การฝึกสติรู้ตัว และฝึกเมตตาผู้อื่น เพื่อสลายความขัดหูขัดตาที่ผู้อื่นแสดงออก ต้องใช้ปัญญาที่แตกฉานพิจารณาให้เห็นประโยชน์จากสิ่งที่เป็นเหตุขัดข้องให้เราขุ่นเคือง หากคิดแต่เพียงว่าช่างเถอะ ยอมเสียเปรียบนิดหน่อยไม่เป็นไร ความรู้สึกที่ไม่ดีในเรื่องดังกล่าวจะตกค้างอยู่ในจิตใต้สำนึกโดยที่เราไม่รู้ตัว ควรพิจารณาดังนี้

1.ความโกรธ หงุดหงิด รำคาญ กับ ไม่โกรธ หงุดหงิด รำคาญ ถ้าแบกไว้อย่างไหนให้คุณหรือโทษกับเรามากกว่ากัน

2.เขามีมิจฉาทิฐิ เขาเป็นคนที่ควรได้รับความเห็นใจ เพราะเขามีปัญญาน้อยกว่าเรา ไม่อาจแยกแยะถูกผิด

3.เราพอช่วยเหลือสิ่งใดได้บ้าง หรือ ควรอุเบกขา ปล่อยเป็นกรรมของสัตว์โลก มองเป็นกรรมเก่าที่เขาติดค้าง ต้องชำระ

4.แผ่เมตตา