สามคืนสี่วันที่โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์สกลนคร  อ.พรรณานิคม  จ.สกลนคร ทำให้ผมได้มีโอกาสรื้อฟื้นภาพอดีตแห่งความงดงามอย่างมีความสุข ได้พบปะคนนั้นคนนี้  ได้นั่งอมยิ้มกับลีลาอันน่ารักของเด็ก ๆ ที่นี่  ที่มีแต่ความบริสุทธิ์ และจริงใจ...

นักเรียน ๑๒  ระดับชั้น  ตั้งแต่  ป. ๑ ถึง  ม. ๖  ช่างเป็นช่วงวัยที่แตกต่างกันเหลือเกิน  ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับการบริหารจัดการให้อยู่ร่วมกัน  แต่ในความเป็นจริงกลับเคลื่อนไหวได้อย่างลงตัว  เพราะมีพี่ไว้ดูแลน้อง  มีครูเป็นพ่อแม่  มี ผอ. เป็นญาติผู้ใหญ่ (เด็ก ๆ เรียกว่า พ่อใหญ่)  นอกจากนี้ยังมีแม่ครัว  นักการภารโรง  ทุกคนเหล่านี้ต่างทำหน้าที่เดียวกันคือ  สมาชิกในครอบครัวศึกษาสงเคราะห์สกลนคร

 

เด็กที่นี่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อออกกำลังกาย  พัฒนาบริเวณโรงเรียน แบ่งคนบางส่วนไปช่วยประกอบอาหาร  และดูแลน้อง ๆ ประถมศึกษาที่ยังช่วยเหลือตัวเองได้ไม่เต็มที่ 

เมื่อได้เวลารับประทานอาหารพร้อมกัน  เข้าแถวเคารพธงชาติ  และแยกย้ายเข้าเรียนในแต่ละระดับชั้น  ในช่วงเย็น ๆ ต่างก็มีภาระกิจในการดูแลแปลงเกษตร สัตว์เลี้ยงของแต่ละกลุ่มอาชีพ ซึ่งสามารถสร้างรายได้ระหว่างเรียนให้นักเรียนที่นี่พอสมควร...ใครขยันเอาใจใส่ก็มีเงินสะสมไว้ใช้จ่ายยามจำเป็นเลยทีเดียว

 

กิจกรรมประจำวันหมุนเวียนอยู่เช่นนี้ชั่วนาตาปี....นาน ๆ ครั้งจึงจะมีบุคคลภายนอกเข้ามาสร้างสีสันเพิ่มเติมให้เด็ก ๆ ที่นี่  เช่นมาเลี้ยงอาหาร  มาอบรมให้ความรู้  หรือมาสร้างความบันเทิง...และกว่าเด็กเหล่านี้จึงจะได้กลับบ้าน เช่นช่วงปิดภาคเรียน และวันหยุดยาว ๆ

การอยู่ห่างไกลพ่อแม่ / ไม่มีพ่อแม่ หรือ พ่อแม่ไม่สามารถดูแลได้อย่างเต็มที่  จึงเป็นหน้าที่ของสังคมที่จะช่วยกันดูแลเพื่อให้ทรัพยากรมนุษย์ของชาติเหล่านี้เติบโตได้อย่างมีคุณค่าต่อไป

   

บันทึกที่เกี่ยวข้องครับ  คลิ๊ก!!