ทางพุทธศาสนากล่าวไว้ว่า "ร่างกายเป็นพาหนะของจิต  ชีวิตเป็นเรื่องของกรรม"
และในเส้นทางชีวิตของสรรพสิ่งล้วนไม่เคยที่จะออกนอกเส้นทางของความเป็นจริงเหล่านี้เราทุกคนล้วนหนีไม่พ้น "เกิด  แก่  เจ็บ  ตาย" เป็นเรื่องธรรมดาของธรรมดาที่เราทุก ๆ คนต่างล้วนไม่ตั้งใจพยายามทำความเข้าใจกับมัน

สองวันแล้วครับที่ผมได้มาเฝ้ารอลุ้นอาการปัญหาโรคหัวใจของคุณแม่ของผมที่ ศูนย์หัวใจ โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น

หลังจากได้พูดคุยกับคุณหมอถึงอาการของคุณแม่  และวิธีการรักษาในเบื้องต้น
คุณหมอบอกว่า "จะต้องสวนหัวใจ" เพื่อทำการวินิจฉัย และ จะรู้วิธีการรักษาอย่างถูกวิธี  ซึ่งการสวนหัวใจของคุณแม่ผมในครั้งนี้  จะเป็นการวินิจฉัยโดยการสวนสายยางเข้าไปบริเวณขาหนีบ  ผ่านหลอดเลือดดำหรือหลอดเลือดแดงเข้าไปในหัวใจ จากนั้นก็จะฉีดสารทึบรังสีแล้วถ่ายภาพรังสีไว้  ผลการตรวจด้วยวิธีนี้จะสามารถบอกความผิดปกติของโครงสร้างหัวใจ หลอดเลือดหัวใจ รวมไปถึงการวัดความดันในหัวใจในการรักษาในขั้นตอนต่อไป  พอพูดคุยเสร็จคุณพยาบาลก็เอาเอกสารมาใบยินยอมมาให้ผมเซ็นต์และเอาแฟ้มคำอธิบายถึงวิธีการและขั้นตอนการรักษาอย่างละเอียด

ผลการตรวจของพรุ่งนี้  วันที่ 12 พ.ย. จะเป็นอย่างไรผมไม่กล้าคิดเลยครับ  ตอนนี้ผมทำได้แค่ให้กำลังใจท่าน  อธิฐานภาวนาขอให้ความดีทั้งหมดในชีวิตที่เคยทำมา  อุทิศให้กับเจ้ากรรมนายเวร  อุทิศให้กับการรักษาในครั้งนี้และขอให้แม่ไม่เป็นอะไรมาก  ขอให้แม่กลับมามีสุขภาพที่แข็งแรงขึ้น  ให้แม่มีอายุยืนยาวอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับลูก ๆ ยืนมองดูความสำเร็จของลูกแต่ละคนอย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

ภาวนา