”ฉันคงหลงทางเสียแล้ว” ฉันคิดน้ำตาก็เริ่มไหลลงมาจนเปียกแก้ม...คิดถึงแม่...แม่จ๋าลูกกลับไปหาแม่ไม่ได้แล้ว ลูกกลัวจังเลยมันไม่ใช่บ้านของเรา...ลูกหิว...แล้วคืนนี้ลูกจะนอนที่ไหน...แม่จ๋า

http://www.ktc.co.th/ktcworld/data/uploadimage/20071114-0725361.jpg

เพราะรักนี้มิอาจลืม

พี่เขาขับรถพาฉันผ่านบ้านเรือนที่แปลกตา ฉันนั่งดูทิวทัศน์ข้างทางที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตามความเร็วของรถ บางครั้งฉันก็มองตามไม่ทันแต่ก็พยายามมองให้ได้จนรู้สึกตาลาย ในที่สุดฉันก็เผลอหลับไปจริง ๆ ทั้งที่พยายามเบิ่งตามองจนสุด ๆ ก็ตาม

ฉันลืมตาตื่นขึ้นเมื่อมีเสียงเอะอะโวยวาย และตามมาด้วยเสียงโครมคราม ที่นี่ที่ไหนกันนะ ฉันพยายามหันไปดูรอบ ๆ ก็ได้เห็นว่าเป็นบ้านหลังใหญ่เป็นไม้ทั้งหลัง แต่ไม่สวยเท่ากับบ้านของแม่ แถมมีของวางเกะกะไปหมด

“อ้าว...ตื่นแล้วหรือจ๊ะน้องจ๋า...มาลงมาข้างล่างก่อน เดี๋ยวให้เด็ก ๆ ขนของเสร็จ พี่ก็จะพาน้องจ๋ากลับบ้านนะจ๊ะ" เสียงพี่เขาพูดซะยาวจนฉันรู้สึกตื่นเต็มที่

ฉันลงจากรถมองรอบ ๆ อีกครั้ง รู้สึกตื่นตาตื่นใจกว่าตอนที่มองจากบนรถ บ้านนี้กว้างมากมีรั้วลวดหนามล้อมรอบ มีบ้านพักอีกหลายหลังแต่ละหลังต่อกันเป็นแนวยาว มีคนงานเดินเข้าบ้านกันเป็นแถวยาว แต่ละคนถือเครื่องมือก่อสร้างประจำตัวตามหน้าที่ที่ตนเองถนัด หลังจากเลิกงานแล้วคงมีรถมาส่งที่สนามหน้าบ้านพัก

มองออกไปนอกรั้วไม่ไกลมากนักเห็นเป็นบ้านคนต่อกันเป็นแนวยาวตามแนวถนน มีคนเดินเข้าเดินออกบ้านโน้นบ้านนี้ตลอดเวลา ทุกคนหิ้วตะกร้า ตะกร้าของแต่ละคนมีของเต็มไปหมด..ที่นั่นคงเป็นตลาด

ฉันเดินชมรอบ ๆ บ้านพี่จนทั่ว แต่พี่เขาก็ยังไม่ออกมาจากบ้านเพื่อพาฉันกลับบ้านตามที่ได้บอกไว้ ฉันได้ยินพี่เขาพูดโทรศัพท์กับใครไม่รู้ ได้ยินแต่พูดว่าได้ค่ะ ได้ค่ะ ซ้ำอยู่อย่างนั้นหลายรอบ

สักครู่ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าบ้าน พี่เขารีบวิ่งออกจากในบ้าน สวมรองเท้าแล้ววิ่งไปแต่ก็ยังหันมาบอกฉัน “น้องจ๋ารอพี่อยู่ที่นี่นะจ๊ะ พี่ไปสักครู่แล้วจะกลับมา พี่บอกน้องสาวให้จัดอาหารให้แล้วเผื่อน้องจ๋าหิวค่ะ" ถึงรถก็รีบปิดประตูคนขับก็ขับรถออกไปด้วยความเร็ว

ฉันรออยู่จนเย็นพี่เขาก็ยังไม่กลับมา ฉันเดินออกไปที่ตลาด มีคนหันมาดูฉันและทักทายฉันตลอดทาง ทำให้ฉันรู้สึกภูมิใจในความสวยของฉัน ฉันเดินยิ้มไปตลอดทาง

ฉันเดินไปเรื่อย ๆ ไม่รู้สึกเหนื่อยไม่รู้สึกหิว จนกระทั่งความมืดเข้ามาแทนที่โดยฉันไม่รู้ตัว ฉันหยุดเดินหันไปรอบ ๆ อากาศกำลังสบาย กระโดดขึ้นไปยืนบนกระบะรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ มองออกไปรอบ ๆ รถเห็นตลาดมีแสงไฟสว่างไสวไปหมด คนที่มาเดินซื้อของก็ยังเดินกันขวักไขว่ ตลาดไม่มีวันหลับจริง ๆ

ยืนมองจนรู้สึกเหนื่อย เลยนั่งลงและหลับตาเพื่อผ่อนคลายเพราะยืนมองคนที่เดินในตลาดอยู่นาน รู้สึกดีขึ้นก็เลยนั่งอยู่อย่างนั้นจนเผลอหลับไป

ตื่นขึ้นอีกครั้ง รู้สึกหิว และคิดได้ว่าป่านนี้ถ้าพี่เขากลับมาจากธุระคงจะเดินตามหาฉันวุ่นแล้วละ ฉันรีบกระโดดลงจากรถ เดินกลับไปทางที่ฉันเดินมาจากบ้านพี่ เดินอยู่นานก็ไม่ถึงบ้านพี่เขาสักที ฉันเริ่มสงสัย มองไปรอบ ๆ ก็ไม่เหมือนกับตลาดที่ฉันเดินมาเมื่อตอนเย็น

ฉันเดินกลับไปที่รถคันที่ฉันอาศัยยืนชมตลาดและเผลอนั่งหลับไปนั้น แต่ก็ไม่พบรถคันนั้นเจ้าของเขาคงขับออกไปแล้ว ฉันยิ่งงงหนักขึ้น และเป็นไปได้ว่ารถคันนั้นคงวิ่งไปหลายตลาดโดยที่ฉันหลับและไม่รู้สึกตัว..."ฉันคงหลงทางเสียแล้ว" ฉันคิดน้ำตาก็เริ่มไหลลงมาจนเปียกแก้ม...คิดถึงแม่...แม่จ๋าลูกกลับไปหาแม่ไม่ได้แล้ว ลูกกลัวจังเลยมันไม่ใช่บ้านของเรา...ลูกหิว...แล้วคืนนี้ลูกจะนอนที่ไหน...แม่จ๋า

โปรดติดตามตอนต่อไป

สวัสดีครับ