การเรียนจากของจริง เรียนรู้และเข้าใจง่ายกว่าการอธิบาย

ตอนที่เป็นครูปีแรกที่สอน คือการสอนนักเรียนชั้น ป.๑ ในโรงเรียนวัดยางสว่างอารมณ์

ซึ่งนักเรียนส่วนใหญ่ใช้ภาษาท้องถิ่น คือภาษาลาวโซ่ง ในการพูดสื่อสารกันเอง

     มีอยู่วันหนึ่งดิฉันสอนเรื่องการรับประทานอาหาร โดยพากันไปเรียนที่โรงอาหารดิฉันพูดอธิบายวิธีการรับประทานอาหาร และสุดท้ายชวนนักเรียนวาดภาพอุปกรณ์การรัประทานอาหารโดยให้เลือกว่าใครจะวาดจาน ชาม ช้อน ฯลฯวาดอะไรก็ได้ตามชอบใจ แล้วดิฉันก็หยิบจาน ชาม และพอหยิบช้อนมาวางให้ดู...

     ปรากฎว่ามีเสียงนักเรียนพูดขึ้นหลายคนว่า อ๋อ....กะบ่วง ทำให้ดิฉันฉุกใจได้คิดว่า...ที่ครูพูดไป อธิบายไป ให้นักเรียนใช้ช้อนเวลารับประทานอาหาร นักเรียนไม่รู้เลยว่าครูพูดถึงอะไร จนกระทั่งไปหยิบของจริงมาวางให้ดูเพื่อการวาดรูป นักเรียนจึงเข้าใจว่า ช้อนที่ครูพูดถึง...คือ กะบ่วง ของนักเรียนนั่นเอง

   แล้วถ้าวันนั้นครูไม่ไปหยิบจาน ชาม ช้อน มาให้ดู นักเรียนจะรู้ และเข้าใจไหมนะ...

นับแต่วันนั้นมา เมื่อคราใดที่สอน ดิฉันจะคิดถึงเสมอว่าเรื่องที่สอนมีของจริงอยู่ไหม...

ถ้าไม่มี หาภาพได้ไหม เพราะในสิ่งที่ครูคิดว่าง่าย บางครั้งยากต่อการเรียนรู้ของเด็กเล็กๆ...

                  ... การเรียนจากของจริง  เรียนรู้และเข้าใจง่ายกว่าคำอธิบายมากมายนัก...