยถามคำถามที่อาม่า อาอึ่ม อาซิ้ม อาเจ้สงสัย ต้องแปลภาษาไทยของอาปิงให้เป็นภาษาไทยบ้าง จีนแต้จิ๋วบ้างที่สมาชิกทัวร์จะเข้าใจได้ เพราะหัวหน้าทัวร์จากเมืองไทยเป็นชายหนุ่มกลางคนที่แสนจะสุภาพเรียบร้อย พูดช้า ทำงานช้า เข้าใจช้า และเมารถ ข้อสำคัญเขาเป็นหัวหน้าทัวร์ทริปนี้เป็นทริปแรก...(โห...เชื่อเลย...แล้วมาเป็นหัวหน้าทัวร์ทำไมนี่) อาปิงมีคุณสมบัติที่ดีของไก๊ด์ เพราะช่างพูด ช่างเล่า มีจิตบริการ ยิ้มง่าย หัวเราะง่าย สนุกสนาน ไม่ถือตัว แต่...สิ่งที่ทำให้ทุกคนหนักใจคือ...ภาษาไทยของอาปิง... อาปิง: ไม่ต้องห่วงครับ ผมเรียนภาษาไทยจากจุฬาลง..กระ..ระ..ณะ กรณ์...ผมได้ทุนจากรัฐบาลจีนครับ...จบด้วยเกรดเฉลี่ย 3.65 ด้วยนะครับ (เสียงควบกล้ำของอาปิงชัดเจนจนคนไทยบางคน ยังอาย) แต่ภาษาไทยของอาปิงนั้น เป็นภาษาไทยที่...ต้องใช้ความสามารถและสมาธิในการฟังอย่างมาก เมื่อมีคนถามคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่ผ่านตาขณะอยู่บนรถ อาปิงจะรีบกุลีกุจออธิบาย... อย่างละเอียดและยาวมาก ครั้งแรก ๆ ก็ตั้งใจฟังกันดี แต่ประโยคของอาปิงจะเป็นจำพวกประโยคซ้อนประโยค และ...หาที่ลงไม่ได้ (จบไม่ลง) หลัง ๆ จึงไม่ค่อยมีคนถามมากนัก เพราะหนุ่มปิงคงเรียน “เรียงความ” แต่ไม่ได้เรียน “ย่อความ” ภาษาไทยจึงซ้อน ๆ จนคนฟังงุนงง หลายครั้งที่คนไม่มีรากต้องย้ำถาม...เพื่อความแน่ใจ...จะได้สื่อสารกับสมาชิกทัวร์ในคณะ
วันสุดท้ายของโปรแกรมทัวร์ เป็นช่วงเวลาแห่งการรอคอย เพราะให้เวลาช้อปปิ้งในจัตุรัสกลางเมืองเสฉวน ซึ่งกว้างขวางเป็น 2 เท่าของประตูน้ำ จึงต้องมีการนัดหมายสถานที่และเวลาให้ดี อาปิงเล่าว่ามีบางคณะพลาดเวลากินข้าวเที่ยง เลยเถิดไปจนถึงขึ้นเครื่องไม่ทันก็เคยมีมาแล้ว อาปิง: ผมมีข้อนำแนะ (แนะนำ) 3 ข้อ ขอให้ตั้งใจฟังลี ๆ (ดี ๆ ) 1. ทุกท่านต้องระวังให้ดีคือกระเป๋าของท่าน ระวังโดนล้วง เหลี่ยว(เดี๋ยว) ไม่มีเงินช้อปปิ้ง... ทุกคนพยักหน้าหงึกหงัก 2. ขอให้ทุกคนต้องเป็นคนกล้าหาญ...ชอบอะไรถามราคาแล้ว ต่อรองลี ๆ (ดี ๆ ) นำแนะว่า...ถ้าบอก 10 หยวนให้ต่อเหลือประมาณ 5 หยวน... (ขนาดนั้นเลยนะ...) ต่อแล้วให้ซื้อเลย เพราะเดิน กลับมาราคาจะไม่เท่าเดิมและเรามีเวลาไม่มากพอ ชอบแล้วต่อ แล้วได้ราคาที่พอใจ ก็ซื้อเลย (เห็นด้วยเพราะร้านรวงเยอะมาก) 3. เมื่อกลับมาบนรถแล้ว อย่าเพิ่งเอาของมาลู(ดู) กันนะครับ ให้ รถออกไปก่อน จะโชว์ของที่ซื้อมาค่อยโชว์กัน ... ทำไมล่ะ....