คนรักหายใจอยู่นี่ ไม่ได้หนีไปไหนให้หายหน้า เฝ้าวนเวียนในใจคุณทุกเวลา แม้นิทราคะนึงใฝ่ในฝันคุณ

.

 

 

 

 

คนรักหาย 

 

 

 

คนรักไม่ได้หายไปไหนนี่
คอยคนดีในห้องกลอนอักษรศิลป์
ไม่ได้หายจากไปในชีวิน
เฝ้ายลยินข่าวคราวสาวคนไกล

ทุกคืนค่ำร่ำถามดาวเดือนส่อง
คอยเมียงมองจ้องดูอยู่ชิดใกล้
ถ้อยกระซิบสำเนียงส่งเสียงไป
แต่ก็ไร้สัญญาน้ำตาคลอ

คำคิดถึงส่งไปให้เงียบหาย
แทนจดหมายดวงใจคนไกลหนอ
“เสน่หา” เพลงรักร้องถักทอ
นวลลออเคยตอบประกอบกลอน

กำลังใจเคยรับไว้หลายครั้ง
เป็นพลังพูนเพิ่มเติมประสาน
เพียงแค่ห่างกายไปใช่ว่านาน
ทุกวันวารคิดถึงอยู่มิรู้เลือน

คนรักหายไม่มีใครกักไว้
ทุกห้องใจมอบให้ใครจะเหมือน
ยิ่งไกลตาคงมั่นใจหมั่นเตือน
กลับลางเลือนร่ำไห้ในนิทรา

ไม่เคยคิดมอบใจให้ใครเขา
ชายคนเก่ายังเฝ้าใฝ่ฝันหา
ทุกคืนค่ำพร่ำฝากกับจันทรา
ส่งเสียงมาข้ามฟ้าไกล...ถึงใจคุณ