วันนี้ขอเทิดไว้ คุณครูไทยทั้งพารา
เพลง เรือจ้างสร้างแผ่นดิน
คำร้อง-ทำนอง วิโรจน์ พูลสุข
ครูนั้นคือเรือจ้าง
พายนำทางสร้างศิษย์ไทย
แต่เล็กจนเติบใหญ่
ครูสอนให้ได้พัฒนา
วันนี้ขอเทิดไว้
คุณครูไทยทั้งพารา
ต่อเติมเพิ่มปัญญา
สร้างคุณค่าคำว่าคน
ให้ศิษย์ได้เติบใหญ่
ดีเก่งได้ไม่มืดมน
ชื่อว่าปัญญาชน
ก็เพราะคนที่เป็นครู
บันทึกไว้ในแผ่นฟ้า
มุทิตากตัญญู
เทิดไว้ให้โลกรู้
นี่แหละ...ครูของแผ่นดิน
อาชีพครูอยู่ในจิต ทั้งชีวิตอุทิศให้
สอนสังคมเป็นส่วนใหญ่ โรงเรียนไทยในแผ่นดิน
ทำนองเพลงบรรเลงช้า เอื้อนออกมาจะได้ยิน
ครู.....รอ.เรือกระดกลิ้น ก่อนลมสิ้น...นั้น...ตามมา
คือ..ตามหลังติด เว้นอีกนิด...เรือจ้าง...ย่างมาหา
ท่อนแรกตามลีลา สื่อภาษามาเป็นเพลง
ขอบคุณ"หนุ่มกร"ครับ
เราคงได้ร่วมอุดมการณ์ และทำงานกันแน่นอน...ด้วยความยินดี
แวะมาอ่านเรือจ้างสร้างแผ่นดิน
ร้องไม่เป็นอยากฟังจัง...
ขอบคุณ"ครูแอ๊ด"ที่แวะมา....ใช่ปัญหาอย่าหนักใจ
เพลงนี้ร้องไม่ได้....ไม่เป็นไรใช้เป็นกลอน
สวัสดีครับ
ขอขอบคุณมากที่ไปให้กำลังใจผม
และขอขอบคุณสำหรับกลอน เพราะ ๆ ครับ
ขอน้องเค้กเร่งเรียนรู้.....จากคุณครูผู้รู้จริง
หมั่นศึกษาอย่าอ้อยอิ่ง...ไม่ทอดทิ้งสิ่งที่เรียน
ตามมาขอบคุณสำหรับบทกลอนในบันทึกมะเขือฯ ครับ
บันทึกไว้ในแผ่นฟ้า...ได้ดีเพราะมีครู
สวัสดีค่ะ คุณวิโรจน์
สุขสันต์วันพ่อครับ
ขอขอบคุณ"คุณพิทักษ์..มือใหญ่"ครับ
"ครูลี่"ครับ...ครูไทยนั้นเป็นคนสำคัญมีค่าและยิ่งใหญ่จริงๆครับ
หากวันนี้ไม่มีคุณครู..........
เราจะรู้หนังสือกันไหม.......
ครูคือผู้สร้างสรรค์ศิษย์ไทย...
ให้เก่งดีมีคุณธรรม.......
ขอขอบคุณ"คนพลัดถิ่น"...ขออนุญาต..."ปฏิญาณ-ปฏิญญา"...ครับ
ขอขอบคุณ...ดอกไม้กัลยาณมิตร...จาก"ครูตาล"มากๆ
รักในวิชาชีพครูค่ะ
คิดเสมอค่ะว่า..จะทำหน้าที่ทุกๆอย่างให้ดีที่สุดค่ะ
ขอบคุณค่ะ
มีความสุขในทุกๆวัน นะคะ
"เด็กวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า"
คำนี้ คงเคยได้ยินกัน
ครู เป็นส่วนหนึ่ง ที่จะทำให้เด็ก เป็น ผู้ใหญ่ ที่ดีมีคุณภาพได้
ภูมิใจเถิด เรือจ้างทุกท่าน
ขอขอบคุณ"สายธาร" ครับ
หินก้อนนี้มีความหมายให้หนักแน่น....
ครูแปดแสนทั่วแผ่นดินยินไหมหนอ....
"ครูของแผ่นดิน"ท่านคือพ่อนำถักทอ...
ครูอย่าท้อขอสร้างสรรค์...การศึกษาไทย
พายเรือใน นที ที่ลอยล่อง
ไปตามคลอง ไร้ฝั่ง ยังไม่ถึง
มีจุดหมาย อยู่หนใด ให้รำพึง
มองตาซึ้ง ของศิษย์ คิดอะไร
อุปสรรค ลัดเลาะ บนเกาะแก่ง
แทบหมดแรง อ่อนล้า คราไม่ไหว
เห็นแนวฝั่ง ไกลลิบลับ อยู่รำไร
ทุ่มแรงใจ ให้งัดท้าย รีบพายแจว
คลื่นลมแรง พัดมา พาอุปสรรค
บรรจงพัก ลดราอยู่ ดูปลายแถว
ศิษย์คนไหน นั่งลง ไม่ตรงแนว
กระซิบแผ่ว เพื่อเรือน้อย ลอยวารี
กว่าเรือจ้าง ลำน้อย ลอยถึงฝั่ง
มาถึงยัง บนฝั่งแรก แห่งวิถี
ต้องกลับไป รับคนหลัง ที่ยังมี
รออยู่ที่ ท่าแห่งนั้น เนิ่นนานมา