เหงานี้ที่ภูลังกา ไปมาตั้งนานหลายวันแล้วล่ะ แต่พึ่งบิ้วอารมณ์เล่าเรื่องได้

จดหมายฉบับนี้ ถูกตั้งต้นด้วยคุณธาริน ณ ริเวอร์ บีช นครพนม เนื่องจากการนั่งรอบกองไฟ ชมแสงจันทร์ ณ ลานหิน ภูลังกา เกิดอารมณ์ศิลปินอยากต่อกลอนสดกัน แต่อารมณ์นั้น เราไปกันได้ไม่สุด อิอิ

ณ วันนี้ลมหนาวพัดผ่าน อารมณ์เหงาก็ผ่านเข้ามา  ก็เลยหยิบกอนบทเก่า  ที่ตั้งต้นไว้ที่ภูลังกามาเขียนต่อให้จบ จนได้.... อิอิ ดีใจจัง ทำสำเร็จแล้ว ส่วนจะไพเราะแค่ใหนนั้น พิจารณาเอาเองนะคะ

 

 บรรยากาศโดยรวมทั้งการเดินทาง การพักรายทาง แล้วจะมาเล่าเพิ่มเติมนะคะ