ก็เพราะเขียนมาหลายปีไง ก็เลยมีบันทึกมากหน่อย  ไม่ต้องสงสัยหรอก เรื่องชีวิต ผสมกับการทำงาน  มีเวลาทั้งวัน  ทำอะไรก็นำมาเขียน  ถึงได้มีหลายบันทึก....ไม่ใช่แชมป์ และก้ไม่ได้แข่งขันอะไรหรอก  เพียงแต่เตือนสติตนเองเท่านั้นว่า....ในรอบปี  ในรอบ 100 บันทึกได้ทำอะไรที่ดีมีประโยชน์กันบ้าง...เท่านั้นเอง

*****

กระหนุงกระหนิง  ... สตอรี่ 

วันนี้  เป็นเรื่องของตนเอง  ที่คิดตามคำพูดและการกระทำของเพื่อนและคนรอบข้างไปด้วย.....

เมื่อวานนี้มีประชุม ครูอ้อยก็นั่งกับท่านรองฯ  และหลังท่าน ผอ.โรงเรียนอื่นในกลุ่มเดียวกัน 

ถึงเวลาแบ่งงานกัน  แรกๆ ก็โหวตกัน   ท่านข้างหน้า ก็โหวต  ให้โรงเรียนอื่นๆ เพื่อให้พ้นตน  

ซึ่งโรงเรียนที่ท่านโยนมาให้นั้น...คือ โรงเรียนที่ครูอ้อยสอนนั่นเอง.....

อยากจะลุกขึ้นพูดบ้าง  แต่เห็นท่าน ผอ.โรงเรียนครูอ้อยสอนนั้นพูดแล้ว...หน้าแดงด้วย....เลยนิ่งเงียบมองเขาดีกว่า.....

สมมติว่า..ลูกตะกร้อ...เตะ ศอก โหม่งไปในอากาศ  หลายรอบ  แต่เป็นลูกโหม่งที่สวยมากจาก  ท่าน ผอ.หญิงแสนสวยและเก่ง....รู้ทัน.....พวกเขี้ยวยาวและลากดิน.....

จบเรื่องแรกค่ะ...เอิ๊กเอิ๊ก

ต่อไปเรื่องที่ 2....ในงานประชุมคราวเดียวกันเมื่อวานนี้...ท่านผู้บริหารที่เก่งและขยัน ก็จะมี ดร. นำหน้าชื่อ หลายท่าน

เวลา พิธีกร อ่านก็จะอ่านว่า...ท่านดอกเตอร์ ....หลายๆท่านเข้า  และมีการปรบมือด้วย 

เพื่อนของครูอ้อยที่ไปด้วยกัน  นั่งข้างหลังครูอ้อย  พูดขึ้นมาว่า.... หากเพื่อนชั้น ได้เป็น ดอกเตอร์นะ  ชั้นจะ ปรบมือทั้งมือ ทั้งเท้าเลยยยยย....

บรื๋ออออส์ส์ส์ 

เพื่อนครูอ้อยจะ ปรบทั้งมือทั้งเท้า...ช่างพูดได้...

เชอะ! จะมีวันได้ทำแบบนั้นไหมเนี่ย...เอิ๊กเอิ๊ก

*****

ต่อไปเรื่องที่ 3  แถมให้ค่ะ เมื่อกี้นี้เอง......จะชงกาแฟดื่ม  ชงเสร็จแล้ว  นำช้อนมาคน คน คน  และซด  ซูดดดดด

วายทำไมหวานอย่างนี้ 

ไม่หวานได้อย่างไร  ใส่น้ำตาลตั้ง 4 ช้อนมั้งคะ...ใจลอยค่ะ  เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...หากใจลอยบ่อยๆ  ต้อง อ้วน มี พุง แน่เลย

ด้วยรักและปรารถนาดี

จาก

ครูอ้อย แซ่เฮ