วันนี้เดิมผมตั้งใจจะให้เป็นวันพักผ่อนครับ แต่เมื่อวานตอนห้าโมงเย็นกว่าๆ ทีมงานสกว.ทวิภาษาโทรมานัดให้ไปนั่งฟังข้อเสนอแนะจากผู้ทรงคุณวุฒิเกี่ยวกับรายงานวิจัยที่ผมเสนอไป เพื่อแสดงว่า ผมทำเสร็จแล้ว ฮือ นัดอย่างกระทันหันมากครับ จึงมีผมกับอ.ฮาเร๊ะ เท่านั้นที่ได้นั่งชี้แจง งานนี้จะปฏิเสธว่าไม่ว่างก็ไม่ได้ครับ เพราะเขานัดทีมที่ปรึกษาให้เรียบร้อยแล้ว ซึ่งหมายถึงยังงัยๆ ผมจะต้องว่าง เลยต้องตัดใจเปลี่ยนโปรแกรมทั้งหมด แล้วก็หอบสังขารไปนั่งชี้แจงและฟังข้อแนะนำ

ความผิดพลาดที่สำคัญๆ คือ พิมพ์ผิดและพิมพ์ตกครับ ฮือ อันนี้ขนาดตรวจทานไปแล้วหลายรอบครับ ปรากฏยังเหลือให้เห็นอีกเยอะ ที่ผิดเยอะก็เพราะในการพิมพ์รายงายวิจัยฉบับนี้ใช้แป้นพิมพ์สี่ภาษาครับ จึงจะพิมพ์ได้ ดังนั้นการตรวจสอบความถูกต้องเลยต้องให้มากกว่านี้ครับ อันนี้ยอมรับเลยว่า ผมก็เซ็งจริงๆ

ส่วนประเด็นที่ผมกลัวไว้ก่อนล่วงหน้า คือ อ่านสิ่งที่ผมเขียนไม่เข้าใจ ปรากฏว่า รอบนี้มีเพียงสามสี่จุดครับ เลยสรุปว่า ผมเขียนไปคนอ่านเข้าใจ

ส่วนที่เป็นปัญหาและคุยกันนานมากคือ ตาราง international Phonetic Alphabet ที่ใช้ในการเทียบเคียงกับอักษรยาวี อันนี้ผมเองแต่ก่อนยังไม่ค่อยเชื่อตัวเองครับ ปรากฏวันนี้ผมแย้งกับผู้ทรงคุณวุฒิได้น้ำได้เนื้อครับ แต่สรุปคือ ผมขอไปเช็คใหม่

ส่วนเรื่องสุดท้ายที่สำคัญคือ ได้รับข้อเสนอให้เพิ่มเติมอีกประเด็นหนึ่ง ซึ่งอันนี้ที่ผมไม่ใส่ลงไปในรายงาน เพราะความขี้เกียจพิมพ์ครับ ฮิฮิ (มีด้วย)

อ.สาเหะอับดุลเลาะห์ อัลยุฟรี บอกปิดท้ายว่า รายงานวิจัยชิ้นนี้เป็นชิ้นแรกของศูนย์ทวิภาษาที่ทำเสร็จ ดังนั้นต้องให้ดีๆ หน่อย ฮิฮิ นี้ขนาดเป็นงานวิจัยที่ผมใช้เวลาทำนานที่สุดในชีวิตแล้วครับ คือ เกินไปสองปีเต็มครับ (นับเฉพาะที่เกินจากสัญญานะครับ) ยังเป็นชิ้นแรกอีก แล้ววิจัยที่เซ็นพร้อมๆ กันอยู่ไหนครับ

ที่สำคัญเมื่อเช็คไปทั่วโลกแล้ว ไม่พบงานวิจัยลักษณะนี้เลยครับ ดังนั้นจึงคุยกันว่า รอบนี้คงขอเขียนบทความเป็นภาษามลายูด้วย เพราะถ้าไปเสนอที่มาเลเซียในประเด็นที่คนมาเลย์ไม่คิดว่ามันสำคัญ แต่มันสำคัญสำหรับคนมลายูในประเทศไทย อาจจะเป็นประเด็นใหม่สำหรับการถกเถียงกันในวงวิชาการทางภาษาศาสตร์ที่มาเลเซียก็ได้ ผมว่า งานวิจัยไหนได้รับการวิพากษ์หนักๆ ดังเร็วครับ

จากเช้าถึงเย็นเลยครับ กว่าจะคุยกันเสร็จ สุดท้ายผมก็ขอรายงานฉบับที่อยู่ในมือผู้ทรงคุณวุฒิกลับครับ เพราะเห็นแต่ละเล่มเต็มไปด้วยข้อเสนอแนะ จะได้แก้ได้ตรงจุดมากขึ้น เผือว่า ที่ผมเขียนไว้มีตกหล่น อ.แวมายิ ท่านบอกว่า ท่านขอเก็บไว้เล่มหนึ่ง ผมเลยต้องขอแลกกับเล่มอื่นครับ ผมก็ห่วงข้อเสนอแนะเหมือนกัน ยิ่งขออาจารย์ด้วยแล้ว แก้ให้ผมเกือบทุกหน้าเลย ใครๆ ก็ยอมรับครับว่า อาจารย์ละเอียดมาก ยิ่งทำงานด้วยผมก็ยิ่งยอมรับครับ

หลายวันก่อนเคยเจอคำถามจากอาจารย์ชัยวัฒน์ว่า การคอมเม้นท์ที่ดีควรเป็นอย่างไร วันนี้ผมตอบได้ว่า อย่างวันนี้แหละครับ เป็นการคอมเม้นท์ที่ดีมาก เป็นไปด้วยมิตรภาพ การให้เกียรติและวิชาการ ผมรู้สึกว่า ข้อเสนอดังกล่าวเป็นประโยชน์ต่อการทำให้งานวิจัยชิ้นนี้สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น อย่างน้อยก่อนมานั่งวันนี้ ผมก็ทำใจยอมรับแล้วว่างานนี้ผมคงทำให้สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซนต์ได้ยาก เนื่องจากผมไม่ใช่นักภาษาศาสตร์ เออ แล้วมาทำวิจัยด้านนี้ทำไม งงตัวเองเหมือนกัน แต่ผมรับรู้ได้อย่างหนึ่งครับว่า วันนี้ผมตอบคำถามความรู้ทางภาษาศาสตร์ได้ดีขึ้น และผมก็มั่นใจมากขึ้น

เสร็จจากงาน หมดแรงครับ เลยอยากไปนั่งจิบกาแฟร้านประจำหน้ามอ.สักหน่อย ขับไปเกือบถึงแล้วครับ นึกได้ว่าวันศุกร์ ร้านปิด ฮือฮือ เลยทำได้อย่างเดียวคือ กลับบ้าน