เสียงถามงง... อาปิง: ยิ้มกว้าง...ซื้อมาแล้ว เอามาลู...ของเหมือนกัน บางคนได้ 5 หยวน บางคน 7 หยวน 15 หยวน ... ลูแล้วโมโห บางคนจะลง ไปด่าคนขาย บางคนเสียดายยังไม่ได้ซื้อแบบนี้ ... ให้รถรอจะ ลงไปซื้อ...โอย...ไม่ได้ไปไหน...ตกเครื่องเลย... อาปิงสาธยาย อ้อ...ด้วยเหตุนี้จึงต้องให้รถออกก่อน ลงไปต่อว่าหรือซื้อของ ไม่ได้อีก...นี่เอง และที่สำคัง (สำคัญ) นะครับ ... อาปิงปรบมือ และหยุดนิดหนึ่ง...ต้องกลับมาที่รถตรงเวลานะครับเที่ยงตรง รถ จะรอรับท่านที่หน้า...ร้านแตงโมเน่า...นะครับ หา...ร้านอะไรนะ.... เสียงถามเซ็งแซร่... อาปิง : ยืดอกพูดช้าชัด...ร้าน...แตงโมเน่า...เน้นเสียงหนักแน่น บรรดาอาเจ้ อาอึ่ม อาซิ้ม อาม่าเริ่มงง ๆ จึงสะกิดให้คนไม่มีรากถามให้แน่ว่า ร้านแตงโมเน่านี่อยู่ตรงไหน ชื่อเสียงก็ฟังดูแปร่ง ๆ เดี๋ยวจะหลงทางกันไปใหญ่ คนไม่มีราก: นัดกันเที่ยงตรง ขึ้นรถที่ร้าน...อะไร อาปิงช่วยพูดช้า ๆ ชัด ๆ หน่อยได้ไหม... อาปิง: ใช่ครับ เที่ยงตรง ที่หน้าร้านแตงโมเน่า... คนไม่มีราก: เริ่มเครียด เพราะต้องทำหน้าที่ล่ามกิตติมศักดิ์ให้ลูกทัวร์ เอางี้นะปิง ร้านแตงโมเน่า...พูดชื่อร้านถูกไหม... อาปิง: พยักหน้า...ใช่ครับ ถูกต้องแล้ว คนไม่มีราก: แล้ว “ร้านแตงโมเน่า” นี่ มันอยู่ตรงไหนล่ะ...นัดกันที่ร้านที่มี ป้ายสังเกตง่าย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ... อาปิง : ร้านใหญ่ริมถนนนะ ป้ายใหญ่ สังเกตเห็นง่ายที่สุดแล้ว...อาปิง ยืนยันหนักแน่น ที่เมืองไทยก็มีร้านแตงโมเน่า เยอะแยะเลย... คนไม่มีราก: งั้นให้คนขับวนไปหน้าร้านนั้นก่อนได้ไหม...จะได้เห็น ร้าน ทุกคนจำได้ จะได้ไม่หลงน่ะ อาปิง: จัดให้ค้าบ... ทุกคนตั้งอกตั้งใจดูป้ายร้านแตงโมเน่า...เต็มที่ เพราะกลัวหลงทาง แล้วก็ต้องยิ้มและถอนใจเฮือกใหญ่ บางคนหัวเราะพรืด เพราะป้ายที่อาปิงชี้ให้ดูคือ ..... “ McDonald (แมคโดนัล) ” ***เล่นมุกก็ไม่บอกนะปิงนะ .... เสียงพึมพำแกมหัวเราะกระจายไปทั่วรถ...***
ปล. ตอนเขียนนี่ คนไม่มีรากก็นั่งอมยิ้ม แก้มตุ่ย เจ้าหลานสามใบเถากำลังมาตามว่า ... ไปร้าน “แตงโมเน่า” กันเถอะ หิวแล้ว....(^___^) 
แวะมาอ่านเรื่องไม่ซีเรียสนะคะ...อิอิ..มีความสุขมากมากนะคะ
ขอบคุณคุณ add ค่ะ
ที่กรุณามาหัวเราะเพื่อช่วยย่อยอาหารเที่ยง....^__^...
