ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

บันทึกนี้ เกี่ยวโยงกับบันทึกเรื่องโครงการหนึ่งโรงพัก หนึ่งวัด หนึ่งโรงเรียน สานสามัคคี ทำความดีปลูกต้นไม้ เพื่อพ่อ และแม่ของแผ่นดินไปปลูกป่า....ที่ศาลพันท้ายนรสิงห์ ใกล้หลักประหาร

ซึ่งความตั้งใจเดิมจะเขียนต่อด้วย ข้อเท็จจริง ของศาลพันท้ายนรสิงห์ที่ชาวบ้านเขาเชื่อ แต่ก็ยังเก็บข้อมูลได้ไม่จุใจ
แต่วันนี้ ขอนำบ้างสิ่งที่ไม่อยากเขียนเลยมาเขียน เพื่อจะบอกว่า ไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย   
 
                            เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๒ ธันวาคม ๒๕๕๑ เวลา ๑๐ . ๕๐ น.  มีนักเรียนคนหนึ่งมาขอพบ เธอ อายุประมาณ ๑๔ ขวบ ก็เธอกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ โรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา
 
เธอเข้ามาสวัสดีขณะที่ฉันกำลังสอนภาษาอังกฤษนักเรียน ป.๖ ฉันขอให้เธอรอ เพราะ ฉันกำลังสอนค้างอยู่ เมื่อฉันจบการสอน เดินมาหาเธอ และบอกให้เธอเข้ามานั่งรอก่อน
คำถามแรกเธอเป็นฝ่ายถามฉันว่า จำหนูได้ไหมคะ หนูมาตามหาอาจารย์ ๒ ครั้งแล้ว หลังจากหนูออกจากโรงพยาบาล และตาของหนู ได้ทำพิธีสู้ขวัญให้หนู็ ฉันหูผึ่งเลย โอ้ที่มหาชัยมีพิธีสู่ขวัญด้วย ฉํนกำลังอยากเห็นจริงๆ
เธอถามฉันซ้ำว่า อาจารย์จำหนูได้ไหมคะ   เด็กที่อาจารย์ช่วย ตอนไปปลูกป่าที่ศาลพันท้ายฯ
ฉันอึ้ง.... เหตุการณ์นั้นฉันยังจำได้ แต่หน้าตาเด็กในเหตุการณ์ ไม่ใช่อย่างนี้ 
วันนั้น เด็กในอ้อมกอดของฉันหน้าซีด ตัวขาว เปียกปอนไปทั้งตัว เธอจมน้ำ เพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็น......ได้ยินเสียงตะโกน เด็กจมน้ำ ดังขึ้นทางฝ่ายมัธยม ที่ไม่มีครูควบคุมดูแลสักคนเดียว  
แวะตรงนี้สักครู่นะคะ
( ฉันเองกำลังจะลงมือปลูกต้นโกงกางต้นที่ลงที่ริมฝั่ง ส่วนกองหน้าที่ว่ายน้ำเก่งๆ ลงไปปลูกในน้ำ  แม้อากาศจะเย็น แต่เด็กๆ ก็สนุกสนานที่ได้ปลูกป่าชายเสน ในน้ำซึ่งลึกประมาณ 75 เซ็นติเมตร   บริเวณฃายฝั่ง ในบ่อขนาดใหญ่ซึ่งเตรียมไว่สำหรับการขยายพื้นที่ป่า
ลูกๆของฉันเป็นเด็กพิ้นที่ทั้งนั้น คุ้นเคย กับน้ำ เป็นอย่างดี ลักษณะของสภาพพื้นบ่อ ตามชายฝั่งทะเล หรือที่น้ำทะเลท่วมถึงและขังไว้  ที่เป็นดินเลน ยุบ เวลาก้าวลงไปจะจมลงไปอีกประมาณ มิดข้อเท้า หรือมากกว่านั้น ถ้าดินนิ่มมาก
โดยธรรมฃาติ ตามแหล่งน้ำจะมีปลาหมอเทศ มาอาศัยอยู่ มากกว่าปลานิล และปลาอื่นๆ และปลาหมอเทศตัวผู้จะเป็นผู้ขุดดินเลนให้เป็นหลุม  ๆ  เพื่อให้ตัวเมียได้วางไข่ โดยใช้ปากของมันคาบดินออกไปทิ้งนอกบริเวณที่มันต้องการจะสร้างอาณาจักร ความกว้างของหลุมก็ประมาณ 2 คืบ หลุมลึกประมาณ  มิดคาคุ่ม เมื่อย่ำลงไป  เท่าที่เห็นปลาหมอเทศ กับปลานิล จะทำหลุม แล้วมันจะเฝ้าแอ่งนอน เพื่อให้ตัวเมียมาวางไข่
