ชีวิตนอกบ้านของฉันวันแรกทำไมมีแต่เรื่องน่ากลัวอย่างนี้ ฉันนึกและเฝ้าแต่ภาวนาให้แม่ช่วยฉันให้ปลอดภัยจากผู้ชายใจร้ายคนนี้ด้วยเถอะ “ แม่จ๋าหนูกลัว...ช่วยหนูด้วย “

http://www.ktc.co.th/ktcworld/data/uploadimage/20071114-0725361.jpg

                                                   เพราะรักนี้มิอาจลืม

            ฉันวิ่งกลับไปกลับมาระหว่างหัวตลาดกับท้ายตลาดหลายรอบ เพื่อหาทางไปบ้านพี่คนที่พาฉันออกมาจากหมู่บ้าน ในเขตตลาดไฟฟ้าสว่างไสวแต่นอกเขตตลาดไม่มีแสงสว่างมืดจนมองอะไรไม่เห็น ฉันรู้สึกกลัวไม่กล้าออกไปนอกเขตตลาด เพราะไม่แน่ใจในความปลอดภัย

            ฉันเหนื่อย...ฉันหิว...ฉันคิดถึงแม่...เป็นสิ่งที่เกิดกับตัวฉันในขณะนี้ ฉันจะทำอย่างไรดี ฉันค่อย ๆ หมดแรงทีละน้อย ๆ จากวิ่งในที่สุดก็กลายเป็นเดิน

            แล้วฉันก็หย่อนตัวเองลงข้าง ๆ แผงขายผัก นึกสมน้ำหน้าตัวเอง...หยิ่งในความสวยดีนัก ถ้าอยู่บ้านป่านนี้ฉันคงนอนหลับสบายไปแล้ว เจ้าความคิดเพียงเสี้ยววินาทีเดียวทำให้ชีวิตฉันทั้งชีวิตต้องมาผจญกับความเหนื่อย...ความหิว...และยุงที่มารุมกันดูดเลือดตามตัวฉันแม้จะไล่อย่างไรก็ไม่ไป ไปก็จะบินกลับมาใหม่อีก เป็นเช่นนี้อยู่นานจนฉันคันไปหมดทั้งตัวอากาศก็หนาวด้วย ฉันรู้สึกว่าตัวเองทนแทบไม่ไหวแล้ว

            ฉันหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ต้องตกใจตื่นเมื่อมีเสียงคนสองคนพูดอยู่ใกล้ ๆ กับที่ฉันนอนหลับอยู่

            “ อากาศเย็นแล้วนะพี่...ฝนเพิ่งหยุดตกไปได้ไม่กี่วัน” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูด มีเสียงผู้ชายพูดตอบว่า “ ใช่อากาศเริ่มเย็นแล้ว เมื่อตอนออกจากบ้านมาตลาด น้องห่มผ้าให้ลูกหรือเปล่า”“ห่มแล้วจ๊ะ”เสียงผู้หญิงตอบคำถาม

            ฉันได้ฟังก็ให้คิดถึงแม่ ถ้าอากาศหนาวอย่างนี้แม่จะมาดูแลห่มผ้าให้ฉัน...แม่จ๋า...ลูกจะทำอย่างไรดี

            ฉันนอนคิด ฟ้าก็ค่อย ๆ สว่างขึ้น ฉันลุกขึ้นยืนเห็นแผงในตลาดหลายแผงเปิดไฟเพื่อจัดเตรียมสินค้าสำหรับจำหน่ายให้ลูกค้าในตอนเช้า

            คนเริ่มเดินทางมาซื้อข้าวของในตลาดหนาตาขึ้น ฉันเริ่มรู้สึกกลัว เพราะหลายคนมองฉันด้วยความสงสัย ฉันรีบเดินออกไปท้ายตลาด เห็นอาหารของใครก็ไม่รู้กินเหลือวางอยู่บนโต๊ะ ฉันมองซ้ายมองขวาไม่มีใครอยู่บริเวณนั้น ก็รีบกินด้วยความหิวโดยไม่สนใจว่ามันอร่อยหรือไม่ เป็นอาหารมื้อแรกนับแต่เมื่อบ่ายวานนี้ที่บ้านพี่เขา