มีความสุขในวันหยุดค่ะ
(^___^)
สวัสดีครับ วันนี้วันหยุดพักผ่อนสบายๆ ตาม ศน.add มาอ่านเรื่องไม่ซีเรียส โชคดีสุขีวันหยุดนะครับ
สวัสดีค่ะท่าน นายประจักษ์~natadee
วันหยุดพักผ่อน ขอให้ได้ ผ่อนพัก กับเรื่องเบา ๆ หัวเราะวันละนิด จิตแจ่มใสค่ะ
ขอบคุณสำหรับคำอวยพรค่ะ
(^___^)
พี่โก๊ะคนดี.....
สวัสดีค่ะครูมิมคนดี
ยิ้มรับก่อนอื่นเลยค่ะ... (^___^)....
มี กัลยาณมิตรน่ารัก ๆ แบบครูมิม ทำให้ชีวิตมีความสุขค่ะ...นอกจากครูมิมแล้ว ... หลายคนคิดว่าพี่เป็นคนซีเรียส และ ชอบเล่าเรื่องหนัก ๆ นะคะ... แต่ที่ครูมิมชม พี่รับไว้ด้วยความขอบคุณค่ะ
ส่วนที่ว่า...อ่านแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเรียกพี่โก๊ะคนดีว่าอาปิงด้วยละคะ อิอิ...
เนื่องจากพี่นำเรื่องนี้มาเล่าในชั่วโมงเรียนวิชาการฝึกอบรม ซึ่งอาจารย์บังคับให้ทุกคนต้องเล่า เรื่องตลก มุขตลก (Punch line) ที่ถือเป็นเครื่องมือสำคัญของนักฝึกอบรมมืออาชีพที่จะต้องมีมุขตลก ๆ น่ะค่ะ พี่ก็เลือกเล่าเรื่องนี้ จากนั้นเป็นต้นมา ก็เลยมีอีกฉายาว่า..."อาปิง" ค่ะ
มีความสุขและผ่อนคลายในวันหยุดเช่นกันค่ะ
(^___^)
มาดูแล้วได้รู้ว่า...คนไทยชอบกินแตงโมเน่า 555 ตกลงได้ถีบอาปิงหนักๆ ไหมคะ (พี่เก่งเรียงสลับความยิ่งกว่าอาปิงอีกค่ะ)
หายเครียดระหว่างมื้อกลางวันเลยนะคะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะพี่ดาวลูกไก่ ชื่นชมยินดี
คนเก่งภาษาไทยอย่างน้อง...มึนเลยค่ะ เจอภาษาไทยของอาปิงสุดหล่อนี่....เกินจะห้ามใจจริง ๆ ค่ะ
อาปิงได้รับ "การถีบ" จากลูกทัวร์ล้นหลามค่ะ ด้วยความน่ารัก มีน้ำใจ และภาษาไทยชวนหัว...ของเขา...
(^___^)
ครูมิมคนดี
สี่ใบเถา น่ะ ... ยังอยู่ในประวัติศาสตร์และความทรงจำเสมอค่ะ...
แต่เวลาและวารี ความสุข ทุกข์ ดีใจ เศร้า สนุก ... ก็ต้องเวียนวน ผ่านมาและผ่านไป ... และแม้จะไม่ครบ ไม่มีเวลาคุยกันมากมายเหมือนเก่า แต่สายใยความรู้สึกทางใจที่ผูกพันของเราก็แน่นหนาและคงอยู่...เสมอ...จริงไหมคะ...^_^...
