รอยยิ้มของคนหนึ่ง สามารถทำให้เกิดรอยยิ้มได้อีกหลายคน

วันนี้ วันที่ 5 ธค. 51 เป็นวันพ่อ สำหรับคนที่มีพ่อคงจะได้กอดคุณพ่อและกราบคุณพ่อกันไปแล้ว... แต่วันนี้มีเด็กชายคนหนึ่ง อายุ 14 ปี อาศัยอยู่ที่นครสวรรค์ เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อ มีแต่พ่อเลี้ยงที่เขาก็ไม่ทราบว่าเป็นพ่อเลี้ยง...เขาคือน้องบอย!!.. ยังจำน้องบอยที่พอลล่าเคยเล่าให้ฟังได้ไหมคะ น้องบอยเป็นเด็กที่ได้รับเชื้อไวรัสเอดส์จากแม่สู่ลูก แม่จริงๆ ของน้องบอยขายน้องบอยให้กับพ่อเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะด้วยราคา 500 บาท แต่ตอนนี้พ่อเลี้ยงน้องบอยได้ไปบวชเป็นพระแล้ว ส่วนพ่อแท้ๆ ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน แม่จริงๆ ก็เสียชีวิตไปแล้ว น้องบอยอยู่กับแม่เลี้ยงสองคน ในบ้านที่ขออาศัยเขาอยู่ไปวันหนึ่งๆ ตอนนี้เขาก็ใกล้จะมาไล่ที่แล้ว...อีกไม่นานน้องบอยและแม่ต้องย้ายออกจากที่นี่ แม่ไม่เคยบอกว่าน้องบอยเป็นลูกเลี้ยงค่ะ เท่าที่สัมผัสได้น้องบอยรักแม่มาก เป็นเด็กกตัญญูอยากช่วยเหลือแม่ เท่าที่จะทำได้สำหรับเด็ก อายุ 14 ปีที่ตัวเล็กแกรนกว่าอายุ น้องบอยไม่ไปเรียน 6 เดือนแล้ว.. ใจหนึ่งคืออยากช่วยแม่และต้องเดินไปโรงเรียน ได้ถามเหตุผลน้องบอย บอกว่า... โดนเพื่อนแกล้งตบหัวเลยไม่ไปโรงเรียน...  เด็กหนอเด็ก