            อาหารที่มีอยู่พอดีกับท้องน้อย ๆ แสนหิวของฉัน ฉันกินน้ำในแก้วที่วางอยู่แล้วรีบเดินออกมาทันที ฉันเดินออกมาไกลพอสมควรแต่ก็ยังพอได้ยินเสียงบ่นดัง ๆ ของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  “ ใครนะมาแอบกินข้าวฉันหมด...โธ่เอ๋ย...ฉันยังกินไม่อิ่มเลย “ ฉันรีบเดินเร็วขึ้นและยิ้มด้วยหัวใจพองโต “ ขอโทษ...ฉันเองแหละ...อิอิ...ก็อยากวางไว้ทำไมล่ะ กำลังหิวพอดี...ขอบคุณนะ“ ฉันขอโทษและขอบคุณเขาในใจ

            เมื่อเดินออกสู่ที่สว่างฉันก็มองเห็นสารรูปตัวเอง มิน่าคนเขาจึงมองฉันด้วยความสงสัยมากกว่าชมความสวยของฉันเหมือนเมื่อวานนี้ เนื้อตัวฉันสกปรกมอมแมม มีรอยยุงกัดเต็มไปหมด...นี่ตัวฉันหรือ ? แม้ตัวฉันเองยังไม่ค่อยเชื่อสายตาของตัวเองเลย....

            วันนั้นฉันเดินวนเวียนอยู่ในตลาดเมื่อฉันหิวก็ขออาหารจากคนที่เดินผ่านไปมา บางคนใจดีก็แบ่งให้ บางคนใจร้ายไล่ฉันเสียงดังจนฉันกลัว แล้วนี่ความสวยที่ฉันหยิ่งยโสว่าทุกคนที่รายรอบตัวฉันดีกับฉันทุกคน สามารถหาสิ่งที่ฉันต้องการมามอบให้ฉันได้ถูกต้องโดยที่ฉันไม่ต้องร้องขอ แล้ววันนี้ทำไมจึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า แล้ววันต่อไปเราจะทำอย่างไร

            ฉันเดินไปคิดไปจนถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรมากระทบหัวฉันอย่างแรง...โอ้ย...ฉันเจ็บนะ...ฉันรีบวิ่งอย่างเร็วไปหลบในพงหญ้าที่ไกลออกมาจากตัวบ้านนั้นพอสมควร แล้วมองกลับมายังหน้าบ้านหลังที่ฉันเพิ่งวิ่งจากมา เห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินถือไม้ยาวพอประมาณออกมาจากในบ้าน “ ไปไหนแล้วนะ นึกว่าทีเดียวจะอยู่ ชอบขโมยดีนัก” ฉันได้ฟังแล้วงงฉันไปขโมยอะไรของเขานะ ก็ฉันเดินของฉันอยู่ดี ๆ

            หลังจากที่เขาเดินดูตามหน้าบ้านไม่เจอใครเขาก็ถือไม้ตรงมายังพงหญ้าที่ฉันหลบอยู่...แล้วฉันจะทำอย่างไรนี่...เขาเดินใกล้เข้ามาแล้ว ชีวิตนอกบ้านของฉันวันแรกทำไมมีแต่เรื่องน่ากลัวอย่างนี้ ฉันนึกและเฝ้าแต่ภาวนาให้แม่ช่วยฉันให้ปลอดภัยจากผู้ชายใจร้ายคนนี้ด้วยเถอะ  “ แม่จ๋าหนูกลัว...ช่วยหนูด้วย “

 

                 โปรดติดตามตอนต่อไป

                         สวัสดีครับ