ช่วงนี้ยังเปิดเทมออยู่ค่ะ แต่เป็นเทมอที่ต้อง self study ในการค้นหาหัวข้อวิทยานิพนธ์...การใช้เวลาของพี่ยังไม่ดีนัก ไม่ค่อยได้ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ บางทีก็เครียด ๆ ว่าทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ...มาคิดดู ยิ่งกังวล ยิ่งต้องการให้ได้ ยิ่งไม่ได้ เลยหยุดผ่อนพักเป็นระยะ ๆ ค่ะ
ขอบคุณกำลังใจของครูมิม ส่วนคุณใบไม้พี่ก็ได้คุยกันบ่อย ๆ ค่ะ ... แม้แต่คุณแจ๋ว...ก็ตามไปคอมเม้นท์ ทักทายไว้บ่อย ๆ แม้ไม่มีคำตอบก็ยังรู้สึกดีที่ได้พบกันบ้างค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่คิม
ดีใจที่ทำให้พี่คิมได้ประกายความคิด...เขียนบันทึกใหม่ค่ะ
ภาษาไทย เป็นภาษาที่มีเสน่ห์ และมีความหลากหลายมากนะคะ...ว่าไหม...^__^...
รอ...ตามติดและติดตามบันทึกของพี่คิมค่ะ
(^__^)
สวัสดีค่ะ แวะมาอ่านเรื่องค่ะ
สวัสดีค่ะอ. mena
ยินดีต้อนรับค่ะ
(^__^)
ขำๆดีครับ สบายๆวันอาทิตย์
พี่กฤษณ์คะ
ช่วงนี้อาปิง...ต้องหาทางผ่อนพักและผ่อนคลายค่ะ...^__^...
ขอบคุณที่ทำให้เกิดบันทึกนี้ และพบกันพรุ่งนี้ค่ะ
(^__^)
น้องAumคะ
ตัวจริงเสียงจริง...ที่ทำให้เกิดบันทึกนี้อีกคนมาแล้ว...^__^...
ขอบคุณอ.ตั๋งให้พี่ด้วยนะคะ...ทำให้พี่มีแฟนคลับจากคณะครุศาสตร์ตรึมเลย...อาจารย์ตั๋งท่านให้เกียรติและชมพี่มากเลยค่ะ แต่พี่ก็ปลื้มใจ ยิ้มหน้าบานเลยค่ะ...(^___^)
พี่เห็นด้วยค่ะที่น้องอ้อมว่า...เรื่องเครียดอาจไม่ต้องเขียนใช้คำเครียด ๆ หดหู่ อ่านแล้วก็รับรู้ได้ถึงความเครียด เรื่องตลกของพี่ปิง ก็ มีความขำ ๆ อยู่ในตัวหนังสือค่ะ
ใช่เลยจ้ะ....อย่าเก็บความเครียดไว้เลย...ไม่ดีหรอก...เน๊อะ !!!!
พี่วัลภาคะ..ขำบ่อยๆ.ช่วยลดริ้วรอยค่ะ..
แอ๊วก็ชอบค่ะ..แบบว่ากลัวแก่นิ๊ดนึงอะค่ะ..อิอิ
พี่วัลภาสบายดีนะคะ..คิดทึ๊งง..คิดถึงค่ะ..
อารมณ์ดี..แล้วต้องไปที่ร้านแตงโมเน่าใช่มั๊ยคะ..เอ.งงค่ะ..อิอิ
สวัสดีค่ะคุณ คนโรงงาน
มีความสุขมาก ๆ ระหว่างพักรบ (ทางความคิด) ในวันหยุดนะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณครูแอ๊ว
บางคนบอกว่ายิ้มเก่ง ขำบ่อย จะทำให้ หน้าย่น มีริ้วรอย... นะคะ
แต่ผลจากการยิ้ม หัวเราะ ขำ ๆ ดีมากมาย...เรื่องริ้วรอย หน้าย่น ก็คงเป็นไปตามวัย...ห้ามไม่ได้ หยุดไม่อยู่ ... ^__^...
แต่คงไม่ซีเรียสไม่ใช่หรือคะ .. เรามีความสุขยิ้มได้ทุกวัน ... เบิกบานใจ แม้หน้ามีริ้วรอยบ้าง ... แต่หัวใจอ่อนเยาว์ค่ะ
(^___^)