“ความคิด (เห็น)” ของคนอื่น หลายครั้งดูช่างฝืนกับ “ความ (เป็น) จริง”

ไม่เข้าใจว่าพวกเขาคิดไปอย่างนั้นได้อย่างไร? พวกเขา “รู้ตัว” หรือไม่?

หรือว่า “เข้าใจผิด” คิดว่าสิ่งที่พวกเขาแสดงออกมาคือ “ความเป็นจริง”

 

แล้วตัวเราเองล่ะ เคยพิจารณา “ความคิด (เห็น)” ของเราบ้างหรือไม่?

หรือว่าไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เพราะมันช่างดูสมจริงยิ่งเชียว

ตัวเราเองไม่เคย “เฉลียวใจ” ด้วยซ้ำไป ว่ามันก็ไม่ใช่ “ความจริง” เช่นกัน

 

เวลาเห็น “การกระทำ” ของคนอื่น ก็ดู “ขัดหูขัดตา” คิดว่าไม่น่าทำเช่นนั้นเลย

แต่พอเป็นการกระทำของเราเอง กลับไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป ว่าได้ทำอะไรลงไป

นี่แหละหนาโจทย์ใหญ่ของการใช้ชีวิต การฝึกสติรู้ตัว และฝึกเมตตาต่อผู้อื่น.

                                                                ประพนธ์ ผาสุขยืด

                                                                 5 ธันวาคม 2551