  เมื่อตัวเมีย วางไข่ เรียบร้อยแล้ว ตัวผู้จะทำหน้าที่ ปล่อยเชื้อ ให้ไข่เป็นตัว  ส่วนตัวเมืยก็วนเวียน เฝ้าไข่ กับตัวผู้ เมื่อไข่เติบโต ก่อนฝักเป็นตัว ปลาตัวเมียก็จะเข้ามาทำหน้าที่ดูแลแทนตัวผู้ เพื่อให้ตัวผู้ออกไปหาอาหาร  จนไขฝักเป็นตัว แล้วมันก็จากไป  ปลาตัวผู้จะอมลูกไว้ในปาก รอจนลูกแข็งแรง ก็จะจากไป)
ย้อนมาหาเหตุที่เด็กจมน้ำ
ฉันวางงานทันที และควบคุมสติ พร้อมกับวิ่งมาที่เกิดเหตุ เด็กๆ กำลังชุลมุน เด็กมัธยม  บางคนไม่สนใจว่าเกิดอะไรขี้น ยังคงเล่นน้ำสนุกสนาน หลังจากปลูกป่าเสร็จแล้ว ฉันไดยินเสียงฃาวบ้านคนหนึ่งเรียกฉัน ทางนี้ค่ะ ครูต้อย เด็กอยู่นี่ค่ะ
  แล้วก็ยืนงงทำอะไรไม่ถูก คนที่คิดจะช่วยเพื่อนคนที่ว่ายน้ำไม่เป็นก็แทบตาย เพราะเพื่อนพยายามถีบเธอเพื่อจะต่อตัวให้พ้นน้ำให้ตัวเองรอดจากการจมน้ำ แต่โขคดีเธอได้สติดำน้ำหนี แล้ก็ฃุลมุนมาก เพราะเพื่อนๆพากันลากขึ้นมา ทุกคนงงงวยกับเหคุการณ์ กระทันหันเช่นนี้ แบบทุลักทุเล ฉันวิ่งเข้าไปจับตัวเธอ กอดไว้ ใหหัวสูงขึ้น เธอสำลักน้ำออกมา ฉันเปียกบริเวณหน้าอก แต่ก็กอดเธอไว้ เธอสวมชุดเนตรนารี ฉันจำเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ได้ดี ขณะที่เธอเหมือนจะไม่ได้สติ  ในระหร่างนั้นไม่มีอะไรดีไปกว่า ตรวจสอบร่างกายดูบาดแผล ตรวจ จับจีพจร ลมหายใจยังอยู่  และที่สำคัญทำให้ร่างกายของเธออบอุ่นให้ได้  ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ  ระหว่างรอรถนำเธอส่งโรงพยาบาลสมุทรสาคร
ภาพที่ฉันกอดเธอไว้แนบอกผุดขึ้นมา  ภาพที่ฉันถอดแจ๊คเก็ตออกแล้วสวมให้เธอ พร้อมปากก็ทำงานขอให้ใครก็ได้  สละเสื้อออกมาห่อหุ้มเธอไว้ ให้เธออบอุ่น เธอไม่รู้สึกคัว อีกครั้ง  ภาพที่ฉันอุ้มเธออย่างทุลักทุเล และปากก็ร้องถามว่าใครจะกอดเธอไปส่งโรงพยาบาลได้ ในขณะที่ฉันเองก็พะว้า พะวังกับเจ้าตัวเล็กของฉัน  ยังอยู่กันครบไหม  ๕๐ ชีวิต  ......นับเร็ว  สมองสั่งการ ฃ่วยเรียกเด็ก เก็บเด็กก่อน   ...เฮ้ยโล่งอก ...... อยู่ครบ  เจ้าตัวน้อยๆ ของฉันนี้ทำตัวได้ น่ารักมาก เวลามีเหตุการณ์ระทึก จะพากันวิ่งหน้าตื่นมาอยู่ใกล้ทุกที  และฉันก็เห็นเด็กผู้หญิง สาม สี่คน ก้าวเดินออกมา พร้อมพูดว่าหนูเป็นเพื่อนค่ะ หนูจะไปเอง 

ฉันรู้สึกละอายใจมากที่ไม่อาจนำพาเธอให้ถึงมือหมอได้   เพราะเด็กๆ ตัวกระเปี๊ยก อีก ๕๐ ชีวิตที่ต้องการกำลังใจ และความคุ้มครองจากฉัน  โชคดี ที่รถตู้ของตำรวจมารับ มีผู้หญิง ฉันจำไม่ได้ แต่ดูการกุลีกุจอช่วยเหลือ และการติดตามของเพื่อนของเธอแล้วฉันก็เบาใจ