เมื่อพอลล่าไปถึงรพ. พี่นงลักษณ์ พี่แต๋วพร้อมลูกสาวและพี่คม เจ้าหน้าที่ของรพ. พาไปเยี่ยมน้องบอยและแม่ที่บ้าน ซึ่งอยู่ในชุมชนที่ไม่ห่างจากรพ.มากนักสำหรับการเดินทางโดยรถยนต์  แต่ถ้าเดินคงจะไกลพอสมควร เดิมทีน้องบอยต้องเดินมารพ.เพื่อมารับยา ตอนนี้น้องบอยมีรถจักรยานแล้ว เป็นรถที่ได้รับบริจาค จากพี่แต๋ว พี่พิมพ์ พี่นง พี่ๆพยาบาลชุมชน คนที่มีหัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นมนุษย์ ทำให้น้องบอยมีจักรยานสำหรับปั่นมารับยาที่รพ.ได้ สภาพของบ้านเป็นบ้านเก่าทรุดโทรมทำด้วยไม้ มองเห็นแต่โครงของฝาบ้าน น้องบอยกับแม่อาศัยอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆ ที่ต่อเติมมาจากบ้านไม้ที่ใกล้จะสิ้นสภาพนั้น ไม่มีไฟฟ้าใช้ แสงสว่างได้จากเทียนไขค่ะ น้ำใช้ก็ต้องเดินไปหาบมาจากวัด ห้องสุขา อยู่ในสภาพที่สุดจะบรรยาย.. ด้านหลังของบ้าน บริเวณหน้าต่าง มีร่องรอยของการใช้ไม้มาตอกเพื่อป้องกันการถูกงัดหน้าต่าง แม่น้องบอยบอกว่า เคยโดนขโมยงัดบ้าน เอาข้าวสารเสื้อผ้าหม้อข้าวไปหมด..พอลล่านึกในใจว่า..เขาก็ลำบากขนาดนี้แล้ว ยังถูกเบียดเบียนจากเพื่อนบ้านอีก ..ชีวิต..ได้ข้อมูลจากพี่นงลักษณ์ว่า มีหลายบ้านในชุมชนนี้ที่ได้รับเชื้อไวรัส HIV และมีสภาพความเป็นอยู่ที่ไม่แตกต่างจากน้องบอยเท่าไร อาจจะต่างกันตรงที่ว่า เขาอาจจะทำมาหากินได้ และมีพ่อแม่ก็เป็นได้.. พอลล่าคิดเอา..  พูดคุยกับแม่อยู่สักพัก น้องบอยก็ปั่นจักรยานคันเก่งมาหา.. “พี่เพิ่งจะนำไปซ่อมให้ที่รพ.” พี่แต๋วบอก...เป็นรถจักยานที่มีล้อหน้าและหลังไม่เหมือนกันแต่น้องบอยก็ยังใช้ปั่นไปไหนมาไหนได้ เมื่อเห็นเรา..น้องบอยยกมือสวัสดีด้วยสีหน้าเรียบเฉยแฝงด้วยความตื่นเต้นภายในดวงตา “สวัสดีครับ ไปไหนมาครับ..” พอลล่าทักทายน้องบอย ไม่อยากให้เขาตื่นเต้น “ วันนี้พี่จะพาน้องบอยไปซื้อจักรยานใหม่ ดีไหม .. แล้วพี่ยังเอาเสื้อผ้ามาให้ด้วย เปลี่ยนเลยดีไหมครับ”... ระหว่างนั้น..พี่ครูโย่งก็หาเสื้อ กางเกง ขนาดที่น้องบอยพอจะใส่ได้ให้เปลี่ยน หาได้เสื้อสีดำ ดังในรูปค่ะ น้องบอยบอกว่า อยากได้กางเกงขายาวเพราะขาน้องเป็นแผล พี่ครูโย่งพยายามหา แต่ไม่มีขนาดที่น้องบอยใส่ได้เลยค่ะ ส่วนของพอลล่าก็เป็นของผู้หญิงน้องเขาคงไม่ใส่ค่ะ ... แล้วเราก็ได้ชุดใหม่.. ไปซื้อจักรยานกันค่ะ ...

Boy4 

บริบทของอำเภอตาคลี ที่นี่ไม่มีโลตัส..เราจึงไปซื้อจักรยานกันที่ร้านขายจักรยานแห่งหนึ่ง เราให้น้องบอยเลือก แต่น้องบอยน่ารักมากๆค่ะไม่เรียกร้องเลย บอกว่าเอาคันไหนก็ได้ครับ ดูท่าทางตื่นเต้นๆๆ มากๆ ตอนแรกจะซื้อจักรยาน LA ราคา 2300 ต่อรองราคาแต่คนขายไม่ลดให้เลย.. เฮียมาก็ไม่ลดอีก เลยตกลงเอาอีกยี่ห้อหนึ่งที่ราคาน้อยลงมาหน่อย แต่สภาพดีพอๆกัน ราคา 1500 บาท เฮียลดให้เหลือ 1450 บาท ค่ะ แถมกุญแจพร้อมโซ่ไว้ล็อกกันหายหนึ่งอันค่ะ เราจึงตกลงเอาจักรยานสีน้ำเงินคันนี้ค่ะ(ดังรูปค่ะ) 

Boy5 

น้องบอยยิ้ม..ยิ้ม..ดีใจ ยิ้มแบบไม่เคยยิ้มมาก่อนเลย (พี่แต๋วบอกค่ะ) ระหว่างนั้น พี่ครูโย่งโทรหาพี่เอก พี่ชายสุดหล่อน้ำใจงามที่เป็น sponsor ให้จักรยานน้องบอย พี่เอกโอนเงินมาให้ 2500 บาท พี่เอกพูดคุยทางโทรศัพท์กับน้องบอยสักระยะหนึ่ง.. พี่เอกบอกว่าน้องบอยน่ารักมากเลย ขอบคุณพอลล่าด้วย..พี่เอกคงจะปลื้มมากขึ้น หากพี่เอกได้เห็นจดหมายขอบคุณที่น้องบอยเขียนถึงพี่ในวันพ่อ... เขาบอกว่าพี่ก็เป็นเหมือนพ่อของน้องบอยอีกคนหนึ่ง.. น้องขอบคุณพี่จากใจเลยค่ะ น้องบอยลายมือสวยทีเดียวค่ะ พยายามเขียนตามพี่แต๋ว และพอลล่าบอกคำสะกดให้ น้องบอยไม่ได้เรียนมาหกเดือน อาจจะทำให้หลงลืมการสะกดไปบ้าง แต่ก็เขียนเสร็จแล้ว (ดังรูปค่ะ) เห็นชัดไหมคะ ความว่า..ดังนี้ค่ะ

