นาน ๆ จะเขียนร่ายรู้สึกขัด ๆ ชอบกล หวังว่าคงทนอ่านได้กระมัง

ดูกร  แม้ความเด็กจะเป็นช่วงเพลาที่หอมหวาน  แต่มินานก็คลาคลายลงไป    ด้วยเหตุอันใดฤามิใช่ธรรมชาติ    ที่มาพิฆาตเอาความงามแห่งเยาวัยพังทลาย     ก็กลับกลาย หมุนเปลี่ยนเป็นความแก่ชราแลโรคาก็มาพาลเบียนเบียดเรา    ด้วยความเขลาเหตุอันนี้      จึงบังเกิดมีอวิชชาในจิต    ความระนึกคิดจึงปรวนแปร   ละลืมกระแสความจริงว่าทุกข์สิ่ง ย่อมเป็นไปตามวัฏฏะแห่งกฎธรรมชาติ   แม้หากคนจะบังอาจแหกกฎ   แต่กำหนดที่แท้จริงแล้ว  ยากที่คนจะคลาดแคล้วไปได้    คงมีเพียงพระจอมไตรโลกนาถบรมราชสมภารเจ้าที่พาหมู่เหล่า เวไนยสัตว์เข้าสู่นฤพาน    อันสุขเกษมศานติภพเลอลบกว่าแผ่นพื้นใดใด  แต่ก็หาได้มีใครสนใจ อย่างยิ่งยวดแม้มีผู้บ่มบวชเจริญพรต    ก็ใช่ว่าจะละลดปลดตัณหาอันพันผูกลงได้บ้าง  กลับทวี ความบรรลัยก์ในธรรมพรต    บ้างก็กำหนดคุณวิเศษด้วยอุปทาน  บ้างก็พบสุขเกษมศานต์ด้วยเหล่าสานุศิษย์น้อมนำและแห่แหน   อยุธยามีขาดแคลนคนดี   พุทธศาสนาก็มีอยู่บ้าง    ผู้ถึงสุขบ่ร้าง   ดับทุกข์บ่เหลือค้าง   เข้าสู่นิรพาน  ธานี  ๚๛