ความคิดเด็กเป็นความคิดที่ดี และ มีคุณค่า ถ้าเราฟัง

          ช่วงเดินไปดูนิทรรศการ ผมได้เดินไปที่นิทรรศการของโรงเรียนมัธยมโรงเรียนหนึ่ง   ในภาคกลาง  เพื่อไปศึกษาโครงการคุณธรรมของโรงเรียน ขณะยืนดูอยู่นั้น ก็มีนักเรียนชายคนหนึ่งเข้ามาสวัสดีแนะนำตัว  เพื่อพร้อมที่จะอธิบายโครงการคุณธรรมของโรงเรียน

          ผมเลยสอบถามประเด็นทั่วๆไปเกี่ยวกับคุณธรรม ก่อนที่จะวกเข้ามาถามถึงเรื่องเด็กที่มีปัญหาในโรงเรียน ซึ่งมักจะเป็นพวกนักเรียนที่ขาดความรัก ขาดความอบอุ่นจากทางบ้าน รวมทั้งเด็กที่เรียนไม่ดี  ว่าจะมีแนวทางส่งเสริมคุณธรรมอย่างไร

          นักเรียนคนดังกล่าวตอบอย่างแคล่วคล่องครับว่า

1.  ในกรณีนักเรียนที่เรียนไม่ดี  ทางโรงเรียนได้จัดกิจกรรมที่นักเรียนสนใจมาทดแทน

2.  ทางโรงเรียนจะเน้นระบบกลุ่มนักเรียน ให้เด็กเก่งและเด็กไม่เก่งทำงานร่วมกัน  ไม่แบ่งแยก หรือ ไม่ทอดทิ้งกัน

3.  เด็กที่ขาดความรักความอบอุ่นจากทางบ้าน ทางโรงเรียนจะมีโครงการ “พี่ดูแลน้อง”  โดยให้นักเรียนที่เรียนไม่เก่ง หรือ ขาดความรักความอบอุ่นจากทางบ้าน มาเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลน้องๆ โดยนักเรียนจำพวกนี้ จะดูแลน้องได้ “ดีกว่า” นักเรียนที่เรียนเก่ง หรือ นักเรียนที่ไม่มีปัญหาเรื่องความรักความอบอุ่น  ที่เป็นอย่างนี้ เพราะเด็กที่ขาดความรัก เขาต้องการความรัก  เขาต้องการให้คนมารักเขา  ดังนั้น เขาจึงให้ความรักน้องด้วยการดูแลเป็นอย่างดี   เพื่อเขาจะได้รักความรักจากน้องตอบแทนบ้าง

นักเรียนคนดังกล่าวผมจดชื่อมาครับ ชื่อ

เด็กชายพศวัต จิตร์ภิรมย์ศรี

เนื่องจากผมประทับใจในพฤติกรรมและความคิดของเขา

เพราะเป็นความคิดที่ “ผู้ใหญ่บางคน” ก็ไม่เคยคิด หรือ คิดไม่ถึง

เพราะการแก้ปัญหาเด็ก ต้อง แก้ด้วยความรักและการยอมรับครับ  ไม่ใช่แก้ด้วยการลงโทษ   ด้วยการนำไปเข้าค่ายธรรมะ   หรือ  นำพระมาเทศน์

การให้เด็กได้รับความรัก และ การยอมรับ  ผมถือเป็นหลักสำคัญในการแก้ปัญหาเด็ก

ทั้ง 3 ข้อ ผมคงจะต้องขอหยิบยืมความคิดของเด็ก นำไปใช้ในการพัฒนาโครงการแก้ปัญหาเด็กของจังหวัดตราดที่ผมรับผิดชอบอยู่  ซึ่งจะประชุมพิจารณาโครงการที่ผมนำเสนอประมาณปลายเดือนมกราคม ครับ 

บันทึกนี้ จึงต้องขอขอบคุณเด็กชายพศวัต จิตร์ภิรมย์ศรี มา ณ ที่นี้