เห็นความแตกต่าง ที่อยู่คู่กันไป อย่างน่าเอ็นดู

 

ในโลกนี้ มีหลายสิ่งหลายอย่าง ที่อยู่กันได้ อย่างแตกต่าง

บางครั้งสีสรร ก็เป็นตัวช่วยให้สรรพสิ่ง ดูงดงาม บาดตา

แต่บางครั้งสีสรรก็ทำให้เกิดความเกลียดชังกันได้สุดประมาณ

สีเป็นแรงบันดาล หรือใจเราพาลคิดไปเอง?

แต่สำหรับธรรมชาติ ผู้เขียนคิดว่า

จะจริงหรือ ที่ว่าเขามีชีวิตจิตใจเช่นกัน

แล้วสายน้ำเล่า

มีชีวิตหรือไม่

ทำไมจึงจะเอาแต่เชี่ยวกรากไป

และไหลลงต่ำ อย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง

Dsc01324

เมื่อวันที่ผู้เขียนไปเที่ยวจังหวัดอุบลราชธานี

ที่แก่งตะนะ คือสถานที่ที่แม่น้ำสองสายมาบรรจบกัน

ระหว่างแม่น้ำมูล กับแม่น้ำโขง

ผู้เขียนยืนดูอยู่บนฝั่ง ฟังเสียงน้ำที่ปะทะกัน ดังก้องน่าขนลุก

ยิ่งเห็นสายน้ำที่ต่างทิศทาง

ไหลพุ่งมาปะทะกันด้วยความแรง

ณ จุดบรรจบกันนั้น

กลับปีนเกลียว หมุนคว้างจนเป็นห้วงใหญ่

ดูน่าใจหาย

เหมือนกำลังโกรธขึ้ง ช่วงชิงเส้นทางที่กำลังจะไปด้วยกัน

นึกแล้วเส้นทางแห่งแม่น้ำสองสาย คงเกิดขึ้นมานานนับร้อยปี

เป็นธรรมชาติ ที่แสดงให้ดูถึงการลงรอย ที่แสนจะดุเดือด

หรือผู้เขียนเข้าใจผิดไป ที่จริงแม่น้ำสองสายกำลังเริงร่า

กู่ก้องยินดีอยู่ต่างหาก

แต่ผู้เขียนก็ยังรู้สึก ถึงท่วงทำนอง น้ำเสียงนั้น ช่างน่ากลัว

Dsc01317

แต่เมื่อได้เดินทางจากจุดพบกัน ไปอีกราวสิบกว่ากิโลเมตร

และได้เดินมาดูทางเดินของสายน้ำนั้นอีกครั้ง

น่าแปลกมาก

ที่ผู้เขียนมองเห็นความสงบเรียบ

ของผืนน้ำที่ไหลเอื่อยๆ อย่างอารมณ์ดี

แทบไม่น่าเชื่อว่า น้ำที่เห็นนี้ เป็นน้ำที่เพิ่งจะผ่านแก่งตะนะมา

และกำลังเดินทางร่วมกันไป เหมือนสหายสนิท

หล่อเลี้ยงทุกชีวิต ที่มาอาศัย เป็นอู่อาหารให้กับผู้คนสองฝั่งฟาก

และเป็นภาพจำเริญตาต่อผู้พบเห็น

ที่ใครๆต่างไปบอกต่อ ให้มาชม

ณ ที่โขงเจียมแห่งนี้

Dsc01327

แต่เขาก็เข้ากันไม่ได้อยู่ดี

เพราะสีน้ำที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

จะชี้ให้ดูเสียเดียวนี้ ก็ยังได้ว่าสายไหน มาจากต้นน้ำชื่ออะไร

แต่มาถึงตรงนี้

 ผู้เขียนกำลังรู้สึกชื่นชม กับสิ่งที่เห็นเป็นอย่างมาก

เห็นความแตกต่าง ที่อยู่คู่กันไป อย่างน่าเอ็นดู

พร้อมเอื้อเส้นทางที่จะไปด้วยกัน

และก็ยังมีคุณค่าแห่งแม่น้ำ

 ที่ปราณีต่อสิ่งรอบข้าง ไม่เสื่อมคลาย

นี่หรือ ที่เขาว่า อยู่กันได้ ด้วยความ "แตกต่าง"