5 ธันวาคม 2551

สวัสดีครับพี่เอก

ผมขอขอบคุณมากครับที่พี่เอกได้มอบจักรยานให้ผม ผมชอบมากเลยครับ และขอขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่มีน้ำใจช่วยเหลือผมและแม่ครับ....

Boy8 

จดหมายฉบับจริงอยู่ที่พอลล่าค่ะพี่เอก... เงินที่เหลือ และเงินที่บริจาคทั้งหมดจากสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล (พรพ.) พอลล่าได้มอบให้พี่แต๋วเป็นผู้บริหารจัดการให้น้องบอยค่ะ ยอดเงินที่ได้บริจาคทั้งหมด 5900 บาทค่ะ ซึ่งเงินที่โอนทางบัญชี ยังไม่ได้รวมนะคะ ... ท่านผู้มีเมตตาสามารถโอนเงินให้น้องบอยได้ค่ะ

Boy6 

หลังจากซื้อจักรยานแล้ว เราได้ไปแวะซื้อข้าวสาร ส้ม เตาหุงข้าว และตะเกียง เพราะคิดว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสองแม่ลูกในเวลานี้ ค่ะ เราใช้เงินไปไม่มากเท่าไหร่ค่ะ มีเงินเหลือพอที่น้องบอยและแม่จะใช้ได้สักระยะหนึ่ง แต่ที่สำคัญ เราขอคำมั่นสัญญาจากแม่น้องบอยว่าจะเลิกดื่มเหล้า เล่นการพนันและตั้งใจที่จะทำงานเพื่อลูกและเพื่อตนเองโดยเราจะเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ... วันนี้ เราได้เห็นรอยยิ้มของน้องบอย.. และมีรอยยิ้มของคนอื่นๆ ที่มาเพิ่มพูนให้รอยยิ้มมีความหมายมากขึ้น คือรอยยิ้มของแม่น้องบอยและ ของเราทุกคนค่ะ

 

Boy2

ขอบคุณน้องบอยและแม่....ที่ให้พอลล่าได้เรียนรู้ รู้จักความกตัญญู ความรักที่น้องบอยมีต่อแม่..ความพอเพียงและความอดทนของน้องบอย..  ขอบคุณเจ้าหน้าที่รพ.ตาคลีทุกคน (โดยเฉพาะพี่พิมพ์ พี่นง พีคม พี่แต๋วและลูกสาว) ที่ให้โอกาส พอลล่าในการทำความดี..ขอบคุณวันหยุดในวันพ่อ.. ขอบคุณพี่ครูโย่ง ที่ขับรถและเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดี ถึงแม้ว่าเราจะหลงเล็กน้อยแต่เราก็ได้เรียนรู้ค่ะ ขอบคุณพรพ.ที่มีโครงการดีๆ จนทำให้ได้พบเรื่องราวของน้องบอยและอีกหลายๆเรื่องราวของความดี และสุดท้ายขอบคุณครอบครัว สามีและลูกที่เข้าใจให้โอกาสไปทำความดี ขอบคุณคุณพ่อ คุณแม่ที่ทำให้พอลล่าได้เกิดมาในโลกนี้ และขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจเสมอมา ที่สำคัญขอบคุณ ชุมชนโกทูโนว์...ที่ทำให้พอลล่าได้มาเล่าเรื่องและพบเจอกัลยาณมิตรที่มีน้ำใจงามที่นี่ค่ะ ขออนุโมทนาบุญมาแด่ทุกท่านค่ะ สาธุ

 

Boy9