ตราบใดเรายังมี รัก โลภ โกรธ หลง อยากได้ อยากมี ตราบนั้น เราก็ยังวนเวียนอยู่ใน "บ่วงกรรม" ฉันนั้น

แม้ว่าจะผ่านร้อน ผ่านหนาวมายังไม่ถึงครึ่งร้อยขวบปี..ก็ยังพอซึมซับเก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆ ที่ได้ประสบ พบพานมา พอที่จะได้เอามาเป็นเรื่องเล่า เพื่อเตือนให้แก่คนรุ่นต่อไป ได้คิด และพิจารณา อย่างน้อยก็ยังดีกว่า ให้มัน "ตาย" ไปกับกาลเวลา ที่ไม่มีค่าใดๆให้ก่อเกิด...
และต้องขอขอบคุณที่แห่งนี้จริงๆ "go toknow" เพราะถ้าไม่มีที่แห่งนี้...ที่ที่เราจะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความรู้ เรื่องราวดีๆ ได้อย่างมีสาระ....
เคยคิดไหมว่า...การที่เราต้องเกิดมา แล้วต้องตั้งหน้าตั้งตา เรียน เพื่อให้ได้ปริญญา เพื่อให้ได้งานที่ดีๆ มั่นคง และมีครอบครัว คนรักที่สมบูรณ์ เหล่านั้น มันเกิดมาจากแรงผลักดัน หรือความต้องการจากไหน...
แน่นอน ว่านั่น คือ "ความอยาก" ที่เป็นขั้นๆ มนุษย์ สามัญชน คนเดินดินทั้งหลาย มักมีความอยากที่ไม่มีที่สิ้นสุด..เป็นสัจธรรม..โดยแท้
- เมื่อเล็กๆ ก็ต้องการจะโตเป็นผู้ใหญ่
- เมื่อโตขึ้นก็อยากเรียนให้สูงๆ
- อยากได้งานดีๆ มั่นคง
- อยากมีตำแหน่งใหญ่โต ยิ่งๆขึ้นไป
- อยากมีเงินทอง เพื่อสนองความอยาก เช่น อยากทานนู่นทานนี่ อยากมีรถสวยๆ มีบ้านหลังงามๆ มีแล้วก็อยากเปลี่ยน ฯลฯ ไม่เคยจบ
- อยากมีแฟนหน้าตาดี นิสัยดี
- อยากมีแฟนที่รักเรามากๆ
- อยากให้พ่อแม่ ได้มีหน้ามีตา และสุขสบาย
- อยากไปเที่ยวที่ไกลๆ ที่ยังไม่เคยไป
- อยากมีชื่อเสียง
- อยากให้มีคนรู้จัก มีสังคมมากมาย
- อยาก..อยาก...อยาก.............
- ......
- เราเคยทานข้าวอิ่ม แล้ว ยังรู้สึกว่า อืม..น่าจะมีขนม หรือผลไม้มาแก้เลี่ยน ไหม?
- ถ้าเคย นั่นล่ะค่ะ...คุณกำลังอยู่ในวังวนของความอยาก...
- คุณเคยไปเดินห้างสรรพสินค้า แล้วไม่ได้คิดว่าจะซื้อของ แค่ไปเดินเล่นๆ แก้เซ็ง แต่ดันได้เสื้อตัวใหม่มาโดยเผอิญไปเจอเขาลดราคาพอดี เลยซื้อมาเพราะคิดว่าถูก ..ทั้งๆที่มีเสื้อผ้าอยู้เต็มตู้ และอีกหลายกล่องที่เก็บพับไว้ เพราะไม่มีที่เก็บหรือเปล่า...
- ถ้าใช่.....นั่นล่ะ ใช่เลย คุณก็คนเดินดินธรรมดาที่ยังอยากๆๆๆๆๆ ไม่สิ้นสุด
ไม่แปลกหรรอกค่ะที่คุณเป็นแบบนั้น
เพราะคนในโลกนี้ อีกหลายล้านคนทั่วโลก... ก็เป็นแบบคุณ..
เพียงแต่ว่า....หากคุณ รู้ตัว และ"ระงับ" หรือ "ลด" ความอยากในน้อยลงกว่าเดิม ได้...คุณจะโชคดีกว่าคนอื่น...ตรงที่ว่า คุณไม่ได้เป็น "ทาสของความอยาก" อีกต่อไป
ขออภัยผิดพลาดตั้งใจจะส่งภาพเดียว ขอบพระคุณมากครับ
เศรษฐกิจพอเพียง ใช่ไหมครับ :)
สวัสดีคะพี่มะนาวหวาน
มาทักทายตอนจะบ่ายค่ะ
กำลังอยากกินข้าวอ่าค่ะ
แต่ยุ่งๆ ขอกินไวไว นะคะ อิอิ
สวัสดีค่ะน้องมะนาวหวาน
มาส่งความสุข
มายืนยัน... หากคุณ รู้ตัว และ"ระงับ" หรือ "ลด" ความอยากในน้อยลงกว่าเดิม ได้...คุณจะโชคดีกว่าคนอื่น...ตรงที่ว่า คุณไม่ได้เป็น "ทาสของความอยาก" อีกต่อไป
แหม่ะ...ไปทานส้มตำกะข้าวเหนียวกานดีก่าป่ะ..อิอิ (ของโปรด)
อนุโมทนาด้วยนะคะ
สวัสดีครับ
พอเพียง พออยู่ พอกิน พอใจ
บันทึกนี้เต็มไปด้วยกำลังใจนะคะ พี่พอทำได้ด้วยค่ะ ไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าเฉยๆ จนลดลงๆ และไม่ไปบ่อยถ้าไม่มีความจำเป็นค่ะ ที่สำคัญตัดขาดบัตรเครดิตได้ด้วยค่ะ (ดีจัง)
ขอบคุณ...คุณพี่ดาวลูกไก่เจ้าค่ะ
ดีใจจัง...มีคนเลิกเป็นทาส"ความอยาก" อีกคนแย้วววว
Merry chrismas ด้วยเช่นกันค่าาา..