วันนี้เธอมาหาฉัน  มาขอบคุณฉัน เรื่องที่ฉันลืมไปแล้ว เพราะมีเหตุให้ต้องลืม แล้วฉันจะเล่าใหม่
เธอมีสิ่งนี้มาให้ฉันค่ะ มันแทนคำขอบคุณของเธอที่ฉันยินดีรับเป็นอย่างยิ่งค่ะ วันจันทร์ เธอบอกว่า จะมาหาฉันอีก แล้วฉันจะขออนุญาตเธอนำรูปของเธอมาลงให้รู้จักในความน่ารักของเธอค่ะ (ยีงลงรูปไม่ได้ค่ะ)
วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ 15 ธันวาคม 51 เธอมาพบฉันอีก จึงขอถ่ายรูปมาให้ฃม และเก็บไว่เป็นที่ ระลึกและเธอมาพบฃ่วงพักกลางวัน ฉันจึงขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงรับขวัญเธอ ที่ร้านอาหารหน้าโรงเรียน  และขอตัวกลับไปเรียนหนังสือต่อที่โรงเรียน ฉันอวยพรเธอ และแนะนำให้เธอรีบเรียนว่ายน้ำโดยเร็ว
เธอเพิ่งย้ายมาจากจังหวัดหนึ่งของภาคอีสาน มาอยู่กับพ่อแม่ เธอไม่เคยลงน้ำ
และเป็นน้ำที่เย็นเจี๊ยบ ในยามหนาว
หลังจากเหตุการณ์วันเกิดเหคุ ฉันพาเด็กๆไปร่วมกิจกรรมแข่งจันกีฬานักเรียน
ฉันเจอครูที่พาเด็กไป ปลูกป่า แต่กลับก่อนเด็ก และไม่ได้มาอยู่ดูแลเด็ก ฉันรู้สึกรังเกียจ จังเลย ผักชีที่ไม่มีวันเติบโต
แรกที่เจออาจารย์ท่านนี้ฉันยิ้มทักทาย และดีใจที่จะได้ถามข่าวคราวของเด็ก ฉันจึง ถามเขาว่า เด็กเป็นอย่างไรบ้างค่ะ
เขามองหน้าฉัน และย้อนถามฉันว่าเด็กคนไหน  ฉันตอบเขาว่า เด็กที่จมน้ำเมื่อวานนี้  เขาหันขวับมา และพูดเครียดๆว่า เด็กผม ไม่เป็นอะไ ไม่มีใครเป็นอะไร  แค่เป็นตะคิว กํกลับบ้านแล้ว ไม่มีอะไร ผมอยู่กับเด็กคลอดเวลา ไม่เห็นมีใครเป็นอะไรนี่  อาจารย์อย่าไปพูดว่าเด็กผมเป็นอะไรนะ  เพราะผมก็อยู่ในที่เกิดเหตุ  ฉันนึกในใจ ไอ้บ้าเอ๋ย  บ้าจนกู่ไม่กลับ 
ฉันงง ผู้ปกครองที่ช่วยตะโกน และโทรศัพท์ หารถนำเด็กส่งโรงพยาบาลก็ยืนอยู้ข้างๆฉัน  เรามองหน้ากัน ฉันอายแทนอาจารย์ ท่านนี้มาก  ขอบอก หน้าไม่อายจริงๆ ฉันเพียงต้องการรับรู้ว่าเด็กที่ฉันช่วยเมื่อวานเป็นอย่างไร ด้วยความเป็นห่วง
อย่างนี้เข้าตำราจึน  ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา   นี่แหละเป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากบันทึก  มันเสียชาติครู อย่างนั้นจริงๆ  น่าอายที่แม่พิมพ์ พ่อพิมพ์ มีคนปรฃะเภทนี้อยู่ แล้วอนาคตของชาติจะเป็นเช่นไร หรือต้องไม่ซื่อ ไม่รับผิดชอบ  ทำงานเอาหน้า เพื่อลูกศิษย์จะด้เอาแบบอย่าง   
   
     อย่าเลยพี่น้องทุกวันนี้ เราก็อายฟ้าดินเต็มประดาแล้ว ที่ไม่อาจผลิตคนดีได้ 100% ตามที่หวัง  ฉันอโหสิให้ ที่กลับใจมาบันทึกเพราะ หลายคนบอกการบันทึกเป็นสิ่งที่ดี มันสามารถต่อยอด การคิด แก้ปัญหาได้  จริงหรือกรณีอย่างนี้  กรณีที่ฉันไม่อยากเจอเลย  ..
****ยังไม่สามารถลงรูปให้ดูได้ เพราะคอมของฉันยังรบกับไวรัสอยู่ ****