ความจริงผมตัดสินใจมาสองสามวันแล้วครับว่า วันนี้ผมจะไม่ไปร่วมงานของสกว. โหนดอิสลามศึกษาฯ ที่จัดเวทีแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างนักวิจัยท้องถิ่น เพราะอยากลองพักเต็มๆ วันสักครั้งหนึ่ง เผื่อว่า อาการเจ็บขาจะดีขึ้น แต่ปรากฏเมื่อคืน ผู้ประสานงานสกว.โทรมาสอบถามว่าจะเข้าร่วมหรือเปล่า ผมก็เลยตอบไปว่า อยากพักผ่อน แล้วก็รู้สึกว่างานนี้ไม่ค่อยมีประเด็นน่าสนใจมากนัก แต่พอฟังรายละเอียดงานแล้วก็สนใจขึ้นมาทันทีครับ เนื่องจากจะเป็นการนำเสนอผลการดำเนินโครงการของกลุ่มชุมชนต่างๆ

ผมเป็นประเภทของเรียนรู้จากชุมชนครับ เลยอดไม่ได้จริงๆ ที่จะต้องไปฟัง สอนเสร็จเลยบึ่งรถไปสถานที่จัดประชุมทันที แต่ก็วางเงื่อนไขเอาไว้กับตัวเองแล้วครับ ไปเรียนรู้เฉยๆ ไม่รับงานอะไรมาเพิ่มแล้ว เพราะตอนนี้เต็มที่จริงๆ

งานลักษณะนี้ที่ผมชอบคือ ได้เจอแกนนำชุมชนที่มีคอเดียวกับผมครับ ทีมแรกที่ผมเข้าไปทักทายคือ ทีมจากเขาตูมครับ เป็นทีมที่ผมประทับใจมาก เพราะนี้คืองานแรกของพวกเขา หลังจากที่ได้ร่วมทำงานวิจัยกับผมมา แล้วผมก็แค่เชียร์ว่า น่าจะพัฒนาโจทย์วิจัยกันเองได้แล้วครับ แต่ผมไม่ทราบว่า ใครเชิญกลุ่มนี้เข้าร่วมในครั้งนี้ ซึ่งต้องขอบคุณจริงๆ ต่อมาก็เป็นแบมะตากใบและคณะ ฮิฮิ ไปไหนมาไหนก็สองสามคนนี้แหละครับ คณะนี้ก็คุยนานหน่อย เอาจนหายคิดถึงครับ แล้วแยกกันไปทำภารกิจของแต่ละคน

ปรากฏหลังจากการชี้แจงโครงการ ก็มีการแบ่งกลุ่ม ซึ่งเขาว่าแบ่งตามโซนพื้นที่ อันนี้ผมละติงไปว่า ไม่น่าแบ่งอย่างนี้เลย ไม่เหมาะกับการคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ฮือ แต่พอทราบว่าเป็นไอเดียใครแล้วก็เลยคิดว่า เงียบดีกว่า คุยแบบนี้ก็ได้ ฮือฮือฮือ

ปัญหาคือ ผมไม่รู้จะเข้าไปนั่งกลุ่มไหนครับ (เป็นปัญหาประจำเลย) สุดท้ายผู้ประสานงานก็ให้ผมเข้าไปนั่งกับกลุ่มโซนอ.ยะหา เมืองยะลาครับ เนื่องจากเห็นว่ายังไม่มีพี่เลี้ยง ผมก็เข้าไปครับ แล้วก็บอกว่า ขอเป็นผู้สังเกตการณ์แล้วกันนะครับ

ผมอ่านโจทย์ที่เขาให้ไม่เข้าใจครับ ว่าผู้จัดต้องการให้ตอบโจทย์อะไร ซึ่งผมอ่านไม่เข้าใจตั้งแต่ที่แนบไปกับจดหมายเชิญประชุมแล้วครับ จนทำให้ผมคิดว่างานนี้ไม่น่าสนใจ ที่แย่คือ ผมต้องกลายเป็นพี่เลี้ยงประจำกลุ่มนี้ไป แย่จริงๆ (ผมครับที่แย่)

ผมมาถึงบางอ้อว่า ตกลงเขาจะให้ผมทำอะไรกลับกลุ่มนี้ ซึ่งผมรู้สึกทันทีว่า อี คือตัวปัญหาเสียแล้ว ฮิฮิ อีนี้ก็ผมเองแหละครับ ได้รู้ว่าสกว.โหนดนี้ปรับรูปแบบการทำงาน โดยต่อไปจะให้พี่เลี้ยงทำหน้าที่แทนผู้ประสานงานในการพัฒนาโจทย์และทำงานวิจัยร่วมกับชุมชน อาว อาว อาว แล้วผมหลวมตัวไปรับตำแหน่งพี่เลี้ยงตั้งแต่เมื่อไรแล้วเนี๊ยะ ฮือฮือ

งานยากก็มาถึงครับ เมื่อต้องกำหนดปฏิทินงานของกลุ่ม นั่นหมายถึง คนเป็นพี่เลี้ยงต้องไปทำงานร่วมกับทีมวิจัยแต่ละชุด ซึ่งที่แน่ๆ ผมมักจะไม่ว่างเหมือนชาวบ้าน เพราะวันหยุดชาวบ้านคือวันทำงานของผม แล้วก็จริงครับ กว่าจะหาวันลงได้ ผมต้องกลืนน้ำลายไปพร้อมๆ กัน แล้วก็มั่นใจว่า การรับงานนี้ ผมผิดแน่ๆ แต่ทำงัยดี การถอนตัวก็ทำไม่ได้แล้วครับ

วันนี้เลยกลับมาในหลากหลายอารมณ์ครับ อันแรกคือ ดีใจที่ได้พบปะกับชุมชนที่หลากหลาย ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ กับอีกหนึ่งความรู้สึกคือ อีย์หน่ออีย์ รับงานมาได้งัย หว่า น่าตีก้นจริงๆ